Να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει

freedom_polytexneio

Παρατηρώ τα πρόσωπα τριγύρω μου και διακρίνω φόβο, θυμό, ενοχές και αγανάκτηση. Παρατηρώ πόδια να τρέχουν, χείλη να μιλούν, μάτια να κοιτάζουν, όλα να βιάζονται να προλάβουν. Οι άνθρωποι απλά επιβιώνουν. Στις 17 Νοέμβρη ο χρόνος θα παγώσει. Κάνοντας μια παύση από τη μάταια ρουτίνα της καθημερινότητας θα πούμε και πάλι “Το Πολυτεχνείο ζει”. Κι έπειτα οι μέρες θα κυλήσουν και το θρυλικό Πολυτεχνείο θα πάψει πια να είναι επίκαιρο. Κι εμείς θ’ ακολουθήσουμε εκ νέου τα μονοπάτια τα πεπατημένα, τα γνώριμα, τα ίδια, τα παλιά μέχρις ότου να έρθει ο επόμενος χρόνος και το Πολυτεχνείο ξαναζήσει.

Οι εκδηλώσεις μνήμης του Πολυτεχνείου κάθε χρόνο δίνουν τροφή για σκέψη. Σκέψη για τις ιδέες εκείνες που πρωτοακούστηκαν και σήμερα επανέρχονται, για εκείνα που άλλαξαν και νιώσαμε περήφανοι, για όσα έμειναν ίδια και μας βασανίζουν ακόμα. Οι σκέψεις σαφώς γίνονται πιο έντονες παρασυρόμενες από τη δίνη της οικονομικής, πολιτικής και χειρότερα κοινωνικής κρίσης, η οποία μας καθηλώνει. Οι φοιτητές το 1973 με αφετηρία τη Νομική, ξεχύθηκαν στους δρόμους και κατέλαβαν το Πολυτεχνείο. Κι αυτό γιατί στόχευαν στην ΑΛΛΑΓΗ. Στην ανατροπή της τότε τάξης πραγμάτων, την καταπάτηση της αυθαιρεσίας της εξουσίας, την ικανοποίηση τουλάχιστον κάποιων αιτημάτων. Τη στιγμή εκείνη κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως η δυναμική του αγώνα θα οδηγούσε στην κατάρρευση του καθεστώτος και στην ανάδυση ενός νέου πολιτικού συστήματος στο οποίο καθοριστικό ρόλο θα διαδραμάτιζε η ίδια η γενιά του Πολυτεχνείου.

Σαράντα δύο χρόνια μετά η ζωή έχει αλλάξει ριζικά ενώ ο χρόνος, για όσους βίωσαν τα γεγονότα, φαντάζει μακρινός. Τα σημάδια ωστόσο είναι ανεξίτηλα, καθώς έχουμε να κάνουμε με την ανατροπή μιας ολόκληρης εποχής και την κατά μέτωπον σύγκρουση της με τους καθεστωτικούς μηχανισμούς. Το 2011 πλήθος “αγανακτισμένων” ανθρώπων βγαίνει στις πλατείες, έχοντας και πάλι ως αίτημα, την ΑΛΛΑΓΗ. Οι πολίτες γίνονται θεατές στο έργο της βήμα βήμα διάλυσης του σάπιου κομματικού συστήματος της χώρας. Οι κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν, η αυθαιρεσία παίρνει και πάλι μορφή ενώ η ανικανότητα των πολιτικών αρχηγών να προσφέρουν πραγματική ζωή στον τόπο κάνουν το σύνθημα “ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” να φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Ο υποτυπώδης μισθός που παίρνεις για τη δουλειά σου δεν φτάνει για τα καθημερινά, αυτά που συνθέτουν μια αξιοπρεπή ζωή, την αληθινή, τη βαθιά παιδεία σου τη στερούν, μέσα από την δημιουργία ενός περιορισμένου και «μέσα σε κάγκελα» εκπαιδευτικού συστήματος. Την ελευθερία που δικαιούσαι σαν ανθρώπινο ον δεν την έχεις πια, γιατί ο φασισμός, από τα μεγαλύτερα στα μικρότερα, σου κόβει τη μιλιά.

Κι από τότε δεκάδες ακόμα πορείες, κάποιες φορές βίαιες, έχουν σημαδέψει το Πολυτεχνείο. Η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής το 1980 χάνουν τη ζωή τους από τη βίαιη καταστολή. Πέντε χρόνια αργότερα ο δεκαπεντάχρονος, Μιχάλης Καλτεζάς πέφτει νεκρός από τη σφαίρα αστυνομικού. Ετούτη την ώρα τα κόμματα αδυνατούν να ξεφύγουν από τη συνήθη αντίληψη των τελευταίων τριάντα ετών ενώ μένοντας κολλημένα στο καταστροφικό παρελθόν τους, αποτυγχάνουν ολοκληρωτικά. Λίγα χρόνια μετά την εκκίνηση της κρίσης βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από το χάος. Το Πολυτεχνείο σήμερα μιλά για ένα λαό καταπιεσμένο. Για βία και όρια που του επιβλήθηκαν, στερώντας του τα βασικά. Όμως οι επιλογές είναι δικές του. Άλλοθι δεν υπάρχουν και δεν υπήρξαν ποτέ. Είμαστε αυτό που επιλέγουμε. Και οι υπόλοιποι; Η αλλαγή που περίμεναν δεν ήρθε ποτέ. Θέλω να πιστεύω πως η ανάγκη για ζωή θα μας ξυπνήσει. «Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει», δια στόματος Γκάντι. Και κλείνω.