Λαϊκή Ενότητα (έκδοση δοκιμαστική)*

Εκλογές Σεπτεμβρίου 2015. Τα αποτελέσματα εν τάχει είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί τα ποσοστά του, η Χρυσή Αυγή τα αυξάνει, ο Λεβέντης μπαίνει στη βουλή και η Λαϊκή Ενότητα (τα αριστερά «βαρίδια» που ξεφορτώθηκε η ηγετική ομάδα Τσίπρα και πήγε τη χώρα σε εκλογές) μένουν εκτός βουλής. Παράλληλα η αποχή έφτασε στο 43.5%. Μόνη αντιμνημονιακή φωνή εντός κοινοβουλίου πλέον το ΚΚΕ. Αν βάλει κανείς στη ζυγαριά τα αρνητικά και τα θετικά της καινούριας βουλής, τότε θα διαπιστώσει ότι αυτή γέρνει πολύ προς τα αρνητικά.

Ο κόσμος για άλλη μια φορά διέψευσε τις δοτές δημοσκοπήσεις, πέφτοντας όμως στην παγίδα τους η οποία ήταν η παρουσίαση ισχνής διαφοράς μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων με σκοπό τον αποπροσανατολισμό ψήφου από τα μικρότερα κόμματα. Όπως και να έχει αποδεικνύεται περίτρανα πως δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τις δημοσκοπήσεις γιατί μπορεί να μην αποδεικύονται έγκυρες μεν, πετυχαίνουν το σκοπό τους δε…

Είναι ηλίου φαεινότερον πως ο κόσμος έδωσε λευκή επιταγή στον Αλέξη Τσίπρα του οποίου η κίνηση να πάει σε εκλογές πριν ο κόσμος βιώσει την εφαρμογή των καινούριων μνημονιακών μέτρων του βγήκε. Ο λαός της χώρας αυτής σίγουρα έχει την ανάγκη από σταθερότητα και από Ελπίδα, έστω κουτσουρεμένη και χωρίς αυταπάτες. Πως όμως εξαργυρώνεις την λευκή αυτή επιταγή; Αν έχουμε μάθει κάτι τα τελευταία πέντε χρόνια, αυτό είναι ότι το μνημόνιο ισούται με ασταθές πολιτικό σκηνικό, συχνές εκλογές, κυβερνήσεις συνεργασίας, εθνικής σωτηρίας, μεταβατικές,υπηρεσιακές. Είναι μαθηματικά δεδομένο ότι μια κυβέρνηση με 155 βουλευτές δεν πρόκειται να αντέξει μια τετραετία.

Στατιστικά επίσης ξέρουμε ότι όποιο κόμμα εφαρμόζει μνημόνια, σταδιακά αποσυντίθεται όπως έγινε με τεράστια κόμματα άμεσα συνδεδεμένα με την πολιτική ιστορία του κράτους. Ένα κόμμα που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο μόνο τρία χρόνια τώρα, δεν ξέρω πόσο θα αντέξει. Ενώ παράλληλα η ρητορική περί ισοδύναμων μέτρων φαίνεται να μην πείθει ούτε τους ίδιους τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν εκβιάζεσαι στυγνά από μια αιμοσταγή Ε.Ε. που σε φτάνει στο σημείο να καταπατήσεις τις αρχές και τις αξίες σου δεν είναι δυνατόν να σε αφήσει να φέρεις φιλολαϊκά μέτρα από την πίσω πόρτα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που δεν έχει παρουσιαστεί κανένα ισοδύναμο μέτρο. Όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν «ΘΑ βρούμε ισοδύναμα». Η λιτότητα, οι ιδιωτικοποιήσεις, η απορρύθμιση των αγορών, η ανεργία, η μαύρη και επισφαλής εργασία δεν είναι το καινούριο που διώχνει το παλιό. Με το νέο μνημόνιο η Ελλάδα θα γίνει ολότελα μια φτωχή, άνιση, παρηκμασμένη χώρα της ΕΕ με τη νεολαία ξενιτεμένη και τους υπόλοιπους να παλεύουν για επιβίωση. Μόνοι κερδισμένοι οι τραπεζίτες και διαπλεκόμενοι. Για να λέμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους, Αριστερά και μνημόνιο είναι δύο ασύμβατες έννοιες.

