Στιγμές τελικών

Steven-Gerrard

Ο αποψινός θα είναι ο 23ος τελικός του Champions League και για πολλοστή φορά υπάρχει αυτό που λέμε, φαβορί και αουτσάιντερ. Μια Μπαρτσελόνα πέρα από κάθε φαντασία, που παίζει τρομερό ποδόσφαιρο, με τον Μέσι μαέστρο και τους Νεϊμάρ και Σουάρες να λάμπουν δίπλα του. Και από την άλλη η ιστορική Γιουβέντους, η οποία βρίσκεται σε τελικό μετά από 12 χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων πέρασε τα μύρια όσα -βλέπε υποβιβασμούς και σκάνδαλο calciopolis- για να ξαναβρεθεί στην κορυφή.

Κακά τα ψέματα οι Καταλανοί έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να κατακτήσουν το τρόπαιο, αλλά, είπαμε, όταν απέναντι υπάρχει μια ιταλική ομάδα, με ψυχή, καρδιά, πάθος, που απέκλεισε την Ρεάλ και έχει στην σύνθεσή της τους τεράστιους Μπουφόν και Πίρλο, τότε δεν την ξεγράφεις, πως να το κάνουμε. Αποφεύγοντας οποιοδήποτε προγνωστικό και θέλοντας να μείνουμε σε κλίμα τελικού, πάμε να θυμηθούμε μερικούς από τους πιο σημαδιακούς τελικούς στην ιστορία της διοργάνωσης, από όταν αυτή μετονομάστηκε από Κύπελλο Πρωταθλητριών σε Champions League, ήτοι το 1992.

Ντόρτμουντ-Γιουβέντους 3-1 (1997)

Ένα χρόνο μετά την κατάκτηση του τροπαίου η Γιουβέντους θεωρούνταν το απόλυτο φαβορί του τελικού που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, όμως οι Γερμανοί του Ότμαρ Χίτσφελντ είχαν άλλη άποψη. Οι Βεστφαλοί με δύο γκολ του Καρλ Χάινς Ρίντλε και ένα τους Λαρς Ρίκεν θα επικρατήσουν με 3-1 και θα κατακτήσουν το πρώτο τους -και τελευταίο μέχρι σήμερα- Champions League.

Η στιγμή του τελικού: Το γκολ του Λαρς Ρίκεν. Ο Γερμανός μπαίνει ως αλλαγή στο ματς στο 71’ και 20’’ μετά «κρεμάει» τον Περούτσι, πετυχαίνοντας ένα υπέροχο γκολ που σφράγισε τη νίκη για την Ντόρτμουντ.

 

 

Μπάγερν-Βαλένθια 1-1, 5-4 στα πέναλτι (2001)

Η εντυπωσιακή Βαλένθια της εποχής φτάνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό της διοργάνωσης, ύστερα από την εύκολη ήττα με 3-0 από την Ρεάλ το 2000. Στο «Τζιουζέπε Μεάτσα» του Μιλάνου οι «νυχτερίδες» θα προηγηθούν με πέναλτι του Μεντιέτα, αλλά οι Γερμανοί θα ισοφαρίσουν με τον ίδιο τρόπο με σκόρερ των Έφενμπεργκ. Στα πέναλτι και ύστερα από 14 εκτελέσεις, η Μπάγερν θα αποδειχθεί πιο τυχερή και θα στεφθεί πρωταθλήτρια με 5-4.

Η στιγμή του τελικού: Τα 16 πέναλτι που εκτελέστηκαν σε αυτόν τον τελικό έχουν μείνει στην ιστορία, όπως και οι δύο τερματοφύλακες, Κανιθάρες και Καν. Ο πρώτος θα αποκρούσει δύο πέναλτι, ενώ ο δεύτερος τρία, με την απόκρουσή του στο τελευταίο πέναλτι του Πελεγκρίνο να μένει στην ιστορία, όπως και ο τρελός πανηγυρισμός του.

 

 

Μίλαν-Μπαρτσελόνα 4-0 (1994)

Στον τελικό που έγινε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας η Μίλαν παρέδωσε μαθήματα ποδοσφαίρου στην ομαδάρα των Ρομάριο και Στόιτσκοφ, αποδεικνύοντας ότι το πάθος και η ψυχή υπερισχύουν των προβλημάτων, το ηλικιακό μέσο όρο κ.ο.κ. Δύο γκολ του Μασάρο και από ένα των Σαβίσεβιτς και Ντεσαγί διαμόρφωσαν το θριαμβευτικό 4-0 για τους «ροσονέρι» που κατέκτησαν το 5ο τους τρόπαιο.

