Και τώρα, τι έχεις σκοπό να κάνεις;

oxi

Του Demetrio Del Toro

Σε θυμάμαι να εισάγεις στο λεξιλόγιο σου τη λέξη “κρίση” κάπου στο 2009. Δεν ήξερες ακόμη καλά καλά περί τίνος πρόκειται. Την ταύτιζες με την ακρίβεια και την αύξηση της ανεργίας. Πίστευες ότι θα κρατήσει 1 χρόνο το περισσότερο, όπως είχε πει κι ο Νίκος Καρβέλας εκεί γύρω στο 1998. Έλεγες: “Ε, έκαναν πολύ κακή διαχείριση οι κυβερνήσεις της ΝΔ. Σκάνδαλα, Βατοπέδια, κουμπάροι, SIEMENS. Παρέδωσαν στο ΠΑΣΟΚ καμμένη Γη. Ας δώκουμε μιαν ευκαιρία και στο Γιώργη μας που είναι νέο παιδί, ψηλός, ευθυτενής, αθλητικός κι έχει κι ωραίο επώνυμο. Θα περάσουν 6 μήνες – 1 χρόνος το πολύ και μετά θα επανέλθουμε στην κανονικότητα”.

Ήσουν σχεδόν σίγουρος ότι λεφτά υπάρχουν και αργά ή γρήγορα θα επέστρεφες στην Πρωτοχρονιά του 2002. Ήταν η μέρα που ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης μαζί με τον τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (και μετέπειτα Πρωθυπουργό) Λουκά Παπαδήμο, κρατούσε περιχαρής τα πρώτα ευρώ στο χέρι. Τότε που υπήρχε μόνο η λέξη “ανάπτυξη” να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας και χαίρονταν η φύσις όλη.

Ήσουν σχεδόν σίγουρος ότι θα επέστρεφες στη εποχή που ήσουν ακόμα Ευρωπαίος με τα όλα σου. Τότε που έμπαινες στο καφενείο της γειτονιάς και αργούσε ο κυρ Βαγγέλης ο καφετζής να σου φέρει τον γλυκύ βραστό με τις 3 φουσκάλες, γιατί μιλούσε στο κινητό με τον χρηματιστή του. Τότε που δεν υπήρχαν κοινωνικές τάξεις. Ήμασταν όλοι μια παρέα. Αλήθεια τι πιο όμορφο; “Οι γειτονιές μύριζαν αγιόκλημα και γιασεμί και τα βράδια κοιμόμασταν με το κλειδί πάνω στην πόρτα”. Είχες καταφέρει να πατάς σε 2 βάρκες και συνέχιζες αμέριμνος το ταξίδι της ανάπτυξης. Από τη μια να θεωρείς δεδομένη την ύπαρξη κοινωνικού κράτους με δωρεάν παιδεία, περίθαλψη και τα σχετικά και από την άλλη να φλερτάρεις όλο και πιο έντονα με τον νεοφιλελευθερισμό. Αφού μπορούσες να τα παντρεύεις όλα αυτά χωρίς εμφανείς επιπτώσεις, νόμιζες ότι είχες βρει την συνταγή της επιτυχίας.

Ήταν τότε που τσακωνόσουν για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό 365 μέρες το χρόνο και 1-2 μέρες κάθε 3 ή 4 χρόνια τσακωνόσουν και για τις εκλογές, χρησιμοποιώντας το ίδιο ακριβώς λεξιλόγιο και τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα. Τότε που η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής και η γενική χαλαρότητα σου σε ικανοποιούσε γιατί είχε αφήσει πίσω της τις έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος και τις πληγές του Εμφυλίου.

Δεν είχε πια τίποτα να χωρίσει ο δεξιός από τον αριστερό. Τότε που η φτώχεια ήταν για τους άλλους, όχι για σένα. Και όσοι σου μιλούσαν για τα δικαιώματα των εργαζομένων και άλλα τέτοια “παλιομοδίτικα”, ήταν απλά γραφικοί. Η ριζοσπαστική αριστερά δεν είχε λόγο ύπαρξης, γιατί όπως έλεγες όλα αυτά για τα οποία πάλευε είχαν σχεδόν λυθεί. “Ο κόσμος πάει μπροστά”, έλεγες. “Η τεχνολογία θα συμβάλει στην καταπολέμηση της πείνας στις χώρες του τρίτου κόσμου”, έλεγες. Άρχισες να ανακαλύπτεις και τις δυνατότητες των κομπιούτερζ και δεν σε σταματούσε τίποτα πια.

