Plasticobilism: Οι εξελίξεις μετά το δημοψήφισμα ήταν πραξικοπηματικές και προδοτικές

plasticobilism

Είχαμε τη χαρά και την τιμή να συνομιλήσουμε με τον Plasticobilism, έναν καλλιτέχνη (τέτοιον τον θεωρώ, προσωπικά), ο οποίος, χρησιμοποιώντας φιγούρες Playmobil, σχολιάζει, καυτηριάζει, στηλιτεύει την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Φυσικά, όπως είθισται με ανθρώπους τέτοιας καλλιέργειας και νοημοσύνης στην Ελλάδα, στο ξεκίνημα του εγχειρήματός του ήρθε αντιμέτωπος και με την λογοκρισία… Ας τον γνωρίσουμε! 

 

Plasticobilism: Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια για τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από αυτή την καλλιτεχνική φιγούρα, δυο λόγια για σένα προσωπικά;

Ονομάζομαι Νίκος Παπαδόπουλος (36), έχω τελειώσει Φυσικός και είμαι Διδάκτωρ Αστρονομίας του ΑΠΘ. Γεννήθηκα και ζω στη Θεσσαλονίκη, ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι επαγγελματικά με τη σεναριογραφία. Έχω δύο αγόρια, το ένα τρεισήμισι ετών και ένα πέντε μηνών.

Πότε και με ποια αφορμή ξεκίνησε σαν ιδέα ο Plasticobilism;

Η ιδέα αυτή ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2013 και αφορμή στάθηκε ένα παιχνίδι με τον (μεγαλύτερο πλέον) γιο μου, όπου αναπαράστησα με playmobil τον τρόπο με τον οποίο κοιμόμαστε οικογενειακώς τα βράδια. Αυτή η αναπαράσταση της συγκεκριμένης σκηνής μού έδωσε αμέσως την ιδέα να το γενικεύσω και να αναπαραστήσω με αυτά σκηνές που αφορούν όχι απλώς το μικρόκοσμό μου, αλλά ολόκληρη την κοινωνία.

Στο ευρύ κοινό έγινες γνωστότερος όταν πολύ πρόσφατα το Facebook “κατέβασε” τη σελίδα σου, έπειτα από σχετικό αίτημα της Playmobil. Θα ήθελες να μιλήσεις γι’ αυτό το περιστατικό;

Ήταν κάτι που συνέβη πριν από περίπου ενάμιση χρόνο και εν συντομία έγινε το εξής: Η γερμανική Playmobil με εντόπισε και με εντολή της στο Facebook κατέβασε τη σελίδα μου, χωρίς καμία προηγούμενη προειδοποίηση, για τον λόγο ότι απαγορεύει τις πολιτικές δηλώσεις με τη χρήση playmobil (!). Λες και μπορεί κανείς να ορίσει τι είναι πολιτικό και τι όχι. Ή λες και το παιχνίδι που έχω αγοράσει δεν έχω δικαίωμα να το χρησιμοποιήσω, όπως εγώ θέλω. Είναι σαν ο εφευρέτης του στυλό να σου απαγορεύει να γράφεις με αυτό ό,τι θέλεις! Τέλος πάντων, ξεκίνησα μαζί τους μια διαπραγμάτευση μέσω emails, για να βρω το δίκιο μου και να αποκαταστήσω τη σε βάρος μου λογοκρισία και με την απίστευτη συμπαράσταση ανθρώπων τελείως άγνωστων σε μένα, που έμαθαν την ιστορία μου και με στήριξαν με όποιο αλληλέγγυο τρόπο μπορούσαν, φτάσαμε σε έναν… έντιμο συμβιβασμό: εγώ έβαλα μια ξεκάθαρη δήλωση στη σελίδα και το μπλογκ μου ότι δεν έχω καμία σχέση με την εταιρεία (που δεν είχα ούτως ή άλλως) και αυτοί από τότε με έχουν αφήσει ήσυχο.

Ευτυχώς για εμάς, εσύ εξακολούθησες να δημιουργείς και να δίνεις τροφή για σκέψη. Με ποιο κριτήριο διαλέγεις το θέμα που ασχολείσαι κάθε φορά;

Αντλώ την έμπνευσή μου από την επικαιρότητα και, κυρίως, από τη δυστυχία που εμπεριέχεται σ’ αυτήν. Το κριτήριο είναι πάντα ο άνθρωπος, είτε σε πρώτη ανάγνωση είτε σε δεύτερη, όπως π.χ. η επίπτωση που μπορεί να έχει πάνω του μια πολιτική απόφαση ή πράξη.