Η στιγμή του τελικού: Το γκολ του Ντέγιαν Σαβίσεβιτς. Χωρίς περαιτέρω αναλύσεις.

 

 

Τσέλσι-Μπάγερν 1-1, 4-3 στα πέναλτι (2012)

Η αλλιώς, ο τελικός του Ντρογκμπά. Η πορεία των μπλε του Ντι Ματέο εκείνη την χρονιά ήταν βγαλμένη από παραμύθι, σα να παρακολουθείς ταινία με τρελό σενάριο. Απέκλεισε με 10 παίκτες την Μπαρτσελόνα και στον τελικό, παίζοντας μέσα στην έδρα της Μπάγερν, το «Αλιάνζ Αρένα», κάνει την έκπληξη. Ο Ντρογκμπά ισοφαρίζει στο 88’ το γκολ που πέτυχε ο Μίλερ στο 83’ και στέλνει τον τελικό στην παράταση. Εκεί υποπίπτει σε πέναλτι, αλλά ο Τσεχ θα νικήσει τον Ρόμπεν. Στην ψυχοφθόρο διαδικασία ο Ιβοριανός θα εκτελέσει το τελευταίο, θα ευστοχήσει και θα χαρίσει στην Τσέλσι το παρθενικό της Champions League.

Η στιγμή του τελικού: Υπάρχουν πολλές, αλλά το γκολ του Ντρογκμπά στο 88’ με το οποίο οδηγήθηκε στην παράταση ο τελικός, θα μνημονεύεται για πάντα. Εκείνο το λεπτό «κόπηκαν» τα πόδια των Βαυαρών και η μοίρα έδειξε να γέρνει προς Τσέλσι μεριά. Κι έτσι έγινε.

 

 

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Τσέλσι 1-1, 6-5 στα πέναλτι (2008)

Στον αγγλικό «εμφύλιο» στη Μόσχα, ο Ρονάλντο είχε ανοίξει το σκορ για την Γιουνάιτεντ, ενώ ο Λάμπαρντ είχε ισοφαρίσει για την Τσέλσι. Όλα τα λεφτά ήταν τα πέναλτι, όπου οι παίκτες του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ήταν πιο ψύχραιμοι, κατακτώντας τον τίτλο με 6-5.

Η στιγμή του τελικού: Αναμφισβήτητα το highlight ήταν το χαμένο πέναλτι του Τέρι. Ο Άγγλος γλίστρησε , έστειλε την μπάλα στα… περιστέρια και άνοιξε τον δρόμο για το τρόπαιο στην Γιουνάιτεντ.

 

 

Μπάγερν-Ντόρτμουντ 2-1 (2013)

Κλασικός γερμανικός «εμφύλιος» ανάμεσα σε μια σπουδαία Μπάγερν και μια εκπληκτική Ντόρτμουντ, στο «Γουέμπλεϊ», σε έναν τελικό που από πλευράς θεάματος, ρυθμού και ποδοσφαίρου ήταν από τους καλύτερους των τελευταίων χρόνων. Ο Μάντζουκιτς είχε ανοίξει το σκορ για τους Βαυαρούς, με την ομάδα του Κλοπ να ισοφαρίζει με πέναλτι του Γκουντογκάν. Όμως ο Ρόμπεν ήταν ο τελευταίος που… μίλησε στον τελικό και με γκολ στο 89’ έδωσε το τρόπαιο στην Μπάγερν. Το 5ο της ιστορίας της.

Η στιγμή του τελικού: Φυσικά και είναι το γκολ του απίστευτου Άριεν Ρόμπεν στο 89’. Έχοντας διανύσει μια εξαιρετική χρονιά, ο Ολλανδός αναδείχθηκε ο άνθρωπος του αγώνα με αυτό το αργό και βασανιστικό πλασέ του προς τα δίχτυα του Βάιντεφέλερ.

 

 

Ρεάλ Μαδρίτης-Ατλέτικο Μαδρίτης 1-1, 4-1 στην παράταση (2014)

Η τεράστια αντιπαλότητα και το μίσος ανάμεσα στις δύο ομάδες έκανε τον τελικό του «Ντα Λουζ» πολύ ιδιαίτερο, κάτι που αποδείχθηκε τελικά και στον αγωνιστικό χώρο. Η Ατλέτικο του Ντιέγκο Σιμεόνε είχε μπει μπροστά στο σκορ με τον Γκοντίν, όμως ο Ράμος στις καθυστερήσεις ισοφάρισε και έστειλε το ματς στην παράταση, όπου εκτυλίχθηκε το μοναδικό σόου της Ρεάλ, με τους Μπέιλ, Μαρσέλο και Ρονάλντο να διαμορφώνουν το τελικό 4-1.