Η αρχή είχε γίνει. Είχες αφήσει πίσω το χωριό. Ήσουν φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Ήσουν πια στο κλαμπ των ισχυρών. Για κάποιο λόγο. Δεν έχει σημασία το γιατί. Και δεν σε πολυένοιαζε κιόλας. Μάλλον είχες μπει τιμής ένεκεν επειδή είσαι Έλληνας και έχεις άξιους προγόνους. Ήσουν το παιδάκι που δεν ήξερε να παίζει ποδόσφαιρο αλλά το έκαναν παρέα οι υπόλοιποι επειδή ήταν δική του η μπάλα και το σπίτι του είχε αυλή με γκαζόν. Διοργάνωσες τους Ολυμπιακούς Αγώνες, σε έβαλαν να δαπανήσεις υπέρογκα ποσά, και μετά σου είπαν μπράβο και σου έκαναν και “πατ πατ” στην πλάτη. Τι άλλο θες; Κέρδισες και το EURO του 2004 στο ποδόσφαιρο, κέρδισες και τη Γιουροβίζιον το 2005. Όλα αυτά σε έκαναν να φαίνεσαι αρκετά κουλ.

Είχες μια μύτη ως το ταβάνι και άρχισες να τσινάς όταν έβλεπες σιγά σιγά χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ να ξεκινούν τις συζητήσεις για την ένταξη τους στην Ε.Ε. Έλεγες: “Δεν είναι δυνατόν να θέλει να μπει στην Ε.Ε ο κάθε πεινασμένος κι εμείς να πληρώνουμε φόρους για να μπορέσει να φτάσει κι αυτός το βιοτικό μας επίπεδο”. “Δεν είναι δυνατόν να γίνουμε ίσα κι όμοια με τους Βούλγαρους”, έλεγε ο κυρ Μιχάλης ο ελεύθερος επαγγελματίας με το απολυτήριο δημοτικού. Είχες γίνει ίδιος με τον μικροαστό “Γερμανό φορολογούμενο” που τώρα σου κουνάει το δάχτυλο κι εσύ τον βρίζεις.

Και ήρθε η ώρα το σύστημα αυτό να σου ζητήσει πίσω όλη αυτή την ευημερία που σου δάνεισε. Την ευημερία, όχι τα λεφτά. Έπρεπε να σου ρίξουν το βιοτικό σου επίπεδο γιατί να παίρνουν σιγά σιγά σειρά και άλλοι.

Σου φόρεσαν δύο μνημόνια, τους είπες προδότες, λαμόγια, πουλημένους, κατέβηκες στις πλατείες, άλλοτε σαν αγανακτισμένη απολιτίκ νοικοκυρά, ρίχνοντας μούτζες στο κτήριο της Βουλής και βαρώντας κατσαρολικά στην πλατεία Συντάγματος κι άλλοτε σαν διαδηλωτής σε απεργίες τρώγοντας ξύλο και χημικά από τα ΜΑΤ. Με τον καιρό πίστεψες ότι κάτι αλλάζει στην συνείδηση του κόσμου. Έβλεπες γύρω σου τους πάντες να αναθεματίζουν το παρελθόν και αυτό σου έδινε την ελπίδα ότι δεν θα ξανακάνουμε τα ίδια λάθη.

Είδες να απολύονται χιλιάδες εργαζόμενοι και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. Είδες να κλείνουν την ΕΡΤ σε ένα βράδυ, την ανεργία στους νέους να φτάνει το 60%, το μέσο εισόδημα μιας οικογένειας να υποδιπλασιάζεται μέσα σε μόλις πέντε χρόνια και την λέξη “οκτάωρο” να αποτελεί πλέον σύντομο ανέκδοτο.

Στις εκλογές του Ιανουαρίου του ’15 ψήφισες για να έρθει η “ελπίδα” και έστειλες στον αγύριστο όλο το παλιό κατεστημένο. Έφερες στην εξουσία για πρώτη φορά ένα αριστερό κόμμα και το μόνο που ζήτησες ήταν διαφάνεια και αξιοπρέπεια. Είπες “δώσ’ τους μια και τελευταία ευκαιρία”. Ένιωθες τόσο κουρασμένος και εξευτελισμένος απ’ όλα αυτά που σε βρήκαν τα τελευταία 5 χρόνια που δεν είχες το κουράγιο να απαιτήσεις λύσεις με άμεσα αποτελέσματα. Ήθελες απλά να βρεις ξανά τη χαμένη σου αξιοπρέπεια.

