Mindfuck…

φωτοθαλασσα (2)

Γράφει ο Νίκος Πλατιάς

 Draw a map and get lost

«Εκεί. Όχι εκεί. Εκεί. Πιο κάτω. Πιο δεξιά. Πιο ωραία ρε παιδάκι μου…

Κάθε μέρα η ίδια ιστορία. Μετακινείς τα πράγματα στο μυαλό σου για μια αίσθηση διαφορετικότητας. Μια μικρή αλλαγή. Να συμπλεύσεις με τον χρόνο που περνά ερήμην. Να νιώσεις πως κάτι περνάει από τα χέρια σου. Πως διαφεντεύεις τη μοίρα του. Μια αίσθηση ελέγχου σε κάτι για να μην αποτρελαθείς από την αδράνεια.

Ξέρεις βέβαια πως πρόκειται για τρυκ. Και όπως κάθε καλό τρυκ, για να πετύχει πρέπει να το επαναλάβεις όσες φορές χρειαστεί για να είναι άψογο. Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα. Το θυμάσαι αυτό. Και ήρθε και η ώρα που το κατάλαβες. Αυτή είναι η διαχωριστική σου γραμμή. Δεν ξέρω αν σε σώζει, αλλά δεν σε πούλησε ποτέ. Η κατανόηση. Το πώς πάει το πράγμα.

Χανόσουν σε μια θάλασσα από σκέψεις. Μισές. Χωρίς πάτο. Μισές σκέψεις μισή άποψη. Μισό και το αποτέλεσμα. Μια θάλασσα από δαύτες κι εσύ αιωρείσαι στο υγρό τίποτα ανάμεσα. Και στα πόδια να μαζεύονται καρχαρίες. Πολλοί. Και σε πολλά μεγέθη. Μια λάθος κίνηση και όλα τέλος σου λένε. Και κολυμπάς. Σταματάς. Κοιτάζεις. Βλέπεις πιο καθαρά τώρα.

Μοιάζουν να είναι άνθρωποι. Δεν είναι. Μερικοί κολυμπούν και πλάι σου. Να ταυτιστείς. Να ενδώσεις. Δεν κινείσαι. Τους κοιτάς. Σου ξεστομίζουν λόγια ατάκτως ειρημένα. Πως σε αγαπούν. Πως σε αισθάνονται. Πως καταλαβαίνουν. Πως σε εκτιμούν. Δεν αντιδράς. Τους κοιτάς. Δεν ξέχασες. Σου πήραν το σωσίβιο. Τους είδες να λυσσούν για την αγάπη σου. Δεν πιστεύεις λέξη.

Τους δικούς σου τους ξέρεις. Τους έχεις τσεκάρει από καιρό. Δεν σου πούλησαν ποτέ πραμάτια. Δεν σου πούλησαν ποτέ συναίσθημα. Δεν σου έκαναν ποτέ τον καμπόσο. Σε χρειάζονται χωρίς να χρειαστούν κάτι. Οι δικοί σου δεν είναι ασήμαντοι. Ούτε και σημαντικοί. Είναι απαραίτητοι. Εάν δεν είσαι απαραίτητος δεν μένεις.

Και οι άλλοι τι είναι; Τι σόι πράμα είναι η φωνή που σου ουρλιάζει δίπλα σου; Και γιατί ουρλιάζει; Και τι θέλει στην τελική; Γνωρίζεις. Θέλει να είναι σημαντικός. Ήσουν κι εσύ έτσι κάποτε. Ε και; Δεν είναι απαραίτητος. Δεν ξέχασες. Σου πήρε το σωσίβιο.

Παρασύρθηκες πάλι. Κολύμπησες. Στο είπα. Μισές σκέψεις μισή άποψη. Σταματάς. Αρχίζεις να ξεχωρίζεις τα λόγια. Ακούς να περιγράφουν το βάθος. Γιατί; Ποιος ρώτησε; Γνωρίζεις. Αυτός που θα σου περιγράψει το βάθος με κάθε λεπτομέρεια δεν ξέρει από βουτιές. Αυτός που ξέρει, δεν θα στο πει. Δεν θέλει να σε κουράσει. Δεν ζητάει. Έχει.

Δεν υπάρχει ασήμαντο και σημαντικό. Αυτό είναι ένα τρυκ. Μια μικρή μετακίνηση πραγμάτων. Μια αίσθηση εξουσίας. Μια τρύπα στο νερό που κολυμπάς. Γνωρίζεις. Για ότι διαφεντεύεις, να κρατάς πισινή. Τίποτα δεν σου ανήκει ακόμα κι όταν στο προσφέρουν. Η αληθινή χαρά είναι στην χειρονομία. Όχι στην κατοχή.

Όχι, δεν σε κάνει χαρούμενο αυτή η διαπίστωση. Δεν σου αρκεί. Αλλά το ξεπέρασες με τον καιρό. Η ανθρώπινη τραγωδία της πείνας. Η αμαρτία της λαιμαργίας. Η πτώση από έλλειψη. Η ελευθερία του τίποτα…»

Και τώρα που εστίασες στην δική μου περιγραφή του βάθους πες μου. Δεν είμαι σημαντικός; Μ’ αγαπάς λιγάκι; Δεν σου φαίνεται και σένα πως είναι καλύτερο για όλους μας, να ασχολείσαι με το πόσο στεναχωριέμαι εγώ για αυτά που συμβαίνουν παρά να ασχολείσαι εσύ με αυτά που συμβαίνουν; Δεν είναι ωραίο τρυκ; Όχι; Θα το επαναλάβω μερικές φορές ακόμα και θα επανέλθω μέχρι να μου πεις ναι. Μέχρι να μου πεις ότι είμαι σημαντικός. Μετά θα φύγω. Συνέχισε να κολυμπάς. Κάνει καλό…