Το ακορντεόν

akordeon1

Δεν ξέρω αν είναι πανανθρώπινο φαινόμενο ή ελληνικό μονάχα, να δίνουμε υπέρμετρη σημασία στην παρελθούσα ιστορία και όχι σε αυτήν που γράφουμε τώρα, σε αυτά που διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μας και που μας αφορούν άμεσα, εμάς και τις επόμενες γενιές από εμάς.

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά γιορτάζουμε ένα “ΟΧΙ” που δεν ειπώθηκε ακριβώς έτσι από τον δικτάτορα Μεταξά στους Ιταλούς το 1940, αλλά για να είμαστε ακριβείς αυτό που ακούστηκε ήταν η φράση “Alors, c’ est la guerre”, που θα πει σε απλή απόδοση “Λοιπόν, έχουμε πόλεμο” (τα γαλλικά τότε ήταν η επίσημη διπλωματική γλώσσα).

Για να προλάβω τους πιο εύθικτους, ξέρω πως γιορτάζουμε αυτό που σήμαινε το “ΟΧΙ” ή ό,τι ειπώθηκε εν πάση περιπτώσει από τον Μεταξά και όχι τη φράση αυτή καθαυτή. Οι ιδέες του δικτάτορα Μεταξά, εξάλλου, ήταν προσφιλείς σε εκείνες του δικτάτορα Μουσολίνι. Υπήρχε, όμως και η Αγγλία, δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, οι αρνήσεις και τα “ΟΧΙ” τα πραγματικά ειπώνονται από το λαό, με την καθημερινή αντίσταση και πάλη ενάντια σε αυτόν που θέλει να σου πάρει ένα κομμάτι αυτοδιάθεσης και ελευθερίας. Η ελευθερία, αδερφέ μου, δεν είναι για συμβιβασμούς και κουτσαβακισμούς, να παραχωρήσω αυτό για να “κερδίσω” κάτι άλλο. Η ελευθερία δεν χωρά σε “ισοδύναμα μέτρα” και “λιγότερο κακές συμφωνίες”.

Πριν λίγους μήνες και 75 χρόνια μετά, είπαμε ένα ακόμη μεγάλο ΟΧΙ, τόσο βροντερό και τόσο επιτακτικό. Αυτό το ΟΧΙ είναι που πρέπει να γίνει η μαγιά μας για τις επόμενες αρνήσεις, για τις επόμενες διεκδικήσεις, για την πλήρη αποδέσμευση από όποια δεσμά μας περιορίζουν και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε ελεύθεροι. Όπως πρέπει να ζουν οι άνθρωποι, δηλαδή.

Η Κατερίνα Γώγου είχε γράψει πως οι ρίζες, η ιστορία μας, είναι για να βγάζουμε κλαδιά, να “ανθίζουμε” δηλαδή, να δίνουμε “καρπούς” και όχι να μένουμε σε αυτές. Σπουδαία παρακαταθήκη η άρνηση του ’40, εξίσου σπουδαία αφορμή για τα επόμενα όμως και η άρνηση του 2015.

Κι αν κάτι θέλω να σου πω πριν κλείσω, είναι αυτό που πρέπει να μας μείνει και από το 1940 και από το 2015 και απ’ όσα ζουν οι συνάνθρωποι μας στις γύρω χώρες εδώ και χρόνια, έρμαια στις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις των ισχυρών. Είναι ο στίχος του Μάνου Λοΐζου από το “Ακορντεόν”, που πρέπει σαν στάμπα να σημαδέψει τη ζωή όλων, γιατί η ανθρωπότητα έχει αιματοκυλιστεί και εξακολουθεί εξαιτίας αυτού: Δεν θα περάσει ο φασισμός.