Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη: Εμείς και οι «Άλλοι»

metanastes

Η 18η Δεκεμβρίου θεσπίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ως η «Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη», στην προσπάθεια του Οργανισμού να ενημερώσει και να επικοινωνήσει στους λαούς το φαινόμενο της ολοένα και αυξανόμενης μετανάστευσης παγκοσμίως. Σε αυτό το πλαίσιο, το 1990 υιοθετήθηκε η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους».

Σε αυτό το κείμενο δε θα μιλήσουμε τόσο για αριθμούς και για τις υπερβολικές διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο. Εξάλλου, αρκεί να σου πω πως, σύμφωνα με τη μελέτη της Διεθνούς Οργάνωσης για τη Μετανάστευση, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν εγκαταλείψει την εστία τους με στόχο την αναζήτηση εργασίας ή μιας καλύτερης ζωής παγκοσμίως και βρίσκονται εκτεθειμένοι στους κινδύνους που προκύπτουν από τη διεθνή οικονομική ύφεση όπως η φτώχεια, οι διακρίσεις, ο στιγματισμός και η κακοποίηση, αναμένεται να αγγίξει τα 405 εκατομμύρια μέχρι το 2050, ήτοι το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα ενός λαού, κατά τη γνώμη μου, είναι η ευκολία της λήθης που επιδεικνύει. Σε αυτό, ο λαός τούτου του τόπου είναι αρκετά επιρρεπής. Για δεκαετίες ως μετανάστες πλύναμε όλα τα σερβίτσια της αμερικάνικης και γερμανικής γαστριμαργίας, χαρακτηριστήκαμε –κι εξακολουθούμε- «βρωμοέλληνες» κι «ανεπιθύμητοι», στοιβαχτήκαμε ανά χιλιάδες στα αμπάρια των πλοίων, πέσαμε θύματα εκμετάλλευσης και στοχοποίησης, γεννήσαμε και μεγαλώσαμε νέες γενιές μεταναστών σε ξένους τόπους και διεκδικήσαμε γι’ αυτές ακριβώς τις γενιές καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Κι όμως, ξεχάσαμε.

Γίναμε αυτοί που χτίζουν Αμυγδαλέζες αντί να βρουν ανθρώπινες εναλλακτικές ενσωμάτωσης και αλληλεγγύης προς τους μετανάστες, που πυροβολούν το μετανάστη όταν ζητήσει τα δεδουλευμένα μηνών, που τον μαχαιρώνουν γιατί έχει διαφορετικό χρώμα, που του ρίχνουν οξύ στο πρόσωπο και στο φάρυγγα γιατί κατήγγειλε τις συνθήκες εργασίας του και των συναδέλφων του, που…που…που… Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι πως τα τελευταία δύο και πλέον χρόνια οι νέοι αυτής της χώρας φεύγουν σωρηδόν στο εξωτερικό, αποτελώντας το νέο κύμα οικονομικών μεταναστών του τόπου.

Για νούμερα, μελέτες, στοιχεία κλπ θα σε παραπέμψω στην επίσημη ιστοσελίδα του ΟΗΕ. Εδώ, σε αυτό το κείμενο, το ζητούμενο είναι η μνήμη. Γιατί μόνο αν θυμάσαι θα καταλάβεις πως δεν υπάρχουν «οι άλλοι» από τη μια κι «εμείς» από την άλλη. Γιατί για πολλά χρόνια υπήρξαμε «οι άλλοι» που τώρα φυλακίζουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, νομίζοντας πως έτσι «ξορκίζουμε το κακό» και παραμένουμε «εμείς» οι νοικοκυραίοι.

Και κάπου εδώ θα σε αφήσω με τις όποιες σκέψεις μπορεί να έχεις αυτή τη στιγμή. Μην πηγαίνεις μακριά, ακόμα κι αν δεν έχεις κάποιον μετανάστη συγγενή του τότε και τώρα, σίγουρα θα μπορείς να βρεις κάποιον τέτοιο στον άμεσο κοινωνικό σου περίγυρο. Ήμασταν πολλοί, φεύγαμε κατά χιλιάδες. Μην το ξεχάσεις. Είναι κι αυτό η ιστορία σου εκτός από την επανάσταση του ’21 και το έπος του ’40. Διάβασε και τους στίχους του Θανάση Παπακωνσταντίνου από το τραγούδι «Στην Αμερική». Κάτι έχουν να σου πουν…

«Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι,

θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολισμάνοι.

Άλλοι θάχουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν

και άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δεν θα σβήσουν.

Α! στην Αμερική Ελλάδα σαν αγριόχορτο φύτρωσες και κει.

Τους βλέπω μες τα μάτια μου μες το παλιό βαπόρι

σα στρείδια στο κατάστρωμα οι μετανάστες όλοι».