Ο Διαβήτης είναι ασθένεια και όχι επιλογή

diabetes

Με το “καλημέρα” σας, έπεσα πάνω σε μια καταγγελία, στην οποία ξεκάθαρα θα έχω μεροληπτική στάση (όντας διαβητική και η ίδια), στάση που όμως στην προκειμένη νομίζω πως αντικατοπτρίζει και την κοινή λογική. Γονείς μαθήτριας με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 (νεανικός ή ινσουλινοεξαρτώμενος) κατήγγειλαν πως ο δάσκαλός της στη Βόρεια Ελλάδα όπου και φοιτά, την ανάγκασε να βγει από την τάξη προκειμένου να ελέγξει την τιμή του σακχάρου της και να λάβει την ενέσιμη ινσουλίνη.

Ο λόγος της κίνησής του κατά τον ίδιο είναι ότι «η μέτρηση του σακχάρου ή η χορήγηση ινσουλίνης σε κοινό χώρο αποσπά την προσοχή των παιδιών και τα ωθεί στα ναρκωτικά». Πόση ντροπή μπορεί να χωρέσει σε μία φράση; Ο εκπαιδευτικός (τύποις τέτοιος) υπήρξε διπλά επικίνδυνος σε αυτή την περίπτωση, καθώς απαγορεύοντας στο κορίτσι να κάνει τα δέοντα, έβαλε άμεσα σε κίνδυνο την υγεία του. Επιπλέον, την κατέστησε (έστω και προσωρινά) στη συνείδηση των υπολοίπων παιδιών υπόλογη, εφόσον παρομοίασε την ανάγκη της για χορήγηση ινσουλίνης με εκείνη της χορήγησης ναρκωτικών.

Νιώθω έναν άκρατο θυμό γι’ αυτό το “δάσκαλο”, όχι γιατί είναι ανίδεος περί διαβήτη (πολλοί μπορεί να είναι) αλλά γιατί έχοντας διαβητική μαθήτρια δεν φρόντισε να μάθει τα βασικά κι επιπλέον δεν φρόντισε, όπως υποχρεούται να κάνει, το κορίτσι αυτό να συνυπάρχει αρμονικά με τους υπόλοιπους συμμαθητές της, χωρίς να αισθανθεί στιγμή την όποια διάκριση.

Η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων–Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη) σε σχετική ανακοίνωσή της για το περιστατικό σημειώνει ότι «το σχολείο έχει την ευθύνη ως κοινωνικοποιητικός μηχανισμός να διδάσκει πρότυπα συμπεριφοράς, αξίες και κανόνες, να αίρει προκαταλήψεις και να προωθεί κοινωνικές  αρετές και ευαισθησίες. Θεωρούμε ότι οι συμπεριφορές που καταγγέλλονται ότι παρατηρήθηκαν στο συγκεκριμένο σχολείο δεν ήταν κοινωνικά ενδεδειγμένες και ευθυγραμμισμένες με τους σκοπούς που πρέπει να επιτελεί η σχολική μονάδα», ενώ καταλήγει λέγοντας: «Περιστατικά, όπως αυτό, θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι μεμονωμένα και δεν χαρακτηρίζουν το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας. Δεν παύουν όμως να είναι από κάθε άποψη απαράδεκτα και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ανάλογο τρόπο από τους υπεύθυνους».

Κάπου εδώ, να τονίσουμε για τον -ούτε να του χαρίσω τον όρο δεν θέλω- δάσκαλο αλλά και για όλους τους ομοϊδεάτες του ότι ο Διαβήτης είναι ασθένεια και όχι επιλογή. Και σε μία χώρα που, βάσει ερευνών, τα ποσοστά του νεανικού διαβήτη χρόνο με το χρόνο αυξάνονται, είναι επιτακτικό η Πολιτεία να βάζει σε αυτές τις τόσο σημαντικές θέσεις ανθρώπους που και τις ανάλογες ευαισθησίες έχουν και τη στοιχειώδη επαγγελματικότητα ώστε να ενημερώνονται για ζητήματα που αφορούν στους μαθητές τους, μη θέτοντάς τους σε κίνδυνο.