Κριτική ταινίας: Sunset Song

Sunset-Song 2

 

Της Χριστίνας Ιωαννίδου

Ο σκηνοθέτης του “House of Mirth” και του “The Deep Blue Sea”, Terence Davies, διασκευάζει και σκηνοθετεί το σκωτσέζικο comingofage μυθιστόρημα “Sunset Song” του Lewis Grassic Gibbon, με το γνωστό αργό προσωπικό σκηνοθετικό του στυλ, αλλά με την επίσης γνωστή ματιά του στα άδυτα της ψυχής των βασανισμένων χαρακτήρων που επιλέγει.

Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Σκωτία, αρχές 20ου αιώνα. Η Chris (Agyness Deyn), νεαρή και φιλόδοξη κόρη ενός αυταρχικού αγρότη (Peter Mullan), ενηλικιώνεται. Η ενηλικίωσή της θα περάσει από πολλές διακυμάνσεις χαράς και λύπης που θα την κάνουν να αναθεωρήσει τις αρχικές της φιλοδοξίες και να συμβιβαστεί με τη ζωή που μπορεί να προσφέρει ένα μικρό χωριό της Σκωτίας”.

Έχω την εντύπωση πλέον ότι ο Davies επιλέγει επίτηδες χαρακτηροκεντρικά μυθιστορήματα για τις ταινίες του. Μάλλον του αρέσει η ιδέα μιας ιστορίας που ξετυλίγεται γύρω από τη ζωή και τα βιώματα ενός χαρακτήρα και, αν εξαιρέσουμε το πολύ αργό στυλ της κινηματογράφησής του (που δεν με τρελαίνει προσωπικά αλλά thats just me) και τις επιλογές δακρύβρεχτων θεμάτων (πολύ dark and gloomy ο τύπος), μπορώ να πω ότι τα καταφέρνει θαυμάσια!

Τόσο το “House of Mirth” όσο και το “The Deep Blue Sea” – διασκευές του ίδιου του Davies (το πρώτο βασισμένο στο μυθιστόρημα της Edith Wharton και το δεύτερο σε θεατρικό έργο του Terence Rattigan) – έχουν πολύ καλό cast και βασίζονται σε ιστορίες γυναικών που έζησαν σε εποχές όπου οι επιλογές τους στην ζωή ήταν λίγο πολύ περιορισμένες. Ιστορίες γυναικών που έκαναν καλές και κακές επιλογές και συνήθως η κατάληξή τους δεν είναι αυτό που θα λέγαμε happy end.Το “Sunset Song” λοιπόν, έρχεται να συμπληρώσει αυτή την τριάδα με μια κάπως λιγότερη αίγλη.

Το σενάριο της ταινίας έχει τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία. Το θετικό είναι το γεγονός που προανέφερα. Ο Davies καταφέρνει με έναν θαυμάσιο τρόπο να εμβαθύνει στη ζωή ενός χαρακτήρα σε σημείο που νιώθουμε πως ξέρουμε τα πάντα για αυτόν. Την καθεμία παραμικρή λεπτομέρεια. Γινόμαστε ένα μαζί του. Κοινωνοί στην χαρά και την λύπη του. Ζούμε μέσα από αυτόν. Ό,τι καλύτερο για έναν σεναριογράφο, όχι και τόσο για έναν θεατή όταν ο εν λόγω χαρακτήρας έχει πάθει τα 7 κακά της μοίρας του εκτός από πανούκλα. Just sayin’. Το αρνητικό είναι ότι η ιστορία κινείται υπερβολικά γραμμικά. Το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, συνοδευόμενο από ένα κάπως φορτικό ενίοτε voiceover. Ο ρυθμός από την άλλη είναι τόσο μονότονος που είναι σαν να παρακολουθούμε από την κλειδαρότρυπα την καταθλιπτική ζωή του πιο δυστυχισμένου ανθρώπου στον κόσμο. Δεν προχωράει τίποτα! Βάσανα, βάσανα και πάλι βάσανα και τίποτα άλλο εκτός από βάσανα. Μέχρι και η μουσική ενισχύει την ατμόσφαιρα της γενικότερης κατάθλιψης!

Η καλλιτεχνική ματιά του συγκεκριμένου σκηνοθέτη έχει να πει πράγματα, κυρίως βέβαια και πάλι αναφορικά με τους χαρακτήρες. Κατά τα άλλα, τα δίλεπτα πλάνα της λάσπης ενός τοπίου μάχης ή του αγροτικού τοπίου της Σκωτίας με τη συνοδεία μουσικής ή voiceover γεμάτων με σοφία για τη ζωή, μπορεί για κάποιους να είναι ποιητικά (και πάω πάσο εδώ) αλλά για μένα αποτελούσαν πάντα μια κατακριτέα μορφή του φαινομένου «τέχνη για την τέχνη».

Παρόλο που το cast της συγκεκριμένης ταινίας υστερεί κι αυτό σε σχέση με τα υπόλοιπα έργα του Davies, δεν είναι σε καμία περίπτωση κάτω του ικανοποιητικού. Κάθε ερμηνεία ήταν δυνατή και συγκινητική και ειδικά εκείνη της πρωταγωνίστριας Agyness Deyn της οποίας η εκφραστικότητα και το βάθος με εξέπληξε ευχάριστα και με… «ξυπνούσε» πολλές φορές από τον λήθαργο του αργού ρυθμού της ταινίας.

Τελικά, δε θα σας πω ότι πρόκειται για αριστούργημα. Δε θα σας πω ούτε ότι ήταν μια κακή ταινία. Όσο πιο αντικειμενικά μπορώ να το χαρακτηρίσω, μιλάμε για ένα comingofage drama 135 λεπτών, τοποθετημένο στις αρχές του 20ου αιώνα στη Σκωτία, με τον αργό του ρυθμό, τα μεγάλα του πλάνα, την στενάχωρη ιστορία του και τους βασανισμένους χαρακτήρες του. Το αν θα σας άρεσε ή όχι να αφιερώσετε 2 ώρες από τη ζωή σας σε κάτι τέτοιο είναι καθαρά θέμα γούστου and its up to you!

Σκηνοθεσία: Terence Davies

Ηθοποιοί: Agyness Deyn, Kevin Guthrie, Peter Mullan, Hugh Ross, Ian Pirie, Jamie Michie, Niall Greig Fulton, Jim Sweeney, Jack Greenlees, Douglas Rankine, Trish Mullin, David Ganly,

Linda Duncan McLaughlin, Julian Nest, Tom Duncan

 

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2.5/5