Για τον Παύλο, τη Μαρία, τον Κωστή

HǍmӕÊōԑٓǠЏˉԙ͠ӔǍ ЋTʼn`ӕ͔ĆԏӠÉ`ӕ̐QSԁӇ ӔǍ ʕ…эǓǠʁɠӔύ Ր. ωʏ͏̉ʙ͠Ϡϐωϓ ӕ̌Ŕŗʼn ӔǍ ӕͅđɁӇ ԏՠEUROGROUP.(EUROKINISSI-ÅّÉ`Ё́ÏЏՋϕ)

Κάποιοι δεν μπορούν να ξεριζώσουν την αδιάλλακτη υπεροψία τους. Είτε γιατί καλούτσικα την έβγαλαν ως τώρα με τα ψίχουλα που έπαιρναν (και πού να τρέχουν τώρα για επαναστάσεις), είτε γιατί το εγώ τους φυτοζωούσε βολεμένο μακριά από τη μιζέρια όλων εκείνων των ανέργων, των αστέγων, των αυτοχείρων που υπήρξαν άτυχοι και δεν τα βρήκαν έτσι όπως θα ‘θελαν. Ατομικισμός , αδιαφορία, κενότητα. Το τομάρι μας να ‘ναι καλά κι αυτό αρκεί. Όσοι στέκονται απέναντι, όσοι αντιστέκονται είναι ψευτοεπαναστάτες και υπέρμετρα ρομαντικοί.

Εμείς μπορούμε να απαλλαχθούμε από τον υπέρμετρο συντηρητισμό τους, να μη σηκώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε από την τράπεζα. Να ταχθούμε ενάντια στην τεχνοκρατική αδιαλλαξία που διαμορφώνει τον Ευρωπαίο πολίτη άβουλο, ταπεινωμένο, φερέφωνο και μικρό. Να κλείσουμε τ’ αφτιά μας στους τηλεοπτικούς και όχι μόνο αστέρες και σ’ όλους τους παρατρεχάμενους που με αυθάδεια ρωτούν την κυβέρνηση πώς “τόλμησε” να πει ναι στο δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα, σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, αποτελεί ένδειξη της υγιούς δημοκρατίας, της ελεύθερης βούλησης, της συναπόφασης και της αυτοδιαχείρισης.

Σε άκουσα να λες για κωλοτούμπες, πραξικοπήματα και άλλα συναφή, εσύ που στήριξες τις κυβερνήσεις της μαγκιάς και του τραμπουκισμού (βλέπε χθεσινή αποχώρηση ΝΔ από τη Βουλή), τις κυβερνήσεις που εκμεταλλεύτηκαν την αίγλη της εξουσίας για τόσες δεκαετίες, αφαιμάζοντας τον πλούτο της χώρας, χτίζοντας βίλες και ρίχνοντας τη χώρα στα τάρταρα, εκεί που δεν έχει πάτο. Και να ξέρεις νιώθω ακόμα μεγαλύτερη περηφάνια για όλους εκείνους που δεν σκέπτονται έτσι διαμορφώνοντας συνειδήσεις μόνοι τους, χωρίς την καθοδήγηση γνωστών και φίλων, χωρίς την υιοθέτηση των γονεϊκών προτύπων. Ξέρω, φοβάσαι. Αλλά τι περισσότερο μπορεί να σε τρομάξει από το να σε καταδικάζουν σε μια αναξιοπρεπή ζωή; Να θυμάσαι πως ο φόβος έφερε τη σκλαβιά. Κι ο σκλάβος που τρέμει για τη ζωή του, δέχεται και δέχεται και δέχεται προκειμένου να μείνει ζωντανός.