Η στιγμή του τελικού: Δεν χωράει αμφιβολία ότι το γκολ του Ράμος στο 93’ ήταν το σήμα κατατεθέν αυτού του τελικού. Η Ατλέτικο ήθελε ακόμα μερικά δευτερόλεπτα για να πανηγυρίσει, ωστόσο ο Ισπανός αμυντικός άλλαξε τα πάντα και φυσικά εκτόξευσε την ψυχολογία των παικτών του στα ύψη εν όψει της παράτασης.

 

 

Ρεάλ-Λεβερκούζεν 2-1 (2002)

Ο τελικός στην Γλασκώβη έχει μείνει στην ιστορία όχι για το σπουδαίο θέαμα που είδαμε, αλλά για εκείνον τον άνθρωπο που κατά γενική ομολογία έχει πετύχει το ομορφότερο γκολ στην ιστορία των ευρωπαϊκών κυπέλλων. Ο λόγος για τον Ζινεντίν Ζιντάν, ο οποίος με το εξωπραγματικό τέρμα του στο 45’ του τελικού, ύστερα από την σέντρα του Ρομπέρτο Κάρλος, έγραψε ιστορία. Είχαν προηγηθεί τα γκολ των Ραούλ και Λούσιο.

Η στιγμή του τελικού: Το γκολ του Ζιντάν. Το πώς βγήκε η σέντρα του Ρομπέρτο Κάρλος. Το πώς έφτασε η μπάλα με «καμινάδα» στον Γάλλο. Το πώς αυτός έβαλε με τέτοιο τρόπο το σώμα του που κανένας τερματοφύλακας στον κόσμο δεν θα μπορούσε να πιάσει αυτό το άπιαστο σουτ.

 

 

Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ-Μπάγερν 2-1 (1999)

Ό, τι και να πει κανείς για αυτόν τον τελικό στο «Καμπ Νου» είναι λίγο. Μια Μπάγερν καλύτερη που προηγήθηκε με γκολ του Μπάσλερ, είχε δοκάρια και γενικά ήταν κυρίαρχη απέναντι σε μια νωθρή Γιουνάιτεντ. Κι όμως αυτό που συντελέστηκε στο τέλος του αγώνα απέδειξε γιατί το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει τεράστιες συγκινήσεις και να δημιουργήσει σωρεία συναισθημάτων. Τα γκολ των Σέριγχαμ και Σόλσκιερ στο 91’ και στο 93’ αντίστοιχα, ολοκλήρωσαν το θαύμα της Γιουνάιτεντ, αφήνοντας τους Γερμανούς να μην πιστεύουν στα μάτια τους.

Η στιγμή του τελικού: Εκείνο το τρίλεπτο των καθυστερήσεων όπου γράφτηκε ιστορία. Το πόδι του Μπέκαμ που εκτέλεσε τα κόρνερ και στα δύο γκολ. Οι δύο αλλαγές του Σερ Άλεξ, Σέριγχαμ και Σόλσκιερ, τα δακρυσμένα μάτια του Ματέους.

 

 

Λίβερπουλ-Μίλαν 3-3, 3-2 στα πέναλτι (2005)

Ο τελικός της Κωνσταντινούπολης είναι ο καλύτερος στην ιστορία του Champions League και θέλοντας να μιλήσουμε λίγο… αυθαίρετα, αφού δεν έχουμε δει τους πάντες, ίσως ο κορυφαίος όλων των εποχών. Γιατί αυτό; Γιατί η Μίλαν πήγε στα αποδυτήρια προηγούμενη με 3-0 με δύο γκολ του Κρέσπο και ένα του Μαλντίνι. Γιατί η Λίβερπουλ μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο και γυάλιζε το μάτι των παικτών. Γιατί το γκολ του Τζέραρντ στο 54’ σήμανε την αντεπίθεση. Γιατί μέσα σε έξι λεπτά η Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ είχε επιστρέψει από το 3-0 και το είχε κάνει 3-3. Γιατί ο Γέρζι Ντούντεκ μιμήθηκε τον Μπρους Γκρόμπελαρ στην διαδικασία των πέναλτι και απέκρουσε αυτά των Πίρλο και Σεφτσένκο. Γιατί τέτοια ανατροπή δύσκολα θα ξαναζήσουμε. Και ένα σωρό ακόμα «γιατί».

Η στιγμή του τελικού: Απλά, τα πάντα.