Η νοοτροπία που άλλαξε και το μέλλον του Παναθηναϊκού

Spanoulis-Diamantidis

Η μεγαλύτερη διαφορά του φετινού Ολυμπιακού με αυτόν των προηγούμενων ετών είναι η τεράστια αλλαγή νοοτροπίας. Νοοτροπία που άλλαξε με την έλευση ενός προπονητή που ήξερε τι θέλει από τους παίκτες του μέσα στο γήπεδο και από την μεριά τους αυτοί ήξεραν ότι είχαν στον πάγκο έναν δάσκαλο που ήταν προσηλωμένος στο μπάσκετ, και μόνο σε αυτό.

Η αλήθεια είναι ότι εκείνο το κάρφωμα του Μπατίστα στον προημιτελικό, άλλαξε τα πάντα στον φετινό Ολυμπιακό. Η φυγή του Παναγιώτη Μπαρτζώκα ύστερα από τα τραγικά που συνέβησαν τότε έξω από το ΣΕΦ (προπηλακισμοί και ύβρεις), έφεραν στην ομάδα τον Γιάννη Σφαιρόπουλο που ετοιμαζόταν να πάει στον ΠΑΟΚ, στην θέση του Σούλη Μαρκόπουλου, ο οποίος είχε συμφωνήσει αρχικά με τους “ερυθρόλευκους”.

Όλο αυτό το ντόμινο ευνόησε τον Ολυμπιακό. Και φυσικά μια ήττα ακόμα και από τον Παναθηναϊκό στην αρχή της χρονιάς, δεν μπορεί να την κρίνει στο σύνολό της. Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι έκαναν τις σωστές κινήσεις, μετρημένες και με αυστηρά αγωνιστικά κριτήρια, βοηθώντας τόσο τον προπονητή, όσο και την ομάδα που μετά τον Γενάρη άρχισε να αποδίδει τις πραγματικές της δυνατότητες.

Και βέβαια θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να καταφέρει να χάσει το φετινό πρωτάθλημα από τον φετινό Παναθηναϊκό που αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν. Με λάθη που δύσκολα συναντούσαμε επί εποχές Ομπράντοβιτς και με αλλαγή προπονητή στο μέσον της χρονιάς, ήταν σίγουρο ότι οι “πράσινοι” που ταλαιπωρούνταν κι από συνεχείς τραυματισμούς, δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτόν τον Ολυμπιακό.

Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που προσπαθούσε ο Σωκράτης Μανωλόπουλος. Μόνο με τα τρίποντα και χωρίς κανένα ουσιαστικό σύστημα, και κυρίως χωρίς καμία βοήθεια στον Δημήτρη Διαμαντίδη, ο οποίος έκανε τις χειρότερες εμφανίσεις του σε τελικούς, αλλά και γενικά μια κακή χρονιά. Φυσικά, όλο αυτό έχει εξήγηση και έχει τις ρίζες του στην αρχή της χρονιάς και τις εξαγγελίες της διοίκησης για ελληνοποίηση, η οποία τελικά έμεινε μόνο στα… χαρτιά.

Στα του Παναθηναϊκού

Το περασμένο καλοκαίρι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έκανε λόγο για Έλληνες παίκτες που θα έρχονταν και θα έπαιζαν στον Παναθηναϊκό, με προοπτική να φτιαχτεί η ομάδα του μέλλοντος, στηριγμένη σε ελληνικές βάσεις. Κι όμως τόσο ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς που πέρασε και δεν ακούμπησε, όσο και ο Σωτήρης Μανωλόπουλος δεν ενσωμάτωσαν -πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων- τους μικρούς Έλληνες στο σύστημα της ομάδας, παρά έβαζαν στο παρκέ παίκτες όπως ο Σλότερ, ο Μπλουμς, ο Νέλσον και ο Μόργκαν που τα παλαιότερα χρόνια δεν θα περνούσαν ούτε έξω από το ΟΑΚΑ.

Το πλάνο της ελληνοποίησης έμεινε στο ράφι και το βασικό μέλημα από εδώ και πέρα για τον Παναθηναϊκό και τον πρόεδρό του είναι να αποφασίσουν τι θέλουν για το μέλλον. Θέλουν μια ομάδα που να αποτελείται ως επί το πλείστον από Έλληνες ταλαντούχους παίκτες, πλαισιωμένους από μερικούς έμπειρους ξένους, η οποία με πολλή δουλειά και σε βάθος χρόνων θα ξαναφτάσει στην κορυφή και σε τίτλους, ή θέλουν μια ομάδα με βαρβάτες και έτοιμες μεταγραφές που να χτυπήσει άμεσα τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη; Φυσικά, το πρώτο θα ήταν πολύ πιο καλό τόσο για τον Παναθηναϊκό, όσο και για το ελληνικό μπάσκετ, ωστόσο, όποια απόφαση πάρουν οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού, καλό θα είναι να την τηρήσουν κατά γράμμα.

