Debate ή stand up comedy;

Γενικά κύριοι πολιτικοί της κατάκοπης αυτής χώρας, τι κάνετε; Όλα καλά; Στο σπίτι πώς πάνε τα πράγματα; Οι γυναίκες σας, τα παιδιά σας, οι γκόμενες ή οι γκόμενοι σας καλά; Πάντα καλά, πάντα. Όχι ρωτάω, γιατί είδαμε τα πολιτικά σας σποτ και δεν μας φανήκατε πολύ καλά. Λίγο μπερδεμένοι να το πω, λίγο υπερβολικά αυτοσαρκαστικοί, λίγο σαρκαστικοί παραπάνω,πολύ γελοίοι παραπάνω;

Είχα πιστέψει μέχρι σήμερα πως όλοι -και κυρίως εμείς οι ψηφοφόροι- είχαμε απλώς πέσει θύματα κακών επικοινωνιολόγων που επιστράτευσαν κακό χιούμορ για να προωθήσουν την καμπάνια του εκάστoτε κόμματος. Η μαζικότητα,όμως, του φαινομένου δείχνει πως κάτι τέτοιο μόνο τυχαίο δεν είναι. Είναι μια ευρύτερη στροφή που φιλοδοξεί να οδηγήσει στην πλήρη αποπολιτικοποίηση του πολιτικού λόγου με παντιέρα την συνθηματολογία, την ατακοκρατία και βλακοκρατορία. Μια τσίχλα μόνιμα κολλημένη στον εγκέφαλο μας φράζοντας κάθε πυλώνα της σκέψης μας,σαν να λέμε. Πού να συγκρουστείς; Πού να διασταυρώσεις τα ξίφη; Ποιο γόνιμο έδαφος δημιουργείται για την ανταλλαγή πολιτικών σκέψεων και επιχειρημάτων;

Ναι,ανέκαθεν οι πολιτικές καμπάνιες στηρίζονταν πάνω σε ένα σύνθημα που εξυπηρετούσε την εύκολη προώθηση του σκοπού και της ιδεολογίας του κάθε κόμματος. Ένα πιασάρικο επαναλαμβανόμενο τσιτάτο που κατάφερνε να προπαγανδίσει άκοπα την πολιτική και ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος και των μελών του αλλά και τους επίκαιρους στόχους του. Βασική προϋπόθεση,βέβαια, είναι η εν λόγω ταυτότητα και οι στόχοι να υπάρχουν,γιατί αλλιώς την έκατσες την βάρκα. Γίνεσαι ένα μαγαζάκι με ιλουστρασιόν ταμπέλα που μέσα δεν πουλάει τίποτα. Έμπορος χωρίς εμπόρευμα. Γιατί να σε «αγοράσει» κάποιος -για να το θέσουμε με όρους εμπορικούς, αφού όλα πια έχουν γίνει κορδελίτσες προς πώληση; Τι θα του προσφέρει μια βόλτα στο άδειο μαγαζάκι σου, με την λουσάτη μόστρα;

Πήξαμε στις κωμωδίες μικρού μήκους ( ο πρωτοπόρος Καμμένος έβγαλε και το σίκουελ οχτώ μήνες μετά). Ο Λαφαζάνης πήρε ταξί και έδωσε παραγγελιά να τον πάει ο ταξιτζής ντουγρού στο Νομισματοκοπείο. Ο Σύριζα καλεί τον ψηφοφόρο να διώξει το παλιό, χωρίς να ξεκαθαρίζει αν και το ίδιο πάλιωσε πριν από την ώρα του. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με υπαρξιακά πολιτικά σποτ, ακόμα να κατανοήσουν ποιος έχει την ευθύνη. Το ελπιδοφόρο ΚΚΕ, από την άλλη,που πάντα συνομιλεί με την εποχή του, έπαιξε το σποτ του 2009, γιατί τι άλλαξε από τότε δηλαδή; Ο Θεοδωράκης δεν παρακολούθησα τι έκανε. Πες το φόβο, πες το ένστικτο επιβίωσης. Το δεύτερο σποτ του Καμμένο απευθυνόταν στους μερακλήδες ψηφοφόρους που -άμα λάχει- την γουστάρουν και την πενιά τους στη Βουλή. Ο Λεβέντης, τέλος, μπούκαρε στη δημόσια υπηρεσία με τη φόρα, που φιλοδοξεί να μπει και στη Βουλή. Αυτό δεν είναι κοινοβούλιο, είναι βουλευτικά έδρανα -to let.

Γενικά, είμαι περίεργη να ακούσω τι θα πείτε απόψε στο debate. Θα σχολιάζετε ποιος είπε το πιο κουλ αστειάκι και θα βάζετε τους δημοσιογράφους να ψηφίσουν το αγαπημένο τους;

Με χιούμορ μόνο κυβέρνησε ποτέ κανείς; Ελπίζω πως όχι, αν και σ' αυτή τη χώρα όλα να τα περιμένεις.