«Πρέπει να είμαστε ολοκληρωτικά στο εδώ και τώρα της κάθε συνθήκης»

fonazo1

Η παράσταση “Φωνάζω στον ουρανό με όλη μου την καρδιά”, της Χιμένα Εσκαλάντε, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την περσινή θεατρική σεζόν στο θέατρο «Προσωρινός» και από τις 15 Ιανουαρίου συνεχίζει να παίζεται με επιτυχία στη σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Πρόκειται για τις ιστορίες δύο γυναικών, σε διαφορετικές εκδοχές και χρόνους, παρόν, μέλλον, παρελθόν. Δώδεκα αυτοτελή επεισόδια. Δώδεκα διαφορετικές σχέσεις, εξουσίας, πάθους, διαστροφής και εκδίκησης. Δύο ηθοποιοί, η Γιούλη Αθανασάκη και η Βίκυ Κυριακοπούλου,  υποδύονται διαφορετικούς ρόλους -μάνα, κόρη, αδερφή, μητριά, προγονή, πεθερά, νύφη, φίλη, ερωμένη, σύζυγος, ερωτευμένη, γιαγιά, εγγονή- μέχρι να φτάσουν στην ορφανή και από εκεί στον εαυτό τους, για να αντιμετωπίσουν το τέρας. Αυτό που έχουν μέσα τους.

Συναντήσαμε τις δύο ηθοποιούς και μιλήσαμε για την παράσταση.

 

Πόσο δύσκολο είναι να υποδύεστε στη σκηνή τόσους πολλούς διαφορετικούς ρόλους;

Γιούλη: Ναι φυσικά. Είναι κουραστικό και επικίνδυνο. Επικίνδυνο γιατί είναι πολύ εύκολο να τους περάσεις επιφανειακά. Κι όμως η κάθε ιστορία είναι ένα μικρό μονόπρακτο.

Βίκυ: Πολύ δύσκολο αλλά και τόσο ευχάριστο. Πρέπει να είμαστε ολοκληρωτικά στο ”εδώ και τώρα” της κάθε συνθήκης, αν θέλουμε και οι ρόλοι μας να αλλάζουν μεταξύ τους.

 

Η παράσταση αποτελείται από 12 διαφορετικές ιστορίες που εξετάζουν το βάθος και την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων. Είναι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό έργο και εσείς βρίσκεστε πάνω στη σκηνή από την αρχή ως το τέλος. Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα για εσάς σε αυτή την παράσταση;

Γιούλη: Το ότι ποτέ δεν ξέρω τι θα γίνει!! Αυτή η παράσταση είναι εξολοκλήρου βασισμένη στην επικοινωνία μας. Αν κάποιος δίαυλος είναι κλειστός τότε κλαφτα Χαράλαμπε που λένε!! Οπότε με την ενέργεια που έχουμε κάθε μέρα, με αυτήν έχουμε να παίξουμε. Με γενναιοδωρία και αγάπη. Και βλέπουμε…

Βίκυ: Οι αλλαγές αυτές. Είσαι σε μια εγρήγορση που δεν σε αφήνει να σκεφτείς.

 

Στο σημείωμα της η σκηνοθέτης της παράστασης, Esther André Gonzalez, αναρωτιέται αν «υπάρχει δυνατότητα να μην ενοχοποιούμε τον άλλο για τους δικούς μας πόνους». Έχει τελικά ο άνθρωπος τη δύναμη να ορίσει τη δική του μοίρα;

Γιούλη: Νομίζω πως ούτως ή άλλως μόνο αυτή τη δύναμη έχει. Αλλά το ξεχνάμε αυτό. Ό,τι έχει δημιουργηθεί έως τώρα, καλό ή κακό, από ανθρώπους έχει δημιουργηθεί. Στο χέρι μας είναι να δρομολογούμε καταστάσεις. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως τα ελέγχουμε όλα. Αλλά αυτή είναι και η ομορφιά της ζωής. Το τι μπορούμε να δημιουργήσουμε στο πλαίσιο που μας δίνεται. Και κάποιοι γενναίοι, μπορούν να σπάνε και το πλαίσιο!

Βίκυ:Την δύναμη την έχει. Αλλά έχει και αδυναμία να δεχτεί ότι θα κάνει λάθη. Και για τα λάθη αυτά είναι πιο εύκολο να κατηγορείς κάποιον άλλο! Θέλει και κουράγιο η διαδικασία.

 

Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά. Τι καινούριο θα δούμε φέτος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου;

Γιούλη: Να έρθετε να δείτε! Η αφήγηση γίνεται πλέον με χρήση projection, οι αλλαγές γίνονται επί σκηνής και είμαστε πιο ώριμες για αυτό που κάνουμε.

Βίκυ:Έγιναν οι αλλαγές που “επέβαλε” ο νέος χώρος και όσον αφορά στο κομμάτι μας αλλάζουν τα μεγέθη και οι εντάσεις. Πιστεύω επίσης ότι όσο περνά ο καιρός έχουμε και πιο βαθιά επικοινωνία.

 

Τελικά, αν ζητήσουμε κάτι με όλη μας την καρδιά από τον ουρανό τι μπορεί να συμβεί;

Γιούλη: Αν ο ουρανός είναι ο εαυτός μας, κάτι μπορεί να γίνει…

Βίκυ: Θα γίνει αυτό που θα ζητήσουμε. Αλλά τι ζητάμε;