Να εξηγήσουν τι ακριβώς θέλουν από τον Παναθηναϊκό του “αύριο”, δείχνοντας σεβασμό προς τους φίλους της ομάδας, αλλά και σε παίκτες όπως οι Διαμαντίδης και Φώτσης που σε πολλές περιπτώσεις την φετινή χρονιά, εκτέθηκαν αγωνιστικά. Όχι τόσο ο δεύτερος, αλλά ο αρχηγός των “πράσινων” πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα, καθώς είναι κρίμα για έναν τεράστιο αθλητή να δείχνει τέτοια εικόνα στο παρκέ, για την οποία φταίνε πολλά πράγματα, αλλά κυρίως οι παίκτες που τον πλαισίωναν. Όταν οι γύρω σου δεν σου δίνουν βοήθειες και μάλιστα στα 35 σου χρόνια, όταν οι ψηλοί δεν μπορούν να υποστηρίξουν το παίχνιδι που έκανε με Μπατίστ και Λάσμε, τότε έρχονται τα νεύρα και φυσικά η κούραση.Ο Διαμαντίδης έχει αποτελέσει κεφάλαιο και συνεχίζει να αποτελεί κεφάλαιο για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά πρέπει να βοηθηθεί από τους γύρω του για να μπορέσει ξανά να αποδώσει έστω και στο ελάχιστο αυτά που μπορεί.

Η πορεία του στο ευρωπαϊκό στερέωμα δεν επιδέχεται αμφισβήτησης και είναι ανάγκη να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες από τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού έτσι ώστε να φύγει από τον σύλλογο της καρδιάς του με ψηλά το κεφάλι .Αλλιώς θα υπάρξουν σίγουρα οι σκέψεις περί αποχώρησης ακόμα και από φέτος.

Στα του Ολυμπιακού

Και πάμε και στον Ολυμπιακό που απέδειξε ότι όταν αφήνει στην άκρη τις φωνές και τα παράπονα για την διαιτησία και συγκεντρώνεται στον στόχο, τότε μπορεί να πετύχει μεγάλα πράγματα. Κάτι που έκανε και στην Ευρώπη. Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος είναι ο πρωτεργάτης όλης της φετινής εξαιρετικής εικόνας της ομάδας, με πολλή και συνεχή δουλειά, με κάτω το κεφάλι, με ηρεμία και αρχές στο παιχνίδι του, που ξεκινούσαν και τελείωναν στην άμυνα.

Οι “ερυθρόλευκοι” άρχισαν να παίζουν σκυλίσια άμυνα, κάτι που έκανε και ο Παναθηναϊκός επί Πεδουλάκη και για να πάμε μακρύτερα, επί Ομπράντοβιτς, γιατί κακά τα ψέματα, οι τίτλοι κερδίζονται συνήθως μέσα από αυτήν. Ο Έλληνας τεχνικός δεν διαμαρτυρήθηκε στιγμή για τίποτα. Ούτε για διαιτησία, ούτε για τραυματισμούς, ούτε για οτιδήποτε άλλο. Πήρε το μέγιστο από τους παίκτες του, “ζωντάνεψε” ξανά τον Ντάρντεν στους τελικούς, είχε σχέδιο στα παιχνίδια του και βέβαια ήξερε πως είχε έναν Σπανούλη, έναν Πρίντεζη, αλλά και έναν Σλούκα που μπορούσαν να αλλάξουν τον ρου ενός αγώνα από μόνοι τους.

Ο Ολυμπιακός είναι χτισμένος σωστά και δεν χρειάζεται πολλές αλλαγές για να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη. Άλλωστε κάτι τέτοιο υποστήριξε και ο Βασίλης Σπανούλης μετά το τέλος των τελικών, τονίζοντας ότι ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να προβεί σε ανακατατάξεις, ούτε να αλλάξει πολλά πράγματα. Η φετινή συνταγή ήταν η ιδανική και άριστα εκτελεσμένη από παίκτες και προπονητή.

Για το τέλος

Δηλώσεις σαν αυτές του Γιώργου Πρίντεζη θεωρούνται αυτονόητες, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι. Ο Έλληνας φόργουορντ έδειξε απεριόριστο σεβασμό στις δηλώσεις του για τον Παναθηναϊκό και απέδειξε ότι εκτός από σπουδαίος παίκτης, ξέρει να αναγνωρίζει και την αξία του ηττημένου. Πόσω μάλλον όταν αυτός είναι ο Παναθηναϊκός.

Φωτογραφίες σαν και αυτές του Δημήτρη Διαμαντίδη να υπογράφει φανέλες του Ολυμπιακού και να φωτογραφίζεται με μικρούς φίλους των “ερυθρόλευκων” αποτελούν σίγουρα κορυφαίες στιγμές στα πλαίσια των τελικών και αναδεικνύουν την ουσία και το πνεύμα του αθλητισμού, όπως θα θέλαμε αυτός να είναι.