«Γιουστίτια» όπως Δικαιοσύνη

justice

Πολύ πριν την καθιέρωση του μονοθεϊσμού στο δυτικό κόσμο, για κάθε έννοια και αξία που διαπερνούσε την καθημερινότητα των ανθρώπων, υπήρχε και μια αντίστοιχη θεότητα που τη συμβόλιζε. Κάπως έτσι, προέκυψε και η θεότητα «Γιουστίτια» στη Ρωμαϊκή μυθολογία.

Η Γιουστίτια εθεωρείτο η ενσάρκωση της θείας τάξης και η προσωποποίηση της Δικαιοσύνης, γι’ αυτό και ο τρόπος που συνήθιζαν να τη συμβολίζουν είναι ιδιαίτερα παραστατικός. Συνήθως, εμφανίζεται εξοπλισμένη με τρία στοιχεία: ζυγούς, σπαθί ή ξίφος και κλειστά μάτια, με μαντήλι ή χωρίς.

Οι ζυγοί που κρατά στο αριστερό της χέρι, συμβολίζουν τον αντικειμενικό τρόπο με τον οποίο (θα έπρεπε να) «ζυγίζονται» όλες οι υποθέσεις. Το μαχαίρι ή το σπαθί που κρατά στο δεξί χέρι αντιπροσωπεύει την καταναγκαστική εφαρμογή της Δικαιοσύνης σε όλους εξίσου και έχει τα μάτια της κλειστά, καθώς η Δικαιοσύνη οφείλει να είναι αντικειμενική και ίση προς όλους, ανεξάρτητα από αξιώματα, προτιμήσεις, συμφέροντα.

Στα σύγχρονο κόσμο, η πραγματικότητα είναι κάπως πιο περίπλοκη. Η Δικαιοσύνη δεν κρατά ξίφος ή μαχαίρι, ούτε έχει κλειστά ματιά. Δεν είναι το καταφύγιο των αδυνάτων και κατατρεγμένων απέναντι στα ανθρωποφάγα συμφέροντα των ισχυρών. Και, αντί για ζυγούς, σε πολλές περιπτώσεις εφαρμόζεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Μόλις χθες μάθαμε ότι στις 18 Μαρτίου πρόκειται να αποφυλακιστεί, λόγω παρέλευσης του 18μηνου ορίου προφυλάκισης, ο Γιώργος Ρουπακιάς, κατηγορούμενος για την ανθρωποκτονία του αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλου Φύσσα από πρόθεση, έπειτα από την οργανωμένη επίθεση του τάγματος εφόδου Νίκαιας της Χρυσής Αυγής το βράδυ της 17ης Σεπτεμβρίου 2013, αλλά και για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση. Κι ας υπάρχουν μαρτυρίες για το βράδυ της δολοφονίας και το ρόλο του Ρουπακιά σε αυτή, κι ας υπάρχουν καταγεγραμμένες συνομιλίες μετά τη δολοφονία του Φύσσα, κι ας υπάρχουν όσα υπάρχουν. Το 18μηνο παρήλθε και η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει το καθήκον της, να αφήσει το Ρουπακιά ελεύθερο, σωστά;

Όχι και τόσο. Στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, η Δικαιοσύνη κρατούσε προφυλακισμένο παράνομα επί δυόμιση χρόνια τον αναρχικό Κώστα Σακκά, με την κατηγορία της συμμετοχής στην οργάνωση «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς», χωρίς ωστόσο ποτέ τα υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης να έχουν αποδεχτεί τη συμμετοχή του Σακκά στην οργάνωση, το αντίθετο. Ο Σακκάς έμεινε για δυόμιση χρόνια προφυλακισμένος απλώς επειδή δήλωνε με παρρησία αναρχικός και μόνο αφού πραγματοποίησε επί 39 ημέρες απεργία πείνας, κατάφερε να κερδίσει το αυτονόητο και αυτό με περιορισμούς και ρεβανσισμούς εκ μέρους της πολιτείας.

Δικαιοσύνη α λα καρτ δεν είναι Δικαιοσύνη. Χθες, με την ανακοίνωση της επικείμενης αποφυλάκισης Ρουπακιά, για ακόμη μία φορά δοκιμάστηκε η πίστη των νοημόνων ανθρώπων σε ό,τι κι αν αποκαλούμε Δικαιοσύνη σε αυτήν εδώ τη χώρα. Σε μια κοινωνία, δε, που βράζει σαν χύτρα ταχύτητος, η ανερυθρίαστη απαξίωση από την ίδια την πολιτεία σε τέτοιο βαθμό της έννοιας της Δικαιοσύνης, μας δίνει έναν ακόμη σοβαρό λόγο για να είμαστε σε εγρήγορση και διαρκή επαγρύπνηση.