Dramaqueenισμός, αυτή η μάστιγα

drama

Αγαπητοί αναγνώστες έρχονται καταιγίδες. Θα πιάσει και ψύχρα, άκουσα. Χαλάει ο καιρός σε γενικές γραμμές. Τέρμα το καλοκαιράκι και τα κορμιά στην πλαζ. Φαντάζει εξωπραγματικό να βρέχει και να πέφτει η θερμοκρασία το φθινόπωρο μα είναι αλήθεια. Ύστερα με την έλευση του χειμώνα, περισσότερο κρύο. Χαλάζι. Αδύνατο να το χωρέσει ο νους. Τι να σκεφτεί κανείς, η απελπισία η ίδια, πράγματα που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.

Κάπως έτσι πάει σε δική μου ελεύθερη μετάφραση ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πράγματα τα τελευταία χρόνια. Θες η κρίση αξιών, θες το πορτοφόλι μας που έχει ελαφρύνει, ή πλύση εγκεφάλου που υφιτάμεθα από τα περισσότερα media για το αδιέξοδο της κατάστασης, έχουμε κάνει το αυτονόητο ζήτημα μείζονος σημασίας. Με άλλα λόγια, το ο,τιδήποτε συμβαίνει πρέπει να το εξαγγείλουμε με περίσσιο στόμφο, να το αναλύσουμε σε βάθος, να το φέρουμε από ‘δω, να το φέρουμε από ‘κει, να γκρινιάξουμε και λίγο ως είθισται, ακόμα κι αν φέρουμε κι εμείς ευθύνες.

Είμαστε όλοι drama queens με το “D” κεφαλαίο. Ίσως, τελικά, το να υπερβάλλουμε στα αυτονόητα είναι γραμμένο στο DNA μας. Μεγαλώνοντας αν έκανα μια ευχή σκέφτομαι πως αυτή θα ήταν να μην γίνω ένας ακόμα γέρος του Μάπετ σόου. Να μην συγκρούομαι με τους νεότερους, να μην κοροϊδεύω όσους διαφωνούν μαζί μου, να μη γενικεύω χωρίς ουσία, θέλοντας εμμέσως πλην σαφώς να κερδίσω μια θέση στην ομάδα των πεφωτισμένων και των ακέραιων. Έπειτα προσγειώθηκα στην κοινή πραγματικότητα και είπα λίγο να ισορροπήσω.

Αν ορίσουμε την απαισιοδοξία ως τη σκέψη πως τα πράγματα δεν θα πάνε όπως τα είχαμε εξαρχής σχεδιάσει, τότε μπορεί κανείς με σιγουριά να πει πως η γενιά μας έμαθε να ζει με την απαισιοδοξία. Δείτε λίγο γύρω σας. Ο πλανήτης που μας γέννησε δεν είναι άτρωτος, ενώ η ανθρώπινη επέμβαση μπορεί να επιταχύνει το θάνατό του. Η ραγδαία εξάπλωση του AIDS μας έμαθε ότι το πιο όμορφο συναίσθημα του κόσμου, ο έρωτας, μπορεί να σκοτώσει, ενώ η απομυθοποίηση των παιδικών μας ιδεολογιών γκρέμισε το τείχος που χρόνια χτίζαμε με πάθος.

Και μέσα σ’ όλα τα δεινά που μας κληροδοτήθηκαν ήρθε να προστεθεί η υστερία και η τάση δραματοποίησης των πάντων, είναι βλέπετε το μεσογειακό ταμπεραμέντο. Αυτό που μπορεί να σε παραλύσει, να κάνει τη γκρίνια και την κλάψα μονόδρομο. Δέχομαι ότι πίσω από κάθε άνθρωπο μεμψίμοιρο κρύβεται εν μέρει η σκιά του φαταλισμού, με την οποία γαλουχήθηκε, μεγάλωσε. Ας ηρεμήσουμε, υπάρχει μια δόση υπερβολής, κοιτάξτε τον κόσμο μας. Κάπου υπάρχει έμφυτη και βαθιά ριζωμένη η τάση να μεγαλοποιούμε τα πράγματα προκειμένου να γίνουμε το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, λες και τα βάσανά μας θα λυθούν μια ώρα αρχύτερα.

Ακόμα πιο προκλητικό, όταν αυτά για τα οποία κλαιγόμαστε τα έχουμε προκαλέσει ως ένα σημείο οι ίδιοι. Βροντοφωνάζουμε για την ατυχία μας που δεν βρίσκουμε δουλειά, ενώ απορρίπτουμε μια καλή ευκαιρία για λόγο μη σημαντικό, μένουμε μόνοι μας γιατί φερθήκαμε στον δείνα ανήθικα όταν μας χρειάστηκε, χανόμαστε στη μετάφραση γιατί δεν είχαμε προνοήσει όταν έπρεπε. Έχουμε συνηθίσει στο δράμα και καλυπτόμαστε κάτω από το πέπλο του. Ωστόσο η κοινότοπη αντιμετώπιση της ζωής έχει δύο όψεις, κι αν έχεις μπολιαστεί με τα κακά από παιδί, σου απομένει μια μονάχα επιλογή. Το κατά πόσο θα συμπλεύσεις με τον ζόφο της πίστης σε ένα ατέρμονο δράμα ή με αυτή της εξίσου ανερμάτιστης αισιοδοξίας και προσπάθειας. Γιατί προσοχή, υπάρχουν και τα πραγματικά πένθη. Αυτά που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές, αυτά που συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι που το ανάστημα στέκεται ορθό, αποδεικνύοντας πως το σθένος γκρεμίζει και την πιο αισχρή ματαιοδοξία. Ας παραδειγματιστούμε.