Ήρθαν ένα κάρο κινήσεις εντυπωσιασμού από την νέα κυβέρνηση και αναθάρρησες. Κατάθεση στεφάνου στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τον νέο πρωθυπουργό και γροθιά στο μαχαίρι με το καλημέρα από τον νέο υπουργό Οικονομικών που φάνηκε από την αρχή να μην είναι και πολύ συνεργάσιμος με τους εκπροσώπους των δανειστών μας. Σχεδόν επανάσταση σα να λέμε, για μια γενιά Ελλήνων που δεν έχει ζήσει πολέμους και δύσκολες καταστάσεις.

Διαπραγμάτευση στη διαπραγμάτευση, φτάνει Ιούλης μήνας και δεν έχει βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ ημών και των δανειστών. Παίρνεις το τελεσίγραφο του Γιούνκερ και το φέρνεις στο λαό. Δημοψήφισμα, κύριοι. Συμφωνείτε, ναι ή ου; Θα αποφασίσει ο λαός. Γιορτή της Δημοκρατίας και τα σχετικά. “Μένουμε Ευρώπη πάση θυσία” οι μεν, “ΟΧΙ” με κεφαλαία γράμματα οι δε. “Θα καταστραφεί η χώρα έτσι και επικρατήσει το ΟΧΙ” να λένε οι τηλεοπτικοί σταθμοί 24 ώρες το 24ωρο. Αυτή η χώρα και αυτός ο λαός που επί 5 χρόνια είναι το θύμα ενός αλλεπάλληλου βιασμού. Αυτή η χώρα απειλείται με καταστροφή από τους ίδιους της τους βιαστές, επειδή τολμάει να μιλήσει. Και εσύ πρέπει σε αυτήν την απειλή μπροστά να φοβηθείς. Γιατί; Μήπως έτσι θα κάνεις περήφανο τον νεκρό παππού σου που έφαγε τα νιάτα του στα βουνά πολεμώντας;

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; ΟΧΙ με 61%. Με έναν κόσμο να έχει βγει στα κάγκελα και να είναι έτοιμος για όλα. Με capital controls στις τράπεζες που δήθεν προκάλεσε η ελληνική κυβέρνηση με τη στάση της και με μια αδιάκοπη κατατρομοκράτηση των πολιτών από την πλειοψηφία των ΜΜΕ.

Και έρχονται νέες διαπραγματεύσεις που καταλήγουν σε μια συμφωνία που έχει ελάχιστες διαφορές από την “πρόταση Γιούνκερ”. Και εσύ σαν πολίτης που έχεις ψηφίσει ΟΧΙ τι κάνεις; Λες “δεν βαριέσαι, απ’ το ολότελα καλή και η Παναγιώταινα”; Λες “χμμ, καλούτσικη μου φαίνεται η νέα συμφωνία. Μάλλον κερδίσαμε.”; Τι λες; Τι σκέφτεσαι;

Γίνονται εκλογές και ισχυροποιείς τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης. Πιστεύεις ότι χρειάζονται χρόνο για να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις τους. “Θα τα βάλουν με τη διαπλοκή”, λες. “Θα πάνε κόντρα στους ισχυρούς”, λες. Αναζητάς τη σταθερότητα γιατί κουράστηκες. Σταθερότητα σε τι; Στην εξαθλίωση; Ξεχνάς ότι υπέγραψαν μια συμφωνία. Κι αυτό που υπέγραψαν έχει γράμματα και αριθμούς απάνω και όχι ζωγραφιές από το Ουράνιο Τόξο για να τις ερμηνεύσεις κατά το δοκούν;

Πιστεύεις ότι θα υπάρξουν ισοδύναμα μέτρα για να αντιμετωπιστεί το πετσόκομμα σε ότι έχει απομείνει όρθιο σε αυτόν τον τόπο; Αλήθεια το πιστεύεις; Αν ήξεραν οι “εταίροι μας” ότι δείχνεις τόση ανοχή στο “νέο”, όποιο κι αν είναι αυτό, θα εύχονταν να είχε έρθει μια ώρα αρχύτερα η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στη εξουσία.

Αλλά αλήθεια, πες μου. Τώρα που θα εφαρμοστεί ένα ακόμα πιο σκληρό μνημόνιο από τα προηγούμενα, τώρα που ξεμπέρδεψες με το Παλιό και κυβερνά το Νέο, τώρα τι έχεις σκοπό να κάνεις;