5000 μέτρα… ζωής

ilias fifa

Του Άρη Αναγνώστου

Είναι Κυριακή 9 Ιουλίου 2016 και ο Ισπανός δρομέας Ilias Fifa πανηγυρίζει στο Άμστερνταμ με δάκρυα στα μάτια την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα 5000 μέτρα στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου. Ήταν το μεγάλο του όνειρο. Όχι τόσο η κατάκτηση ενός μεταλλίου όσο η συμμετοχή σε σπουδαίους αγώνες. Η κατάκτηση μιας τέτοιας πρωτιάς αποτελεί τεράστια επιτυχία για οποιονδήποτε αθλητή. Για τον νεαρό όμως Ισπανό η επιτυχία αυτή πρόκειται για ένα ανεπανάληπτο και πολύ συγκινητικό κατόρθωμα.

Ο 27χρονος πλέον αθλητής γεννήθηκε το 1989 στο Μαρόκο όπου και έζησε μέχρι την ηλικία των 16 χρόνων. Τότε, το 2005, αποφάσισε να ξεκινήσει την αναζήτηση του μονοπατιούπου θα τον οδηγούσε στην επίτευξη των ονείρων του. Το μονοπάτι όμως περνούσε από μια άλλη χώρα, από μια άλλη ήπειρο. Τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα στο Μαρόκο δεν θα μπορούσαν ποτέ να δώσουν σε έναν ταλαντούχο, ονειροπόλο νέο τα απαραίτητα εφόδια για να εξελιχθεί. Η Ευρώπη φάνταζε ιδανική, η Ισπανία ο κοντινότερος προορισμός.

Φυσικά δεν θα μπορούσε σχεδόν με κανέναν τρόπο να μπει νόμιμα στην Ιβηρική χώρα και έτσι ταξίδεψε εκεί μέσω της πολυτελούς θέσης του υπογείου ενός φορτηγού. Ως ανήλικος, εγκαταστάθηκε σε ένα κέντρο μεταναστών για νέους στην SantaPerpetua de Mogoda, μια περιοχή της δυτικής Vale στην επαρχία της Βαρκελώνης. Παρέμεινε στη Ισπανία τα πρώτα δέκα χρόνια ως “λαθραίος” έως ότου καταφέρει τον Ιούλιο του 2015 να πάρει επιτέλους την ισπανική υπηκοότητα.

Τα πρώτα του βήματα ως αθλητής στην Ισπανία τα έκανε στον αθλητικό σύλλογο της Καταλονίας, όπου η γρήγορη εξέλιξή του κέντρισε σύντομα τα βλέμματα  μεγαλύτερων αθλητικών συλλόγων. Σαν να μην έφτανε αυτό, βλέποντας την εξέλιξή του η Μαροκινή Ομοσπονδία αναζήτησε τον Ilias και προσπάθησε να τον μεταπείσει να επιστρέψει στο Μαρόκο και να αγωνιστεί με τα χρώματα της γενέτειράς του. Ωστόσο η απάντηση ήταν αρνητική: “Λυπάμαι αλλά ερχόμενος εδώ έπαιξα με τη ζωή μου. Δεν θα παρατήσω την Ισπανία”, απάντησε ο πρωταθλητής Ευρώπης.

Ο πρώτος καιρός στην Ευρώπη ήταν εξαιρετικά δύσκολος. Ο Ilias περνούσε τα βράδια του στην πίστα κάνοντας προπόνηση, ενώ τα πρωινά εργαζόταν ως υπάλληλος μερικής απασχόλησης σε μια εταιρεία που αναλάμβανε τον καθαρισμό χώρων στάθμευσης. “Το πρωί έπαιρνα τη σκούπα και το βράδυ τα παπούτσια”, δήλωσε αστειευόμενος σε συνέντευξή του. Η πρώτη του συμμετοχή σε επίσημους διεθνείς αγώνες με τα χρώματα της Ισπανίας πραγματοποιήθηκεστο Πεκίνο, λίγες ημέρες μετά την απόκτηση της υπηκοότητας του. Η απόδοσή του όμως δεν ήταν η αναμενόμενη και αποκλείστηκε στα προκριματικά. Λίγους μήνες αργότερα πέτυχε τελικά την πρώτη του, πολυπόθητη διάκριση όταν τον Δεκέμβριο του 2015 τερμάτισε πέμπτος στο Ευρωπαϊκό cross country.

Έχοντας νιώσει τον ρατσισμό στο πετσί του και έχοντας ρισκάρει τη ζωή του για την επίτευξη ενός ονείρου από εκείνα τα “ακατόρθωτα”, ο Ilias αποτελεί παράδειγμα για κάθε επίδοξο αθλητή, για κάθε άνθρωπο. Κατάφερε με το πείσμα του να λάβει την σχετική άδεια από την παγκόσμια ομοσπονδία στίβου που θα του επέτρεπε επιτέλους να τρέξει ανάμεσα στους καλύτερους της Ευρώπης και του κόσμου, ανάμεσα σε κάποιους από εκείνους που αποτελούν τα πρότυπά του. Τα πολύτιμα δάκρυά του αντικατοπτρίζουν την τεράστια, χρόνια αυτή προσπάθεια. Μια προσπάθεια που για τους ακριβοπληρωμένους σταρ των σπορ διαρκεί λίγες ώρες όταν τα κεφάλαια και οι μάνατζερ αναλαμβάνουν δράση. Κέρδισε το μετάλλιο, κέρδισε τον ρατσισμό, κέρδισε όλους εμάς. Κέρδισε τη ζωή. Του ευχόμαστε καλή επιτυχία. Όχι μόνο στους Ολυμπιακούς αγώνες. Κυρίως στην προσπάθεια του να εμπνεύσει.