ΣΤΗΛΕΣ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Τέλος κι αρχή

«Η Ισμήνη ένιωθε πάντα μόνη. Έμαθε να ζει με αυτό. Το θεωρεί προνόμιο. Δεν πιστεύει στην μοίρα. Δεν την τρομάζει να μην προορίζεται για κάτι σπουδαίο. Δική της επιλογή το σπουδαίο. Δική της η χαρά».

Η σκόνη του δρόμου…

Δεξί κλικ και άνοιγμα σε νέο παράθυρο… ωραία φράση αν δεν είχε να κάνει με υπολογιστή, δε νομίζεις? Σαν να λέμε, κλειδί στη μίζα, γυρίζεις να πάρει μπρος, κατεβάζεις παράθυρα και δυναμώνεις την ένταση. Έτοιμος…

Πάμε μια βόλτα;

Ένα κείμενο που να αφορά τη μουσική συνήθως μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Ερωτευμένος τόσα χρόνια. Χαμένος στους συνειρμούς. Και πρέπει να βάλω μια τάξη. Σχεδόν αδύνατο.

Παιχνίδια του μυαλού

Αποχωρίζεται την αγκαλιά του Μορφέα σχεδόν με θλίψη. Τα χέρια του τον βαστούν απαλά, συνάμα και αδέξια. Το ξυπνητήρι του θυμίζει την πραγματικότητα, τον παίρνει μακριά.

Πίσω από τη μάσκα

Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν πεταλούδα. Είμαι πράγματι ένας άνθρωπος που ονειρεύτηκε πως είναι πεταλούδα ή μια πεταλούδα που ονειρεύεται ότι είναι άνθρωπος; Στίχος από κινέζικο ποίημα.

Ελεύθερες ψυχές

Μοναξιά. Το συναίσθημα που πηγάζει από τα άδυτα της ψυχής, ολοκληρώνει τον άνθρωπο και τοποθετεί τα θεμέλια για την νέα αρχή και ωρίμανση. Επιφανειακά, κατάσταση τραγική.

Οι πρώτες ψιχάλες

Ξημέρωμα Πέμπτης και η βροχή πέφτει άφθονη. Ηχεί στ’ αφτιά μου σαν θεριό και ξαναχάνεται. Και όλο δυναμώνει. Και η αντάρα εξυψώνεται και θολώνει ακόμα περισσότερο το μυαλό.