Ρόζα Προδρόμου: «Το σώμα είναι όσα νιώθει ο άνθρωπος»

Η Ρόζα Προδρόμου είναι μια performer που τολμά να εκτεθεί ολοκληρωτικά στη σκηνή. Τα pints παρακολουθήσαμε την ιδιαίτερη παράσταση “pulsar”  στο Θέατρο 104και κάναμε μερικές ερωτήσεις στην πολύ ενδιαφέρουσα, Ελληνοβρετανίδα performer προκειμένου να τη γνωρίσουμε καλύτερα. Μαζί της μιλήσαμε για αισθήματα, αστέρια και μεταμορφώσεις.

 

Μετά τις επιτυχημένες εμφανίσεις σου στο Bios επιστρέφεις ξανά στο Θέατρο 104. Πίστευες από την αρχή ότι η performance σου θα αγκαλιαζόταν από τον κόσμο;

Νομίζω αυτή είναι η έκπληξη που επιθυμεί όποιος εκτίθεται, να έχει αντίκτυπο η δουλειά του και πέρα από τον εαυτό του. Είμαι ευγνώμων και πολύ χαρούμενη όταν συμβαίνει αυτό, δεν είναι δεδομένο. Φυσικά η παράσταση ανεβαίνει και για να έχει την ευκαιρία το αρχικό υλικό να ανοίξει, να μαλακώσει, να εμβαθύνει.

Η ιδέα, η σύλληψη και η ερμηνεία του pulsar είναι δική σου. Ποιο ήταν το ερέθισμα που σε οδήγησε στη δημιουργία αυτής της performance;

Το Pulsar δημιουργήθηκε από ανάγκη : για να αντιμετωπίσω το αναπόφευκτο αίσθημα της ανημπόριας που ένιωθα να με κατακλύζει συχνά-πυκνά, μη μπορώντας να αποδεχτώ την αυτοκαταστροφική μας φύση, τη χαοτική καθημερινότητα, την τρέλα του μυαλού, τη μοναξιά. Υπάρχει ένα απόσπασμα από την “Αμοργό”, το υπερρεαλιστικό ποίημα του Ν. Γκάτσου, που για χρόνια με συντρόφευε και είχα ανάγκη να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο, πέραν της προσωπικής προσευχής. Έτσι, όλα αυτά τα υλικά συνετέλεσαν στο συνειρμικό ταξίδι που παρακολουθούμε στην παράσταση, προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη το χάος, να το δω με χιούμορ, παρά με σάστισμα.

Πάνω στη σκηνή το σώμα σου πάλλεται, αντιστέκεται και εξεγείρεται ενάντια σε κάθε μορφής στερεότυπο. Πρόκειται για έναν αγώνα παρόμοιο με αυτό που δίνει κάθε άνθρωπος σήμερα ενώ δίπλα του τα πάντα καταρρέουν. Αρκεί ένας φωτεινός φάρος για να δώσει παλμό στο σύμπαν;

Πόσο όμορφη εικόνα αυτή του σώματος που πάλλεται ενάντια σ’ ένα σύμπαν που καταρρέει. Μα αυτό δεν είναι η ζωή η ίδια ; Η εικόνα του φάρου, του pulsating star (pulsar) που φαίνεται σα να αναβοσβήνει, τοποθετεί για μένα τα πράγματα στα σωστά τους μεγέθη, είμαστε κομμάτι μιας ευρύτερης εικόνας, που ευτυχώς δεν ελέγχουμε. Τί τρόμος, τί ανακούφιση συνάμα ! Όχι, λοιπόν, δεν αρκεί ο φάρος, αλλά είναι μια υπενθύμιση του παρόντος, της ασημαντότητάς μας, και μαζί του θαύματος της ύπαρξης.

Το pulsar είναι μια απόπειρα σωματικού θεάτρου. Μπορεί το σώμα να εκφράσει με ακρίβεια όλα όσα νιώθει ένας άνθρωπος;

Μα το σώμα είναι ήδη όλα όσα νιώθει ο άνθρωπος, αποτυπώνει όλα τα συναισθήματα και τα βιώματα πριν καν ο νους το πάρει πρέφα. Με αυτήν την έννοια, λειτουργεί αποκαλυπτικά, λέει πολλά περισσότερα απ’ όσα θα θέλαμε να μοιραστούμε. Σε επίπεδο σκηνικής έκφρασης, είναι μια επιλογή που συμβαδίζει με τη συνειρμική, μη-γραμμική αφήγηση της παράστασης. Ελπίζω να συντελεί στην εμπειρική της πρόσληψη, αν και υπάρχει πολύς λόγος στην αφήγηση.

Η ηρωίδα μεταμορφώνεται πάνω στη σκηνή σε μια προσπάθεια της να νικήσει το χρόνο ή να συμβιβαστεί με αυτόν. Πόσο δύσκολη είναι για σένα αυτή η διαδικασία;

Πράγματι, αυτό το αδιάκοπο μεταμορφωτικό ταξίδι είναι δύσκολο, αλλά και τόσο προκλητικό. Θαρρώ πως φέτος βρήκα την επιζητούμενη ελαφρότητα που ζητά αυτή η καταβύθιση, οπότε ελπίζω και την απόλαυση που προκύπτει απ’ το ταξίδι αυτό.

Από που μπορεί τελικά να πιαστεί κανείς προκειμένου να αντέξει την πραγματικότητα;

Από την κατάφαση του παρόντος, την αποδοχή του δηλαδή, κι έπειτα από τη δράση, την κίνηση. Και βέβαια με χιούμορ. Όπως λέει κι ο Woody Allen, “Η ζωή είναι γεμάτη πόνο, δυστυχία και μοναξιά – και όχι μόνο αυτό, αλλά τελειώνει και πολύ σύντομα”

Mπορεί κανείς σήμερα να κάνει, έστω και σε κάποιο βαθμό, αυτό που ονειρεύεται στην τέχνη;

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή νιώθω ότι θέλει πολλή προσπάθεια κι επιμονή για τα πιο μικρά βήματα υλοποίησης ενός στόχου, καλλιτεχνικού ή μη. Δε θα ‘λεγα ότι είναι απαγορευτικό αυτό, απλά τελικά καταναλώνουμε πολλή ενέργεια, με αποτέλεσμα η δημιουργική διαδικασία να έρχεται συχνά σε δεύτερη μοίρα. Σε μια ιδανική συνθήκη που θα ενθάρρυνε τον καλλιτέχνη να επιβιώνει λίγο πιο εύκολα, χωρίς να αναγκάζεται να κάνει χιλιάδες δουλειές, θα ήμασταν σίγουρα πιο παραγωγικοί και το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς πιο άρτιο, πιο ολοκληρωμένο.

*Το Pulsar είναι ένα αστέρι που λέγεται και φάρος του σύμπαντος, γιατί μοιάζει να αναβοσβήνει καθώς περιστρέφεται ταχύτατα με τον πιο ακριβή ρυθμό στο διάστημα.