Παρακολουθώντας τένις στην εποχή των BIG-4

tennis

Γράφει ο Άρης Αναγνώστου
Χωρίς αμφιβολία το τένις αποτελούσε στο παρελθόν, και ίσως να αποτελεί και σήμερα, το “άθλημα των πλουσίων”. Τα τεράστια χρηματικά έπαθλα που δίνονται από τους διοργανωτές στα μεγάλα αστέρια ως αμοιβή για την κατάκτηση ενός τίτλου αλλά ακόμα και για την προσέλκυσή της συμμετοχής τους σε ένα τουρνουά είναι προκλητικά δεδομένων των παγκόσμιων οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών. Αν προσθέσουμε σε αυτά τις χορηγίες που οι αθλητές λαμβάνουν από τις μεγάλες πολυεθνικές αθλητικές εταιρείες για την προώθηση των ρούχων τους, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε εύκολα τους λόγους για τους οποίους πολλοί από αυτούς βρίσκονται ψηλά στις λίστες με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Ας προσπαθήσουμε όμως να παραμερίσουμε για λίγο τα ταξικά χαρακτηριστικά του τένις και να ασχοληθούμε με το άθλημα αυτό καθαυτό.

Το πρώτο Grand Slam της χρονιάς ξεκίνησε και οι προβολείς είναι φυσικά στραμμένοι πάνω στα μεγάλα ονόματα των τελευταίων ετών: Novak Djokovic, Roger Federer, Rafael Nadal και Andy Murray. Έχοντας πρωταγωνιστήσει τα τελευταία χρόνια, οι τέσσερίς τους αναμένεται να είναι, και φέτος, οι βασικοί διεκδικητές του πρώτου μεγάλου τίτλου της χρονιάς, του Australian Open. Τι είναι όμως αυτό που κάνει την παραπάνω πρόταση ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα; Ο αριθμός. Ή καλύτερα… οι αριθμοί τους.

Κάθε περίοδος στην παγκόσμια ιστορία του τένις φέρει ακέραιη την υπογραφή κάποιου σπουδαίου τενίστα. Η περίοδος από το 1974 έως και το 1979 για παράδειγμα, ανήκε σχεδόν αποκλειστικά στον Jimmy Connors, ο οποίος κατάφερε κατά την περίοδο αυτή να βρεθεί για 251 εβδομάδες στην πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης, 160 εκ των οποίων ήταν συνεχόμενες. Παρόμοια μονοπώλια έχουν επιτύχει και οι Ivan Lendl (1983-1988) και Pete Sampras (1993-1998) καθώς και άλλοι τενίστες όπως οι Andre Agassi και Lleyton Hewitt για μικρότερα χρονικά διαστήματα. Πρώτος όλων φυσικά ο Roger Federer ο οποίος υπήρξε απόλυτος κυρίαρχος των courts την περίοδο 2004-2008 παραμένοντας στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης για 237 συνεχόμενες εβδομάδες, επίδοση που αποτελεί και ρεκόρ.

Ωστόσο την κυριαρχία του Federer βάλθηκαν να αμφισβητήσουν τρεις άλλοι σπουδαίοι τενίστες. Οι Rafael Nadal, Novak Djokovic και Andy Murray ήρθαν στο τένις για να ενισχύσουν το συναγωνισμό και να προσφέρουν μια άγρια ομορφιά στο άθλημα. Έκτοτε, οι τέσσερίς τους αλληλοδιαδέχονται ο ένας τον άλλον στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης και οι μεταξύ τους αναμετρήσεις έχουν οριστεί ως κλασικοί αγώνες και (σχεδόν) πάντα χαρίζουν πλούσιο θέαμα.

