Μιλήστε μας για Θέατρο

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ζητήσαμε από μερικούς ανθρώπους που αγαπούν το Θέατρο και το στηρίζουν καθημερινά, να μας δώσουν το δικό τους μήνυμα. Τα νέα είναι καταιγιστικά και το Θέατρο έχει έρθει στο προσκήνιο αυτές τις μέρες μαζί με σχόλια, αντιδράσεις και κριτική. Οι επαγγελματίες και καλλιτέχνες που δέχθηκαν να μας δώσουν το δικό τους μήνυμα για τη δύναμη του Θεάτρου, έχουν ο καθένας διαφορετική σχέση μαζί του. Αγαπάτε και θαυμάζετε και εσείς το Θέατρο όσο αυτοί; Του επιτρέπεται να σας συνεπάρει και να σας ταξιδέψει;

 

Σωτήρης Δούβρης, ο πολυπράγμων.

Ο Σωτήρης Δούβρης είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής Αθηνών ‘Γ. Θεοδοσιάδης’. Αυτή την περίοδο διοχετεύει το ταλέντο σε τρεις εξαιρετικές και πολύ διαφορετικές δουλειές. Έτσι λοιπόν μπορείτε να τον βρείτε κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Δ. Χορν και το έργο “Όλη η Βίβλος (λέμε τώρα)” ενώ κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή παίζει στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα μαζί με την ομάδα “Εμείς”. Κάθε Παρασκευή το “Interview” έχει την τιμητική του ενώ το Σαββατοκύριακο η μαύρη κωμωδία “Το Παιχνίδι των Κράουζερ” προβληματίζει και αγγίζει έντονα το κοινό! Έχει συμμετάσχει σε σειρές στην τηλεόραση όπως ‘΄Το Νησί’, ‘Δικαίωση’, ‘Μαύρα μεσάνυχτα’, Φίλα το βάτραχο σου’ κ.α. Από το 2013 διευθύνει το δικό του Εργαστήρι Ερασιτεχνικού Θεάτρου σε συνεργασία με την ARTe, οπού διδάσκει θέατρο σε ερασιτέχνες ηθοποιούς.

“Το θέατρο έχει δύναμη”!

“Το θέατρο έχει δύναμη. Μια στιγμή του, μπορεί να σε αλλάξει. Το βλέμμα ενός ρόλου, μπορεί να είναι η σωτηρία σου σε δύσκολες στιγμές. Μια φράση από σκηνής, μπορεί να καρφωθεί στο μυαλό σου για μέρες, μήνες, χρόνια. Να σου δίνει κουράγιο όταν το έχεις ανάγκη. Το θέατρο μπορεί. Εμείς μπορούμε να του το επιτρέψουμε;”

 

Όλγα Δουρμέογλου, η κριτική ματιά.

Η Όλγα Δουρμέουγλου είναι συντάκτρια του πολιτιστικού ρεπορτάζ. Είναι απόφοιτη του τμήματος Ε.Μ.Μ.Ε. του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και κατέχει Μεταπτυχιακό τίτλο Πολιτιστικών Σπουδών από το ίδιο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Η Όλγα δεν παρακολουθεί απλά Θέατρο, ζεί τους ανθρώπους του, τις στιγμές του!

“Το Θέατρο δεν είναι πολυτέλεια”.

“Όταν ασχολείσαι με το πολιτιστικό κομμάτι της δημοσιογραφίας, μοιραία εμπλέκεσαι με το Θέατρο. Όχι μόνο με το να παρακολουθείς θεατρικές παραστάσεις, αλλά με το κομμάτι που κάνει το Θέατρο ζωντανό. Τους ανθρώπους αυτούς που σε κάθε παράσταση, δίνουν ένα κομμάτι του εαυτού τους. Τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες, τους ενδυματολόγους, τους σκηνογράφους τους μουσικούς, τους φωτιστές, όλους όσοι κάνουν το κείμενο να ζωντανέψει. Και αλήθεια μήπως αυτό δεν είναι το Θέατρο; Ένα παζλ, μια σύνθεση από κομμάτια των εαυτών μας. Το Θέατρο είμαστε όλοι εμείς. Αυτοί που το υπηρετούν μπροστά, πάνω και πίσω από τη σκηνή, αλλά και αυτοί που βρίσκονται απέναντί της. Οι θεατές. Η ανάγκη της μιας πλευράς να πει κάτι και η δίψα της δεύτερης να ακούσει κάτι. Να αφεθεί, να ταξιδέψει, να διαφωνήσει, να φοβηθεί, να παραλύσει, να ζήσει. Γι’ αυτό το Θέατρο δεν είναι επ’ ουδενί λόγω πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Όπως το φαγητό, το νερό, ο αέρας, ο έρωτας, η ζωή. Γι’ αυτό πάντα η αγαπημένη μου ώρα δεν είναι αυτή που σβήνουν τα φώτα, αλλά εκείνη που ανάβουν. Όταν βλέπω τους θεατές να παίρνουν μαζί τους ότι τους έχει προσφέρει η εκάστοτε παράσταση και να φεύγουν. Τα μάτια που γυρνάνε πίσω στην σκηνή, ακόμα και όταν αυτή είναι άδεια. Γι ‘αυτό να φροντίζουμε πάντα η σκηνή να ξαναγεμίζει”.