Όπως και να έχει είναι λυπηρό να βλέπεις ένα γραφικό, «ημίτρελο θείο» να καταλαμβάνει χώρο που θα μπορούσαν να αξιοποιήουν ανιδιοτελείς, άξιοι και ακούραστοι αγωνιστές της αριστεράς. Τι συνέβη όμως και δεν κατάφεραν να μπουν στη βουλή Λαφαζάνης-Κωνσταντοπούλου;

Η Λαϊκή Ενότητα είναι ένα κόμμα που μετράει έναν περίπου μήνα ζωής. Έτσι δεν είχε τη δυνατότητα να συνδιαλαγεί με τον κόσμο και να επικοινωνήσει τις θέσεις της όσο θα έπρεπε και θα μπορούσε. Επίσης ο πρόεδρός της Παναγιώτης Λαφαζάνης φαίνεται στα μάτια του κόσμου ως ο κύριος εκπρόσωπος τη δραχμής, ενός εργαλείου (και όχι πολιτικής) τόσο δαιμονοποιημένου, ακόμα και στα καλά του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δεν προλάβαινε μέσα σε έναν μήνα να αποδαιμονοποιηθεί και να φανερώσει τις πολιτικές και τις προοπτικές που μπορούν να ακολουθηθούν. Ταυτόχρονα τα χρονικά πλαίσια ήταν τόσο στενά μέχρι τις εκλογές ώστε να μην καθιστά εφικτό όλες οι επιλογές και οι τακτικές να είναι νηφάλιες ενώ οι αποφάσεις δεν ήταν εύκολο να παρθούν πλατιά συλλογικά και με διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων. Όλα αυτά καταδεικνύουν ένα κόμμα σε μορφή Beta ακόμη, δηλαδή δοκιμαστική, το οποίο δεν έχει σταθεί ακόμη στα πόδια του. Αυτά είναι πάνω-κάτω τα ελαφρυντικά της ΛΑΕ. Φτάνουν όμως μόνο αυτά σαν δικαιολογία;

Σαφώς και δεν φτάνουν. Ο λαός σε αυτές τις εκλογές απέρριψε τη δραχμή. Αυτό όμως δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της παραπληροφόρησης και της καταστροφολογίας της οποίας γίνεται καθημερινά ακροατής. Ίσως τελικά όταν  μας λέει ο κόσμος ότι φοβάται με τη δραχμή γιατί δεν του γίνεται ξεκάθαρο το τι θα συμβεί, να μην φταίνε μόνο τα ΜΜΕ και οι μνημονιακοί. Ίσως να μην του έχουμε παρουσιάσει όλα τα δεδομένα ή να μην δίνουμε όλες τις λεπτομέρειες σε μια ξεκάθαρη απάντηση. Ίσως τελικά ο κόσμος εκτός από την πολιτική βούληση και την ανιδιοτέλεια την οποία σου αναγνωρίζει στην πλειοψηφία του, να θέλει να του παρουσιαστεί ένα ολοκληρωμένο οικονομικό τεχνοκρατικό πρόγραμμα με ακαταλαβίστικους οικονομικούς όρους, και μια οικονομίστικη, τεχνοκρατική ξύλινη γλώσσα. Είναι δικαίωμά του εάν δεν του φτάνει μόνο το πολιτικό και θέλει και αυτό για να νιώσει καλύτερα.

