Δεν είδες τι έγινε…

φοβος 1

Της Μαρίας Μετρίδη.

Δεν είδες τί έγινε. Μέσα σε μια μέρα, τα πάντα άλλαξαν. Παρασκευή και 13 τα φώτα του Πύργου του Άιφελ έσβησαν! Αδιανόητα τα όσα συνέβησαν. Μια τραγωδία! Δυστυχώς είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σε ένα κόσμο χωρίς ελπίδα, αμαυρώνοντας ότι άξιες υπάρχουν! Λέξεις όπως η χαρά και η ειρήνη χάνονται απτό χάρτη της πραγματικότητας.

Mου είχες πει ότι το χειρότερο ανθρώπινο συναίσθημα δεν ήταν ο πόνος αλλά ο φόβος..και τώρα καταλαβαίνω γιατί! Ο φόβος σε κάνει να χάνεις τον έλεγχο και κάθε επαφή με τη πραγματικότητα ,γιατί νιώθεις οτι εσύ και οι αγαπημένοι σου άνθρωποι απειλείστε. Ο άνθρωπος όταν φοβάται κλονίζεται! Γινόμαστε όντα ‘άλογα’ και μπαίνουμε αυτομάτως στο ένστικτο της επιβίωσης. Είναι ένα συναίσθημα αρκετά διαδεδομένο κυρίως σε εμπόλεμες καταστάσεις.

Μετά ακούγαμε τις ιστορίες του πάππου απτον πόλεμο, σαν κάτι απίθανο, αδιανόητο ,μη σου πω και αστείο. Δε πίστευα ότι τέτοια πράγματα γίνονταν, και πόσο μάλλον να τα βλέπω τώρα να παίρνουν ζωή μπροστά μας. Διδασκόμαστε στην ιστορία πολέμους και καταστροφές ,χωρίς όμως να μας αγγίζουν. Αποτελούν κάτι σαν μαύρες τρύπες για την ιστορία της ανθρωπότητας. Έλα όμως που αυτή η μαύρη τρύπα αρχίζει ξανά να παίρνει χρώμα..κόκκινο χρώμα.

Είναι απίστευτο πια το πόσες ομοιότητες διακρίνω με το παρελθόν, με όλες αυτές τις πολεμικές ενέργειες. Μόνο που σήμερα δίνονται οροί πιο σύγχρονοι, πιο εκλεπτυσμένοι αν θες… επιθέσεις… τρομοκρατικές επιθέσεις για να είμαι ακριβής… σκοτώνουν… σκοτώνουν εκατοντάδες ανθρώπους, χωρίς ηθικές αναστολές ..ΑΘΩΟΥΣ ανθρώπους στον όνομα μιας δήθεν ισότητας και δικαιοσύνης.
Όλος ο κόσμος καλύπτεται από κόκκινο χρώμα και κυρίαρχο συναίσθημα πια είναι ο φόβος για το αύριο. Εγω ομως αυτό δε θα το ονομάσω επίθεση..το λεω ΠΟΛΕΜΟ! Το λέω πόλεμο ναι, γιατί δε γίνεται να σκοτώνεις νέους, ηλικιωμένους και παιδιά επειδή δε πιστεύουν το ίδιο με σένα. Βλέπεις όλα είναι υποκριτικά!

Κανείς λοιπόν δε μπορεί να μου στερήσει το δικαίωμα να ελπίζω για το αύριο. Θέλω να βγω, να διασκεδάσω, να σπουδάσω, να γνωρίσω τον κόσμο, να ταξιδέψω, να δω νέα πράγματα, χωρίς να φοβάμαι μήπως πάω σε καμία συναυλία και με πυροβολήσουν εν ψυχρώ! Αρνούμαι να το πιστέψω … μου το είχες πει βεβαία ένα βράδυ που βλέπαμε ξέγνοιαστα ειδήσεις… «η ΓΗ κινείται γύρω απτήν εκμετάλλευση, τα πλούτη και τη διψά για ένδειξη δύναμης! Στόχος τους είναι να σε φοβίσουν γιατί έτσι μπορούν εύκολα να κινήσουν τα νήματα σου». Και έμπαινε η μαμά, όπως κάθε μαμά, και έλεγε μη λες τέτοια στο παιδί, μη το φοβιζεις.

Φαντάσου τον κόσμο σαν ένα καράβι λοιπόν. Το καράβι είναι ξύλινο. Το ξύλο που φτιάχτηκε ας υποθέσουμε ότι είναι η παιδεία. Αν το ξύλο δεν είναι καλό και τρυπήσει τότε το πλοίο θα βυθιστεί και μετά είναι δύσκολο να βγει στην επιφάνεια. Και ύστερα βουλιάζεις και εσύ μαζί του … και μετά φοβάσαι, και εσύ και εγώ.

Από μια άποψη λοιπόν χαίρομαι που δεν είσαι εδώ να δεις αυτά που συμβαίνουν… Χαίρομαι, γιατί ένιωσες ήδη αρκετό φόβο και με αυτό που έγινε χθες στο Παρίσι, ο φόβος έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία και κρατικό σύνορο!