Στην «Ευρώπη των λαών» μόνο οι λαοί δεν χωράνε

koraki

Υπάρχουν λέξεις που η σημασία τους, αυτό που υποδεικνύουν στην πραγματικότητα, είναι πολύ σπουδαίο στην ουσία του. Αλληλεγγύη, βοήθεια, συμπαράσταση, φιλία. Το δυστύχημα ξεκινά όταν τις χρησιμοποιούν και τις καπηλεύονται άνθρωποι και «θεσμοί» (μιας και «φοριέται» πολύ τελευταία ο όρος), των οποίων οι προθέσεις απέχουν κατά πολύ από αυτές τις αξίες.

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ με λεπτομέρειες στο τι διεξάγεται αυτές τις μέρες στις Βρυξέλλες. Δεν θα το χαρακτηρίσω «παζάρι», γιατί παζάρι γίνεται όταν υπάρχει διαπραγμάτευση μεταξύ των προσφορών της μίας και της άλλης πλευράς. Επομένως, όχι, εδώ δεν έχουμε παζάρι, εδώ έχουμε ξεκάθαρο και ξεδιάντροπο –μαζί- εκβιασμό.

Διότι, πώς αλλιώς μπορείς να ονομάσεις την κατάσταση που οι δανειστές μας, γνωρίζοντας αφενός τη δεινή οικονομική θέση στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα και για την οποία εκείνοι ευθύνονται σε τεράστιο βαθμό και αφετέρου ότι χωρίς την άμεση εκταμίευση χρηματοδότησης θα υπάρξει θέμα ρευστότητας στην Ελλάδα, προσπαθούν να επιβάλουν με τον πιο αήθη τρόπο τη λίστα των δικών τους μέτρων στη διάρκεια των «διαπραγματεύσεων», ζητώντας όλο και περισσότερα από την ελληνική πλευρά, χωρίς να δέχονται τις δικές μας προτάσεις.

Είναι σαφές ότι τα μέτρα και οι μεταρρυθμίσεις που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση στους «εταίρους», είναι σκληρά, αποτελούν ξεκάθαρη έκπτωση στο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ και δεν ταιριάζουν σε μια κυβέρνηση αριστεράς. Παρόλ’ αυτά, ακόμα και αυτό το σκληρό δημοσιονομικό πρόγραμμα δεν υπήρξε αρκετό για τους δανειστές, οι οποίοι, αν και αρχικά άφησαν να εννοηθεί ότι θα προχωρούσαν στην επίτευξη συμφωνίας, τελικά επέστρεψαν δριμύτεροι ως προς τις απαιτήσεις τους.

Το πιο εξοργιστικό, ωστόσο, απ’ όλα, όταν ακούς οποιονδήποτε από εκείνους να τοποθετούνται για το ελληνικό ζήτημα, είναι ότι αναφέρονται στις αξίες που προανέφερα. Στο όραμα της «Ενωμένης Ευρώπης», στην αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών, στο πόσο έχουν συνδράμει την Ελλάδα, στη «φιλία» που έχουν επιδείξει ως εταίροι στη χώρα μας. Πόση ξεδιαντροπιά μαζεμένη…

Τεχνοκράτες με τους μισθούς των χιλιάδων ευρώ το μήνα απαιτούν να εξακολουθήσει ένας ολόκληρος λαός να ζει σαν επαίτης, με 300-400 ευρώ μηνιαίως (και αν), με 5000 αυτοκτονίες στα χρόνια της κρίσης καταγεγραμμένες, με 1,5 εκατομμύριο ανέργους, 3 εκατομμύρια ανθρώπους στο όριο της φτώχειας και πολλά ακόμα, στο όνομα της «Ευρώπης των λαών» αλλά και ενός απεχθούς και δυσβάσταχτου χρέους, το οποίο είχε ως συνέπεια την καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χθες το βράδυ, στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, είπε στον Αλέξη Τσίπρα ότι «Το παιχνίδι τελείωσε», για να λάβει, μεταξύ άλλων, από τον πρωθυπουργό την απάντηση ότι δεν πρέπει να υποτιμά μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας λαός όταν αισθανθεί ταπεινωμένος.

Πράγματι, το παιχνίδι τους το παίξαμε για αρκετά χρόνια και μας οδήγησε ακριβώς σε όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου το παιχνίδι αυτό να φτάσει στο τέλος τους και να παρθούν δύσκολες μεν, αλλά γενναίες αποφάσεις, για την αξιοπρέπειά μας. Τον ραγιαδισμό τον βιώσαμε και τον διαιωνίσαμε. Πόσες γενιές πρέπει να ζήσουν υποδουλωμένες για να αποφασίσουμε να διεκδικήσουμε την ελευθερία και αυτοδιάθεσή μας ως λαός;

*Το κείμενο αυτό γράφτηκε λίγες ώρες πριν το διάγγελμα του Πρωθυπουργού για το δημοψήφισμα της επόμενης Κυριακής