Η αυλή του «Τριφυλλιού»

trifili

Γράφει ο Αναστάσης Κουτσογιάννης

Βρισκόμαστε κάπου στο 1956 σε μια γωνιά της οδού Παναθηναϊκού κι η κυρία Κούλα με τον κύριο Κώστα και τα δυο τους παιδιά, αγοράζουν δύο μικρά σπίτια με κεραμιδένιες σκεπές και μία μικρή αυλή. Το δρομάκι πίσω από το γήπεδο της Λεωφόρου, κάθε Κυριακή στις αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού έσφυζε από ζωή. Έτσι, η κυρία Κούλα σε μία προσπάθεια να ενισχύσει το οικογενειακό εισόδημα αρχίζει να πουλάει σουβλάκια στους φίλους της ομάδας κατά τη διάρκεια των αγώνων.

Η ιδέα αποδείχθηκε αρκετά επιτυχημένη και το 1962 αποφασίζει να εκμεταλλευτεί τη μικρή αυλή της, ξεκινώντας να προσφέρει μεζέδες και βαρελίσιο κρασί. Και το όνομα αυτού, «Οινομαγειρείον – Τριφύλλι». Στην πελατεία του μικρού κουτουκιού, συγκαταλέγονταν όχι μόνο οι αθλητές και οι φίλοι του τριφυλλιού αλλά και αστυνόμοι των φυλακών Αβέρωφ που στεγάζονταν εκεί δίπλα καθώς και υπάλληλοι της δημαρχίας.

Το μενού του μαγαζιού απλό και σπιτικό! Σαρδέλα, μαρίδα, ρέγκα και φασολάδα ήταν τα πιάτα που προσέφερε, στο ξεκίνημα, η κυρία Κούλα. Οι περισσότεροι στην αρχή πήγαιναν για το κρασί και την παρέα, φέρνοντας πολλές φορές μαζί και τάπερ φαγητού από το σπίτι τους. Με την πάροδο των χρόνων, το Οινομαγειρείο εδραιώθηκε στην περιοχή και ήδη από τη δεκαετία του ’70 αποτέλεσε έναν αρκετά δημοφιλή προορισμό για τους νέους της εποχής.

Δέκα χρόνια αργότερα περίπου, πια, ο κατάλογος παίρνει την τελική του μορφή με το μαγαζί να προσφέρει μπακαλιάρο, κεφτέδες, ντολμάδες, συκωτάκια, σαλάτα και πατάτες κομμένες στο χέρι. Τα 10-12 τραπέζια του Οινομαγειρείου γεμίζουν διαρκώς πλέον από κόσμο που απολαμβάνει το εκλεκτό φαγητό με τη συνοδεία καλού κρασιού. Η κυρία Κούλα μαγειρεύει, ο κύριος Κώστας σερβίρει και ο ανιψιός τους Νίκος με το γιο τους Γιώργο βοηθούν. Το 1986 με το θάνατο του κυρίου Κώστα, ο Γιώργος αναγκάζεται ν’ αναλάβει πολύ πιο ενεργό ρόλο στο μαγαζί ενώ τον ακολουθεί κι ο σύζυγος της αδελφής του Χρυσούλας. Όλα, φυσικά, συνεχίζουν υπό την επίβλεψη της κυρίας Κούλας που συνεχίζει ακούραστη το έργο της μέχρι να φύγει από τη ζωή το 2011.

Το «Οινομαγειρείον» είναι πλέον ένα στέκι για φοιτητές, για οπαδούς του Παναθηναϊκού κι άλλων ομάδων αλλά και για οποιονδήποτε επιθυμεί να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο σε εποχές όπου οι ταβέρνες είχαν παρεΐστικη ατμόσφαιρα κι άφθονο κρασί απ’ το βαρέλι. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον προξενεί το ότι κατά καιρούς από το μαγαζί έχουν περάσει αρκετές παρέες διανοούμενων, όπως για παράδειγμα η συντακτική ομάδα του πολιτικού και πολιτιστικού περιοδικού «Αντί» από το 1974 μέχρι και το κλείσιμό του το 2008.

Μία ιδιαίτερη ιστορία έχει να κάνει και με το τριφύλλι που κοσμεί την επιγραφή έξω από το μαγαζί. Το είχε ζωγραφίσει ένας παλιός πελάτης του οινομαγειρείου, ο οποίος κάποια στιγμή αργότερα θέλησε να πάρει την επιγραφή για ενθύμιο. Ύστερα από αρκετές διαφωνίες η ιστορική ταμπέλα του κουτουκιού παρέμεινε στη θέση της, όπου δεσπόζει μέχρι και σήμερα αντικριστά από τη Θύρα 13 του γηπέδου του Παναθηναϊκού, ως σήμα κατατεθέν της προσπάθειας που εμπνεύστηκε κάποτε η κυρία Κούλα.

Σίγουρα ο χάρτης της γαστρονομίας και της διασκέδασης στην Αθήνα έχει αλλάξει αρκετά από το 1962 όταν πρωτοάνοιξε το στέκι της όδου Παναθηναϊκού και μια νέα αισθητική, όχι απαραίτητα καλύτερη, έχει απλωθεί στην πόλη. Παραμένει, όμως, ευχάριστο να εντοπίζεις γύρω σου προσπάθειες και μέρη βγαλμένα από άλλες εποχές που σε γυρνούν σε πιο ρομαντικές περιόδους τόσο για τον τρόπο διασκέδασης στην Αθήνα όσο και για τον πολύπαθο ελληνικό αθλητισμό.

 

Πηγές: popaganda.gr και tovima.gr  
Φωτογραφικό υλικό:
ask4food.gr και athens.wiz-guide.com