 

Κατερίνα Παπαναστασάτου, η γενναιόδωρη.

Η Κατερίνα Παπαναστασάτου γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι απόφοιτος του «Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν» και του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου.  Ως βοηθός σκηνοθέτη έχει συνεργαστεί σε αρκετές παραγωγές με τον Κωστή Καπελώνη, την Κάρμεν Ρουγγέρη και τον Δημήτρη Πιατά. Ως ηθοποιός έχει πάρει μέρος σε παραστάσεις των Κάρμεν Ρουγγέρη, Δημήτρη Πιατά, Μαίης Σεβαστοπούλου, Γιώργου Χατζηδάκη καθώς σε κάποιες μικρού μήκους ταινίες.  Ως σκηνοθέτης έχει κάνει τις παραστάσεις «Οr not to love» (σύνθεση έργων του Σαίξπηρ, 2013), «Ο Κόκορας» (θεατρικό σήριαλ με πρωτότυπα κείμενα σε συνεργασία με τον Τάσο Γερακίνη, 2014-15) καθώς και την παράσταση «Graffito, όπως άγριο» για πρώτη φορά το 2014. Η παράσταση«Graffito, όπως άγριο» παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στον Τεχνοχώρο Cartel.

“Σημασία έχει αυτό το «όλοι μαζί»”.

Η ταχυδακτυλουργία και η μαγεία έχουν μόνο μία ειδοποιό διαφορά. Την πίστη. Η «μαγεία» δε μπορεί να υπάρξει χωρίς την πίστη αυτού που την εισπράττει. Κάπως έτσι είναι και το θέατρο. Χρειάζεται πίστη. Πίστη και καλή προαίρεση ώστε να δώσεις στον εαυτό σου τη δυνατότητα να πιστέψει ότι αυτό που βλέπει είναι αληθινό, ότι ο άνθρωπος απέναντί σου πάσχει πραγματικά, ότι τα λουλούδια του σκηνικού μυρίζουν και το ψεύτικο σπαθί είναι όντως απειλητικό.

Θα πει κανείς, πως κάθε παράσταση είναι ένα -ωραίο ή όχι- παραμύθι, αλλά ποια η χρησιμότητα ενός παραμυθιού; Ο Κ. Κουν έλεγε  «…Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.» Για μένα λοιπόν σημασία έχει αυτό το «όλοι μαζί». Το θέατρο είναι η αφορμή να βιώσουμε όλοι μαζί, ηθοποιοί και θεατές, μία κοινή εμπειρία. Το «από κοινού βιωμένο» είναι αυτό που μας φέρνει κοντά. Όταν η κοινωνία μάς στρέφει, για λόγους επιβίωσης, μόνο προς τον εαυτό και μας κάνει όλο και πιο ατομιστές, το μοίρασμα της κοινής εμπειρίας είναι αυτό που μας επαναφέρει στη συλλογικότητα.

 

Δήμητρα Τρούσα, η δημιουργική.

Η Δήμητρα Τρούσα, γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε σκηνογραφία στο ΑΤΕΙ Αθηνών, Τμήμα Εσ. Αρχιτεκτονικής Διακόσμησης και Σχ Αντ/νων και στο Wimbledon College of Art, UAL, UK (MA Digital Theatre). Η δουλειά της μοιράζεται σε πολύπλευρα πεδία σχεδιασμού και προσανατολίζεται στον θεατρικό σχεδιασμό (σκηνικό και κοστούμι). Αυτή την περίοδο πειραματίζεται πάνω στις συμμετοχικές παραστατικές δράσεις και εργάζεται ως ενδυματολόγος για την παράσταση Manji (Ίδρυμα Μιχ. Κακογιάννη, πρεμιέρα 9 Μαϊου). http://www.dimitratrousa.com/

“Πάντα κάνεις Θέατρο για κάποιον άλλο”.

“Το θέατρο είναι επικοινωνία, μια ακατάπαυστη συμμετοχική προσπάθεια με στόχο την ανθρώπινη σύνδεση. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν έχει νόημα να πει κανείς πως κάνει θέατρο για τον εαυτό του˙ Πάντα κάνεις θέατρο για κάποιον άλλο, απευθυνόμενη/ος σε κάποιον άλλο. Όλη η δουλειά και η προετοιμασία μιας παράστασης προορίζεται για μια και μοναδική στιγμή, κατά την οποία όλη η συμπυκνωμένη πληροφορία της σκηνής μετουσιώνεται σε νέα εμπειρία για τον θεατή –και στις πιο επιτυχημένες των περιπτώσεων- δημιουργεί μια νέα συνειδητοποίηση. Γι αυτή την εφήμερη και φευγαλέα πιθανότητα δημιουργούνται κόσμοι ολόκληροι και χαρακτήρες, κάτω από μία σύμβαση δυνητικής πραγματικότητας μεταξύ θεατών και συντελεστών. Μέχρι στιγμής, δεν έχω γνωρίσει άλλο ψέμα που να εμπεριέχει τόση αλήθεια. Στο θέατρο δημιουργούμε φαντάσματα για να ξορκίσουμε τα δικά μας –και τα τελευταία χρόνια τα φαντάσματα που μας περιστοιχίζουν είναι αναρίθμητα-.”