Mr. Robot, πολύ κακό για το τίποτα.

Mr. Robot

Φανταστείτε το Fight Club συνδυασμένο με λίγο V for Vendetta -ίσως και λίγο Requiem for a Dream, δεν είμαι σίγουρος- και έχετε το Mr. Robot. Μία σειρά για την οποία έγινε τόσος ντόρος από πριν ξεκινήσει -και ακόμα γίνεται. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το «ΓΙΑΤΙ;». Δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι κάποια από τις 3 ταινίες δεν είναι -τουλάχιστον- πολύ καλή αλλά ο συνδυασμός τους… Ας πούμε ότι δεν ήταν και τόσο επιτυχημένος.

Από το πρώτο επεισόδιο η σειρά είναι μέτρια, με ελάχιστα καλά στοιχεία. Το plot twist, αν είσαι και λίγο υποψιασμένος με το concept της διπλής προσωπικότητας ή ακόμα γενικότερα της σχιζοφρένειας, φαίνεται από την αρχή. Η σειρά κουράζει στα πρώτα επτά επεισόδια και μόνο στο τέλος του όγδοου και στη διάρκεια του ένατου αρχίζει να δείχνει σημάδια καλής σειράς. Το τελευταίο επεισόδιο είναι πάσα για τον επόμενο κύκλο.

Το μόνο πρωτότυπο στην υπόθεση είναι το hacking με έναν απώτερο σκοπό. Υπάρχουν σημεία που η σειρά θυμίζει λίγο από Dexter, λίγο από Sopranos και αρκετές ακόμα σειρές και ταινίες.

Στην ανάπτυξη των χαρακτήρων βλέπουμε μία, επίσης, μέτρια δουλειά αφού κάθε περίπτωση εξέλιξης κάποιου από αυτούς, θα μπορούσε ο δημιουργός να την έχει σκεφτεί τη στιγμή που έγραφε το επεισόδιο. Δεν ήταν, δηλαδή, προσχεδιασμένες ούτε οι βασικές αλληλεπιδράσεις και αλληλοδιαμορφώσεις των χαρακτήρων.

Γενικά, η σειρά μου έδωσε την αίσθηση ότι δημιουργήθηκε για να εκμεταλλευτούν οι δημιουργοί την εποχή ακμής της τηλεόρασης την οποία διανύουμε, ούτως ώστε να βγάλουν χρήματα και να προβάλουν τις ταινίες στις οποίες γίνεται σαφής αναφορά. Ίσως και να το κατάφεραν.