Οφείλουμε επίσης να αναδείξουμε τις ιδεολογικές και στρατηγικές μας διαφορές με το ΚΚΕ και να καλλιεργήσουμε στη συνείδηση του κόσμου ότι η Αριστερά δεν είναι η μια πλευρά το ΚΚΕ και η άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ πάλι η ΛΑΕ δεν θα πρέπει με τίποτα να αποκτήσει τον ρόλο άλλης μια αριστερής ομάδας. Πράγμα που είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος αυτήν τη στιγμή. Βέβαια υιοθετώντας κάποιες παθογένειες του ΣΥΡΙΖΑ, μετριάζοντας κάπου το ριζοσπαστισμό σου (βλ. Φωτόπουλο, Ραχήλ και μη ξεκάθαρη θέση για την ΕΕ) δεν σε βοηθάει πολύ με το να κάνεις διακριτές τις διαχωριστικές ριζοσπαστικές γραμμές σου από τους άλλους. Παράλληλα αισθητή έγινε η απουσία μας από τους χώρους εργασίας (βασικός χώρος δράσης και λειτουργίας της Αριστερής Πλατφόρμας στο παρελθόν) με την περισσότερη προσοχή να εστιάζεται στην τηλεοπτική προβολή και εικόνα η οποία όμως μπορεί και να εκπυρσοκροτήσει πρόωρα καμιά φορά.

Τελευταίος παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψιν είναι αυτός του προσώπου. Στην αριστερά και δη στην κομμουνιστική αριστερά είναι πάγια η θέση κατά των προσώπων και των ηγετών και η στήριξη μονάχα πολιτικών. Αυτό βέβαια το απωλέσαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα δεν πρέπει να ακολουθηθεί η πεπατημένη με την προσωποποίηση ενός κόμματος και την τυφλή πίστη και στήριξη στον οποιοδήποτε «ηγέτη», όμως επειδή ζούμε στην εποχή της εικόνας και τον καταιγισμό εικονογραφημένων πληροφοριών, ίσως να κοιτάξουμε να βρούμε την τέλεια ισσοροπία μεταξύ πολιτικής και προσώπου. Η πολιτική εξάλλου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επικοινωνία. Ίσως και ένας συνδυασμός ατόμων ψηλά στην ιεραρχεία να βοηθούσε όπως πχ μια τριαρχία με Λαφαζάνη-Κωνσταντοπούλου-Νεολαία/ος.

Τέλος, δεν θα κλείσω με κλισέ εκφράσεις τύπου «εμείς κοιτάμε την Δευτέρα και όχι την Κυριακή, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και θα ασκούμε πολιτική στους δρόμους, στα κινήματα και τα οδοφράγματα». Είναι εξ’ορισμού καθήκαν και ηθικό χρέος της Αριστεράς να βρίσκεται στους δρόμους, στα κινήματα και τα οδοφράγματα. Το ζήτημα είναι να γίνει συλλογική αυτοκριτική και να μπορέσουμε να μετουσιώσουμε τα σωστά, τα λάθη και την εμπειρία μας σε ένα πλατύ κίνημα που θα αποδείξει περίτρανα ότι η Αριστερά δεν ηττήθηκε ούτε απέτυχε, ότι η Αριστερά δεν υπογράφει μνημόνια, ότι υπάρχει ζωή και χωρίς μνημόνιο. Να μην περιχαρακωθούμε και να κατηγορούμε από την τρύπα μας τους άλλους που δεν μπορούν να καταλάβουν. Να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε τον όρο μνημονιακός-αντιμνημονιακός ο οποίος χρησιμοποιείται κατά κόρον ακόμα και σε αυτό το άρθρο! Όπως είπε και ένας φίλος ή ο γιαλός είναι στραβός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε και σίγουρα ο γιαλός δεν είναι στραβός. Μπορεί να είχαμε κόντρα τον καιρό αλλά όχι στραβό τον γιαλό. Οφείλουμε να πάρουμε το 2.87 και να το μετατρέψουμε σε έναν αριστερό, πρωτοποριακό, αντικαπιταλιστικό χείμαρρο που θα παρασύρει και θα εξουδετερώσει κάθετι που έχει να κάνει με λιτότητα, θα ξαναδημιουργήσει χαμόγελα και ελπίδα και τέλος θα αποτελέσει θεμέλιο λίθο για την επανάσταση της γενιάς μας και τον σοασιαλισμό του 21ου αιώνα.