Καλώς ήρθες ξένε στον τόπο μου…

ithageneia

Παρακολούθησα μόλις πριν από λίγες ημέρες ένα απόσπασμα από τη συζήτηση επί του νομοσχεδίου, στην αρμόδια επιτροπή στη Βουλή, για την παραχώρηση ιθαγένειας σε δεύτερης γενιάς μετανάστες. Στη διάρκεια του αποσπάσματος αυτού, τοποθετήθηκε για το ζήτημα και ο Michael Bamidele Afolayan, Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου Αφρικανικής Τέχνης “ANASA”, ή, απλά, ο Μιχάλης.

Ο Μιχάλης μίλησε απλά, κατανοητά, ανθρώπινα για το πώς αισθάνεται ένα παιδί δεύτερης γενιάς μεταναστών που μεγαλώνει εδώ, που πηγαίνει σχολείο εδώ, που κοινωνικοποιείται εδώ και ξαφνικά, μέχρι και την ισχύ του προηγούμενου νομικού πλαισίου, όφειλε στα 18 να εγκαταλείψει τη χώρα. Η χαρά του που έπειτα από χρόνια αγώνων και διεκδικήσεων για την κατάθεση του εν λόγω νομοσχεδίου, παρά τις ελλείψεις που παρατηρούν και αντιρρήσεις που εκφράζουν αρμόδιοι φορείς; Εμφανώς μεγάλη.

Πέρα, ωστόσο, από το συναισθηματικό κομμάτι της τοποθέτησης του Μιχάλη, θα ήθελα -μιας και ο λόγος γίνεται για την ιθαγένεια- να σταθώ κυρίως σε κάτι ακόμα. Το παλικάρι αυτό μίλησε σωστά, ολόσωστα ελληνικά (και είμαι σίγουρη πως και ο γραπτός του λόγος θα είναι εξίσου σωστός). Μίλησε εκείνα τα ελληνικά που πολλοί, οι οποίοι εναντιώνονται στην ψήφιση του νομοσχεδίου για την ιθαγένεια, με το πρόσχημα ότι διακυβεύεται η καθαρότητα του έθνους και λοιπές τέτοιες ανησυχίες, δεν μπορούν να μιλήσουν και, ακόμα περισσότερο, πληγώνουν την ελληνική γλώσσα τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό λόγο με την πρώτη αφορμή.

Αυτός που υποτίθεται πως είναι “ξένος” στη χώρα σου γιατί απλά έχει άλλο χρώμα από σένα, μιλά ολόσωστα τη μητρική σου γλώσσα κάτι που εσύ δεν είσαι σε θέση να κάνεις και απλά περιορίζεσαι στο να καυχιέσαι για την καθαρότητα της καταγωγής σου και για τους προγόνους σου (με αιώνες προσμίξεων και κατακτητών που πέρασαν από αυτό τον τόπο).

Φυσικά, ένα νομοσχέδιο από μόνο του δεν αρκεί για να διορθώσει τέτοιου είδους νοοτροπίες πολλών χρόνων, υπάρχει πολλή δουλειά που πρέπει να γίνει ακόμα, ώστε να εμπεδώσουμε κι εμείς αλλά και οι επόμενες γενιές που θα έρθουν ότι η αλληλεγγύη είναι πραγματικά σπουδαίο “όπλο” στα χέρια των λαών και ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειλικρινά ευημερούσα κοινωνία, χωρίς να έχει πρώτα εξασφαλίσει αληθινή ισότητα για όλους τους πολίτες της ανεξαρτήτως.

Ο Μιχάλης και όλοι σαν κι εκείνον που αγωνίζονται και διεκδικούν καθημερινά ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, πέρα από εθνικότητες, θρησκείες, σεξουαλικούς προσανατολισμούς, είναι άνθρωποι γεμάτοι φως, μέσα σε μια κοινωνία που είχε για χρόνια βυθιστεί στο σκοτάδι της ημιμάθειας, του φόβου, της πατριδοκαπηλείας, της μισαλλοδοξίας. Είναι σαφές ότι σ’ αυτόν τον κόσμο, έχουμε ανάγκη από και μας λείπουν Μιχάληδες και όχι κατά φαντασίαν άριοι, με τα τατουάζ της περικεφαλαίας του Λεωνίδα στο μπράτσο.