Να πάψουμε να είμαστε ελεύθεροι κατ’όνομα. Να μην είμαστε δούλοι της εμπορευματοποίησης του πνεύματος, της ηθικής, των πάντων, υποταγμένοι στους μεταμοντέρνους μονάρχες. Ξέρω πως η νέα κανονικότητα θα είναι δύσκολη. Κούρασε όμως η ολιγοσύνη, η στενότητα των στοχασμών. Με λες τρελό σίγουρα. Να σου θυμίσω όμως ότι ψυχικά ασθενής είναι ο άνθρωπος που πονάει. Ο ψυχικά ασθενής βλέπει τα βράδια ουτοπίες και φτιάχνει οράματα. Γι’ αυτό τον στήνουν στον τοίχο αδερφέ. Κι εσύ άκουσες πως η εμπλοκή μαζί του αποτελεί τροχοπέδη για την προσωπική σου εξέλιξη. Δεν είναι “μικρός” αυτός επειδή εσύ επέλεξες να τον χαρακτηρίσεις έτσι. Εσένα κατέστησαν “μικρό” για να μην χαλάσεις τα μεγαλεπίβολα σχέδια τους. Εμάς αφήστε να σας σώσουμε.

Αντί για επίλογο παραθέτουμε το κείμενο της Olympia Georga, έτσι όπως δημοσιεύεται στο site της kar.org.gr.

Λέμε όχι…

Για το αίμα των διαδηλωτών που έβαψε την πλατεία Συντάγματος στη μάχη του μεσοπρόθεσμου.

Για τα ουρλιαχτά των διαδηλωτών μέσα στο πνιγμένο από χημικά μετρό,28 και 29 Ιούνη 2011.

Για τα εκατοντάδες ανοιγμένα κεφάλια,τα σπασμένα χέρια και πόδια,τους ανθρώπους πάνω στα φορεία,τους γονατισμένους,τους δεμένους πισθάγκωνα με χειροπέδες.

Για τον ηλικιωμένο κύριο που εδώ και 2 χρόνια τον συναντάς μεταμεσονύχτια στα φανάρια του Χίλτον να πουλάει χαρτομάντηλα.

Είναι καλοντυμένος και καθαρός και την ώρα που σου απλώνει το χέρι,νιώθεις ότι η ντροπή του δεν μπορεί να κρύψει τη φυσική του αξιοπρέπεια.

Για τους νεκρούς εργάτες που ξεψύχησαν πάνω στο βωμό του κέρδους των αφεντικών τους.

Για τη Ν.,την περσινή μου μαθήτρια,που ήταν τόσο αδύνατη κι όμως δεν είχα καταλάβει,παρά μόνο όταν μου είπε «πεινάω,στο σπίτι μας δεν έχουμε πράγματα για να μου ετοιμάζει η μαμά μου κολατσιό».

Για τη γιαγιά της Ιερισσού,που στέκεται με μια μαγκούρα μπροστά στις κλούβες των ΜΑΤ και τραγουδάει «δε μας φοβίζουν,μάνα μου,οι σφαίρες και τα κανόνια,μόν” μας φοβίζουν,μάνα μου,του Βιζανιού τα χιόνια».

Για τον Παύλο Φύσσα,που έδιωξε τους φίλους του και στάθηκε μόνος του μπροστά στο φασιστικό μαχαίρι. Για τις μέρες του Δεκέμβρη που έθεσαν την ερώτηση και περιμένουν ακόμα την απάντηση.

Για τους φίλους μας που έφυγαν μετανάστες.

Για τους παππούδες που ντρέπονται,γιατί δεν έχουν να δώσουν ένα χαρτζιλίκι στα εγγόνια τους.

Για το ιστορικό νήμα που μας συνδέει με τους 100 τρελούς που κατέλαβαν τη Νομική το ΄73,με το πάντα θλιμμένο βλέμμα του Άρη,το γαρύφαλλο του Μπελογιάννη,τους προς εκτέλεση που «δε ΄θελαν να τους δέσουνε τα μάτια».

Για όλους τους λόγους του κόσμου. Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι…