Είναι κι αυτό που το λένε «τσίπα»

poverty2

Σε αυτό που όλοι αποκαλούν διαπραγμάτευση, ενώ έχει καταστεί σαφές πως πρόκειται για προσπάθεια επιβολής συγκεκριμένων πολιτικών από τους -ο όποιος θεός να τους κάνει- εταίρους, ο κάθε ένας εμπλεκόμενος έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει κι από έναν ρόλο. Έτσι, άλλος είναι ο απόλυτα αυστηρός και “κακός” εξαρχής (πχ. Σόιμπλε), άλλος είναι επί της τακτικής “μαστίγιο και καρότο” (πχ. Μάρτιν Σουλτς), άλλος είναι πιο “κουλ” τύπος και θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα αλλά τι να κάνει κι αυτός ο καημένος -λέμε τώρα (πχ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ).

Αυτός ο τελευταίος, κάλεσε ο ίδιος σε προσωπική συνάντηση τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα, εν μέσω πολλών συζητήσεων και παζαρεμάτων, στην προσπάθεια (;) όλων να κλείσει η πολυπόθητη συμφωνία για τη χώρα μας. Από αυτή τη συνάντηση προέκυψε όχι μόνο ότι είναι ελάχιστα τα κοινά σημεία σύγκλισης Ελλάδας και δανειστών, κάτι το οποίο μες στις άκρες γνωρίζαμε, αλλά και κάτι ακόμα. Πλέον, οι κατ’ ευφημισμόν εταίροι ζητούν πολύ περισσότερα απ’ όσα μέχρι σήμερα.

Ενδεικτικά, ζητούν δυο συντελεστές στον ΦΠΑ. Έναν 11%, στον οποίον θα ενταχθούν και τα φάρμακα, και έναν 23% στον οποίο θα υπόκεινται η ενέργεια και η εστίαση, κάτι το οποίο θα προκαλούσε αλυσιδωτές αυξήσεις σε όλα τα προϊόντα.

Επιπλέον:

• Μείωση των συντάξεων κατά το 1% του ΑΕΠ, δηλαδή κατά 1,8 δισ. ευρώ και κατάργηση του ΕΚΑΣ, του βοηθήματος που χορηγείται σε χαμηλοσυνταξιούχους και το ύψος του οποίου δεν υπερβαίνει τα 100 εκατ. ευρώ.

• Ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ και λειτουργία ιδιωτικής «μικρής ΔΕΗ», με την κυβέρνηση να μην αποδέχεται αυτήν την αξίωση.

• «Απελευθέρωση» αγοράς προϊόντων, στη βάση της παλαιότερης «εργαλειοθήκης» του ΟΟΣΑ

• Πρωτογενή πλεονάσματα 1% για το 2015, 2% για το 2016, 3% για το 2017 και 3,5% για το 2018, ενώ αποφεύχθη οποιαδήποτε νύξη σε ενδεχόμενη αναδιάρθρωση χρέους.

Έχοντας ήδη εξαθλιώσει μια χώρα και το λαό της, μηδενίζοντας τον πρωτογενή τομέα παραγωγής της με την παράλληλη υπερχρέωσή της, την ανεργία -και ειδικά στους νέους- να καλπάζει και το κοινωνικό κράτος πρόνοιας να βρίσκεται στην εντατική, τώρα, θεωρητικά στην κρισιμότερη φάση της όλης ιστορίας, έρχεσαι εσύ, ο εταίρος (χρησιμοποιώ πολύ συγκεκριμένα αυτή τη λέξη) και ζητάς κι άλλα, όλο και περισσότερα, λέγοντας με περίσσιο θράσος ότι αν δεν γίνουν αυτά, δεν θα υπάρξει εκ νέου χρηματοδότηση της χώρας κι ενώ η ρευστότητα στην Ελλάδα είναι ήδη σε δύσκολα επίπεδα.

Εκτός αυτού, εσύ ο εταίρος καθιστάς όλο και πιο άτεγκτη τη θέση σου, σε μια Ευρώπη που δείχνει όλο και πιο έντονα την αντίθεσή της στις πολιτικές λιτότητας, με τους λαούς να ξεχύνονται μαζικά στους δρόμους και να διεκδικούν την παύση των εν λόγω πολιτικών, που τα λαϊκίστικα ακροδεξιά κόμματα και μορφώματα ανεβάζουν όλο και περισσότερο τα ποσοστά τους, καραδοκώντας για την κατάλληλη στιγμή (πχ. Εθνικό Μέτωπο, Λέγκα του Βορρά κ.ο.κ.), που θρήνησε εκατομμύρια νεκρών, όταν στο πρόσφατο παρελθόν και στην προσπάθεια να επιβληθεί ένα συγκεκριμένο πολιτικοοικονομικό status quo, φτάσαμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Λέγεται πως η λέξη “φιλότιμο” δεν βρίσκει ακριβή μετάφραση στα αγγλικά. Μικρό το κακό. Ίσως, στην παρούσα φάση, να χρειαζόταν περισσότερο με κάποιο τρόπο να μεταφραστεί η λέξη “τσίπα”. Είναι αυτό που λείπει. Από την άλλη, βέβαια, βλέπω και κάτι τύπους σαν τον Μπάμπη του ΣΚΑΙ, που εύχεται να μην κάνει πίσω το ΔΝΤ στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα και καταλήγω στο ότι δεν φταίει η γλώσσα. Η έλλειψη αυτού που ορίζεται ως “τσίπα” φταίει, ένθεν κακείθεν.