Αυτή τη στιγμή, τη σελίδα σου στο fb ακολουθούν 15.385 άτομα. Σε τι πιστεύεις ότι οφείλεται η μεγάλη αποδοχή του κοινού; Ότι είσαι πάντα εντός επικαιρότητας, ο τρόπος που προσεγγίζεις τα θέματά σου ενδεχομένως..;

Δεν ξέρω καν αν θεωρείται μεγάλη η αποδοχή. Αν θέτουμε ως δείκτη αποδοχής ενός project σε πόσους αρέσει μια σελίδα στο fb, τότε υπάρχουν άπειρες σελίδες με πολλά περισσότερα likes. Ωστόσο, ίσως είναι θέμα οπτικής, αισθητικής και το ότι χρησιμοποιώ ως μέσο έκφρασης ένα παιχνίδι που συμβολίζει κάτι αθώο και αγνό, ενώ είναι συνυφασμένο με την παιδική μας ηλικία. Ίσως όταν τοποθετώ αυτό το αθώο αντικείμενο στην αναπαράσταση μιας σκληρής ανθρώπινης σκηνής, να «ξυπνάω» αυτό το αθώο αίσθημα που είχαμε ως παιδιά και που πλέον έχουμε χάσει.

Από τις δημιουργίες σου είναι εμφανές ότι είσαι ένα βαθιά πολιτικοποιημένο ον. Πώς θα σχολίαζες τις εξελίξεις των τελευταίων 7 μηνών, με αποκορύφωμα τα όσα εκτυλίχθηκαν από το δημοψήφισμα κι έπειτα;

Αν μιλάμε για μετά το δημοψήφισμα, η προσωπική μου άποψη είναι ότι οι εξελίξεις ήταν τραγικά απογοητευτικές, ξεκάθαρα πραξικοπηματικές και εντελώς προδοτικές. Ήταν η ωμή κι ανελέητη συνειδητοποίηση μιας αυταπάτης που κατέρρευσε εκκωφαντικά και το έκανε και σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα. 13 Ιουλίου 2015, 10 π.μ..

Καθώς όλες οι δημιουργίες σου έχουν αφετηρία τα πολιτικοκοινωνικά τεκταινόμενα, όπως ήδη είπαμε, μπορείς να ξεχωρίσεις κάποια εξ αυτών και αν ναι, ποιο ήταν το πολιτικό υπόβαθρο αυτής της μίας δημιουργίας;

Θα μπορούσα να αναφέρω κάποια από τα αγαπημένα μου ή αυτό που με έκανε να ανατριχιάσω όταν είδα τη λήψη της φωτό στην οθόνη του κινητού, ωστόσο θα σου πω ότι αυτό που ξεχωρίζω είναι αυτό που δεν έχω κάνει ακόμα. Νομίζω ότι αν ξεχώριζα κάποιο, θα ήταν σαν ένα προσωπικό όριο που θα προσπαθούσα να ξεπεράσω και που αργά ή γρήγορα θα εξελισσόταν στο τέλος αυτού του project. Και, τουλάχιστον προς το παρόν, δεν νιώθω έτσι. Παρόλα αυτά, χάρηκα που ο κόσμος που παρακολουθεί τη σελίδα ξεχώρισε εμφανώς μια φωτογραφία η οποία τιμούσε συμβολικά τη μνήμη του δολοφονηθέντος Παύλου Φύσσα, ενώ παράλληλα καταδείκνυε ποια είναι η Χρυσή Αυγή και ποιοι ή τι είναι οι ψηφοφόροι της.

Ο Plasticobilism πώς είδε τις τελευταίες εκλογές; Μπορεί, πράγματι, να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο;

Όχι, όσο εμείς δεν αλλάζουμε σπιθαμή προς το καλύτερο. Ωστόσο, πιστεύω ότι θα αλλάξουν οι επόμενες εκλογές, όταν αυτή η απόλυτα μνημονιακή βουλή αποτύχει παταγωδώς στο να υπηρετήσει αυτούς που την εξέλεξαν και τους υπόλοιπους που καλούνται να την ανεχθούν. Τότε νομίζω ότι θα έχουμε κάνει ένα μικρό βήμα προς το καλύτερο, δεδομένου ότι θα έχουμε ήδη φτάσει στο τέρμα του χειρότερου.

 

*Η φωτογραφία του κειμένου ανήκει στον Plasticobilism