ΣΤΗΛΕΣ - ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Σε έψαξα

Σε έψαξα εκείνα τα Σαββατόβραδα στο κέντρο της Αθήνας.

Μεσημέρι Αυγούστου στο νησί

Ανηφόριζα λέει το μικρό λοφίσκο, σέρνοντας αργά τα βήματά μου. Ίσα ίσα να βγει ο δρόμος να φτάσω στο ακρογιάλι που ξεπρόβαλλε απ’ την άλλη πλευρά της χώρας στο μικρό νησάκι.

Περί Ιθάκης…

“Νομίζω θα τρίζουν τα κόκαλα του Καβάφη… Αυτά παθαίνεις άμα δεν μπορείς να σκεφτείς δικό σου ποίημα… Την πληρώνουν οι παλιοί”.

Έλεγα να σου στείλω μια κάρτα…

Έλεγα να σου στείλω μια κάρτα… δεν στην έστειλα όμως ακόμα!

Δεν είδες τι έγινε…

Mου είχες πει ότι το χειρότερο ανθρώπινο συναίσθημα δεν ήταν ο πόνος αλλά ο φόβος..και τώρα καταλαβαίνω γιατί!

Τα κύματα του Αιγαίου

Για όλους όσους χάθηκαν στα κύματα του Αιγαίου.

Τα δικά μας φαντάσματα…

Τα δικά μας φαντάσματα, έχουν εμάς για δικά τους φαντάσματα…
Τα δικά μας φαντάσματα είναι οι Άγγελοί μας!

Φίλα μου την Αφροδίτη μου

Εικόνα σου είμαι, κοινωνία και σου μοιάζω.

Mindfuck…

Δεν σου φαίνεται και σένα πως είναι καλύτερο για όλους μας, να ασχολείσαι με το πόσο στεναχωριέμαι εγώ για αυτά που συμβαίνουν παρά να ασχολείσαι εσύ με αυτά που συμβαίνουν;