Φίλα μου την Αφροδίτη μου

Train Station by Christos Tolis

Όταν ξυπνήσεις θα ‘ν’ αργά
φωνές θ’ ακούγονται σιγά
μα η ψυχή σου δε λυγά
το όνειρο θα κυνηγά

Το όνειρο για λευτεριά
που τραγουδάνε τα παιδιά
μιλώντας για την ξαστεριά
αντιπαλεύοντας θεριά

Θεριά βγαλμένα απ’ τη ζωή
που κόβουν την αναπνοή
του αίματος σπάζουν τη ροή
μέσα στου όχλου τη βοή

Βοή σειρήνων και πυρών
δρόμων βαμμένων πορφυρών
συμφέρον είν’ των ισχυρών
εχθροί να είν’ προ των πυλών

Οι πύλες πάντα ανοιχτές
στο αύριο, σήμερα και χτες
να βρίσκουν υποστηριχτές
παιδιών φωνούλες τσιριχτές

Παιδιών που μεγαλώσανε
μα ελπίδα πια δε σώσανε
χαρά καμιά δε δώσανε
μονάχα πόνο νιώσανε

Πόνο για τον ξενιτεμό
δυο βήματα πριν τον γκρεμό
μαζεύονται έξω απ’ το σταθμό
ελπίζοντας για γυρισμό

Γυρίζουν πίσω σπίτι τους
τα θύματα στο θύτη τους
φιλούν την Αφροδίτη τους
πηδάν απ’ το φεγγίτη τους

Όταν ξυπνήσεις θα ‘ν’ αργά…

Photo Credit: Χρήστος Τόλης