Δεν έχω δικαίωμα να ξεχάσω

peina

Διάβασα κάπου, εν είδει χορατού, ότι τούτες τις μέρες ζούμε τα SOS της Ιστορίας των Πανελληνίων του 2200 (ή κάπου εκεί, τέλος πάντων). Και, πράγματι, ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι βιώνουμε ιστορικές στιγμές; Κι αν, όντως, η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα, εμείς σε ποιο στάδιο από αυτά τα δύο –αλήθεια- βρισκόμαστε;

Παρακολούθησα ένα μέρος της χθεσινής συνεδρίασης στη Βουλή, ίσως της πιο εξευτελιστικής τα τελευταία πέντε χρόνια (άλλη μια καινοτομία με Αριστερή κυβέρνηση).  Άκρατος λαϊκισμός, σόου πατριωτισμού ένθεν κακείθεν, τένις ευθυνών, τσαμπουκάδες, φωνές, προσβολές.

Ήμουν από εκείνους και εκείνες που πίστεψαν ότι μπορεί η Αριστερά να φέρει την αλλαγή τόσο στο ελληνικό όσο και στο ευρωπαϊκό εν γένει κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Οι εντυπώσεις υπάρχουν για να χάνονται, εκτός από το να κερδίζονται. Δεν πειράζει. Και δεν το λέω αυτό γιατί περίμενα να επιτευχθεί συμφωνία με ευνοϊκότερους όρους και δεν έγινε ποτέ, αλλά γιατί ακριβώς δεν ήθελα από μια κυβέρνηση της Αριστεράς μια άνευ όρων συνθηκολόγηση. Μη με ρωτήσεις «και ποια εναλλακτική υπήρχε;», δεν είμαι ειδήμων, δεν έχω απάντηση. Έχω μόνο μνήμη, ευτυχώς για μένα, ζωντανή και αυτή η μνήμη είναι που μου υπαγορεύει όσα σου καταθέτω αυτή τη στιγμή.

Παρακολούθησα, λοιπόν, χθες τους πολιτικά νεκρούς του παλαιοκομματισμού να παίρνουν το λόγο και με περισσό θράσος να επιρρίπτουν ευθύνες, να κουνούν το δάχτυλο, να λοιδορούν την πεντάμηνη κυβέρνηση, σαν με κάποιο μαγικό τρόπο να έχουν ξανασυστηθεί στον ελληνικό λαό, σαν να έχουν αναβαπτιστεί σε κάποια κολυμπήθρα τύπου Σιλωάμ και όλες οι αμαρτίες του πρόσφατου και μη παρελθόντος έχουν παραγραφεί.

Ευτυχώς για αρκετούς από εμάς, λοιπόν, υπάρχει η μνήμη και είναι νωπή. Κάποια στιγμή, στη διάρκεια της συνεδρίασης, η κυρία Χριστοφιλοπούλου του ΠΑΣΟΚ είπε με έντονο ύφος ότι το ΠΑΣΟΚ σύσσωμο αισθάνεται υπερήφανο για ό,τι έκανε ως σήμερα. Τη συγχαίρω. Η αναισθησία τέτοιου βεληνεκούς ίσως να είναι και προσόν. Αφού μπορεί και αισθάνεται υπερήφανη κι εκείνη και οι συνάδελφοί της στο σύνολό τους για ό,τι συνεπάγεται η ανθρωπιστική κρίση που προκλήθηκε στη χώρα από την εφαρμογή των δύο προηγούμενων μνημονίων, τότε περιττεύουν όλα τα υπόλοιπα.

Εκτός, όμως, από την κυρία Χριστοφιλοπούλου, άκουσα και την τοποθέτηση της Προέδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία, μεταξύ άλλων, μας θύμισε μερικά από τα θύματα αυτής της ανθρωπιστικής κρίσης και τόνισε πολλάκις ότι αν ο εκβιασμός, ο οποίος έχει πραγματοποιηθεί σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού, «ολοκληρωθεί απόψε, τίποτα δεν εμποδίζει την επανάληψή του».

Δεν έχω το δικαίωμα να ξεχάσω, ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς. Δεν πρέπει να ξεχάσω τα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης και κυρίως τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν πρέπει να ξεχάσω σκάνδαλα, ανεργία, φτώχεια, καταστολή, βία. Όχι για να δίνω άλλοθι στους καινούριους και με τον φόβο μην επανέλθουν οι προηγούμενοι να στηρίζω οτιδήποτε φέρνει προς ψήφιση η νέα κυβέρνηση, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Τώρα ξέρω τι σημαίνουν τα μνημόνια, ξέρω πού οδηγούν. Το είδα και εξακολουθώ να το βλέπω γύρω μου, στους ανθρώπους μου, σ’ εμένα την ίδια.

Οφείλω να θυμάμαι για να μην επιτρέψω να συμβούν τα ίδια. Οφείλω να θυμάμαι για να μην αποδεχτώ, κατειλημμένη από φόβο για ακόμη μία φορά, το δόγμα «there is no alternative». Πάντα υπάρχει εναλλακτική, όσο επίπονη και αν φαντάζει. Είπαμε στη συντριπτική πλειοψηφία μας ένα «ΟΧΙ» και σίγουρα δεν εννοούσαμε το τρίτο μνημόνιο με αυτή μας την επιλογή. Για να γυρίσει ο ήλιος, όμως, θέλει δουλειά πολλή και ενίοτε δύσκολη.