Για πρώτη λοιπόν φορά στην ιστορία του τένις τέσσερις αθλητές κονταροχτυπιούνται στα ίσα διεκδικώντας κάθε νίκη, κοιτώντας την κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης και προσφέροντας στους λάτρεις του αθλήματος το ωραιότερο ίσως θέαμα που έχει υπάρξει ποτέ στο χώρο του αθλήματος. Εκτός όμως από την μάχη τεσσάρων προσώπων, κάθε φορά που δύο εξ αυτών συναντώνται παρακολουθούμε και μάχες μεταξύ διαφορετικών προσεγγίσεων και στυλ παιχνιδιού. Ο ευφυής μαέστρος Roger Federer, αναγκάζεται να προσαρμόσει το παλιότερης κοπιάς παιχνίδι του στις σύγχρονες ανάγκες, εφευρίσκει χτυπήματα (SABR) και “χορεύει” εντός των courts. Από την πλευρά του, ο αριστερόχειρας Rafael Nadal προβληματίζει και μόνο με την διαφορετικότητά του. Επιπλέον, η σταθερότητα, η αμυντική του ικανότητα και η άψογη τεχνική του δημιουργούν πονοκέφαλο σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Ο Novak Djokovic ξεκίνησε ως ο πλέον αμυντικός και αθλητικός τενίστας, γεγονός που έκανε πολλούς να τον θεωρούν μη θεαματικό. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχει εμπλουτίσει τόσο πολύ το παιχνίδι του που πέραν από το να βρίσκεται πρωτοπόρος στην παγκόσμια κατάταξη, έχει καταφέρει να κερδίσει και την αποδοχή πολλών εξ αυτών που τον αμφισβητούσαν. Τέλος, η δύναμη και η ταχύτητα του Andy Murray τον βοηθούν να βρίσκεται ανάμεσα στους τέσσερις κορυφαίους τενίστες και στην δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης αυτήν τη στιγμή.

Πέραν όμως από τους BIG-4, μια σπουδαία γενιά αθλητών συμπληρώνει την παγκόσμια κατάταξη και τις κληρώσεις στις μεγάλες διοργανώσεις. Οι Kei Nishikoi, David Ferrer, Thomas Berdych, Richard Gasquet, Jo-Wilfrried Tsonga και άλλοι αθλητές βάζουν συχνά δύσκολα στους τέσσερις πρωτοπόρους και καθιστούν πολλές αναμετρήσεις μαζί τους ενδιαφέρουσες και εντυπωσιακές. Ωστόσο αυτό το γκρουπ αθλητών, χωρίς να στερούνται ταλέντου, βρίσκονται ένα επίπεδο κάτω από τους BIG-4, καθένας για τους δικούς του ιδιαίτερους λόγους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο έτερος Ελβετός Stanislas Wawrinka του οποίου το τεράστιο ταλέντο, και το εντυπωσιακότατο backhand με το ένα χέρι, είναι αδιαμφισβήτητα. Η αστάθεια όμως και η ευκολία με την οποία ένα λάθος μπορεί να τον εξοργίσει δεν του έχουν επιτρέψει προς το παρόν τουλάχιστον να κυριαρχήσει. Ο “Stan the man” όπως τον αποκαλούν οι λάτρεις του είναι ο μόνος που έχει μπει σφήνα ανάμεσα στους BIG-4 στην παγκόσμια κατάταξη τα τελευταία χρόνια και ο ένας εκ των δύο (ο άλλος είναι ο Marin Cilic) που έχουν καταφέρει να κερδίσουν από αυτούς τίτλο Grand Slam τα τελευταία έξι χρόνια. Κερδίζοντας με 3-1 σετ τον Rafel Nadal στον τελικό του Australian Open το 2014 και με το ίδιο σκορ τον Novak Djokovic στον τελικό του Roland Garros το 2015, ο Ελβετός μετρά από μία κατάκτηση τίτλου Grand Slam τα τελευταία δύο χρόνια.

Αν και το 2015 βρήκε τον Novak Djokovic κυρίαρχο καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της χρονιάς, ο 34χρονος πλέον Roger Federer αλλά και ο προερχόμενος από μια λιγότερο αποδοτική χρονιά Rafael Nadal θα επιδιώξουν να αμφισβητήσουν τον Σέρβο. Το ίδιο και ο Andy Murray που τον περασμένο Νοέμβρη χάρισε στην Μεγάλη Βρετανία το Davis Cup για πρώτη φορά μετά το 1936. Από κοντά και ο Stanislas Wawrinka που επιθυμεί να επαναλάβει τον θρίαμβο του 2015 αλλά και οι υπόλοιποι αθλητές. Σε κάθε περίπτωση, η χρονιά προβλέπεται ενδιαφέρουσα και άκρως θεαματική.