Θαλασσινές Ψυχές

Γέμισε και αυτή η εβδομάδα από θέματα σχετικά με το φλέγον ζήτημα της προσφυγικής κρίσης. Πρόσφυγες στην εθνική οδό, πορείες στο Κέντρο της Αθήνας, κινήσεις ετοιμότητας και αγάπης από το Δήμο Κοζάνης και κινήσεις μίσους με πυρκαγιά στα Γιαννιτσά σε μελλοντικό χώρο συγκέντρωσης. Συγγνώμη hot spot! Ταυτόχρονα πραγματοποιούνται και οι συνδιασκέψεις, τα διπλωματικά επεισόδια και οι συμβολικές κινήσεις των ιθυνόντων. Την ίδια στιγμή, οι αρχές του τόπου δηλώνουν πως δεν θα επιτρέψουν να γίνει η χώρα αυτή «αποθήκη ψυχών». Γενικά υπάρχει μια ποικιλία, ένας διχασμός και αρκετή εκμετάλλευση στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Η Ελληνική θάλασσα (και όχι μόνο η Ελληνική φυσικά), σαν να μην της έφθανε η βαριά ιστορία της, κουβαλάει στις πλάτες της μερικές ακόμα ψυχές. Ψυχές που εναποθέτουν σε αυτή όλες τους τις ελπίδες, τα όνειρα, τη ζωή. Θαλασσινές Ψυχές θα μπορούσαμε να πούμε, όχι μόνο προσφύγων αλλά και γηγενών που την παρακολουθούν από τη στεριά να τους φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα, το μέλλον και την ιστορία. Και είναι φορές φορές που αναρωτιέμαι που χωράει το μίσος και η αδιαφορία σε όλη αυτή την κατάσταση. Έχεις δει ποτέ άνθρωπο να χαροπαλεύει; Παιδί να κρατιέται στη ζωή με νύχια και με δόντια; Από κοντά εννοώ, να νιώσεις την αγωνία της ύπαρξης. Είναι γλυκιά η ζωή, δεν την απαρνιέται κανείς εύκολα, όσο σκληρή και αν γίνεται, όσες τρομακτικές θάλασσες και αν πρέπει να περάσει για να την κερδίσει.

Πνίξτε τους μωρέ να πάει στο διάολο. Ψυχές είναι άλλωστε. Ποιος ξέρει στις μέρες μας τι είναι ψυχή; Τι φωτογραφία να βάλει κανείς στο facebook για την ψυχη; Που να μπλέκεις τώρα; Άλλωστε δε χωράμε όλη στη Γη, δε βγαίνουν τα νούμερα. Ε, και εμείς είμαστε πιο χρήσιμοι. Είμαστε Ευρωπαίοι, είμαστε πολιτισμένοι. Κλείσε τα αυτιά σου μην ακούσεις αυτό που θα ξεστομίσω. Τα επιτεύγματά σου τα χρωστάς στην Ειρήνη. Ο πόλεμος, δεν αφήνει τίποτα όρθιο, δε λογαριάζει. Κι αν αφήσει δε νοιάζεται κανείς για αυτά μέχρι να ξανα έρθει η Ειρήνη. Πνίξτε τους μωρέ σιγά, και εμείς θα κοιτάμε. Μέχρι να έρθει η δική μας σειρά τουλάχιστον…

Πάρε το χρόνο σου και ξέχνα ιδεολογίες, καταγωγές, εθνικότητες και δες με ανοιχτά τα μάτια. Είναι άνθρωποι που παλεύουν με κύματα που απειλούν να τους ρουφήξουν. Μόνο παιδάκια, ούτε θρησκείες, ούτε πολιτικές. Τα δάκρυα μας δεν απαλύνουν κανενός τον πόνο, ούτε αφορούν κανέναν. Έχουμε αναισθητοποιηθεί μπρος σε κάθε ερέθισμα. Προσπάθησε να νιώσεις λοιπόν. Ναι, η κατάσταση είναι δύσκολη και παράλογη και ναι επικρατεί αταξία και φοβάσαι και τρέμεις. Όμως ΤΩΡΑ πνίγονται θαλασσινές ψυχές, άπλωσε το χέρι σου. Είναι επείγον. Και αύριο ίσως καταφέρουμε να τα φτιάξουμε όλα, όταν θα έχουμε κάνει πια το χρέος μας, ίσως πάλι και όχι. Βοήθα, πρόσφερε, γράψε ένα ποίημα ακόμα ακόμα. Κάνε κάτι μόνο και μόνο για να ενεργοποιήσεις την ανθρωπιά που είναι μέσα σου και έχει σκεπαστεί από εικόνες, ιδέες και λόγια. Είναι απλώς ψυχές, άκουσε τες. Κάνε μια προσπάθεια…

“Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; —
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,
που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,
και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,
και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,
ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,

σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,
τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει
κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί
με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,
και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,
από την αγωνία των την υστερνή”.

Φωνή απ’ την Θάλασσα. Κ.Π. Καβάφης