«Αγάπη μόνο»: Εντυπώσεις από την πρώτη ημέρα του Rockwave

rockwave

Της Βανέσσας Πανοπούλου

Με τις πόρτες να ανοίγουν στις τρεις και τα πρώτα λεωφορεία να καταφθάνουν στις τέσσερις, θα περίμενε κανείς πως η μπάντα που θα σηματοδοτούσε την έναρξη του φετινού rockwave θα ρόκαρε μονάχη της κάτω από τον ήλιο – πέντε παρά τέταρτο, με συναρπαστική για φεστιβαλικά δεδομένα ακρίβεια. Και ενώ δεν έλειψαν αυτοί που αναζήτησαν άμεσα ένα σκιερό μέρος για να απολαύσουν την πρώτη μπύρα της ημέρας, οι Puta Volcano αντάμειψαν με την παρουσία τους το πλήθος που είχε αρχίσει να εισρέει πολύ δυναμικά. Με την βαθιά και δυνατή φωνή της Άννας και ένα πολύ δεμένο ήχο, η γιορτή για τα 20 χρόνια rockwave festival είχε αρχίσει.

Γύρω μου οργανωμένες παρέες με ψάθες για λίγη χαλαρή ηλιοθεραπεία, ένα αξιοπρόσεκτο ποσοστό κόσμου όρθιο μπροστά στη σκηνή και εκπρόσωποι από όλες τις ηλικιακές ομάδες. Η πρώτη συγκίνηση ήρθε με την πρώτη αφιέρωση, η οποία δεν ήταν άλλη από το Indigos and Vulgars, «στους πατεράδες μας, που δεν είναι πια μαζί μας». Οι Puta Volcano έκλεισαν πολύ δυνατά με το The Sun, από το ομώνυμο και εξαιρετικά φρέσκο, δεύτερο LP τους. Το χειροκρότημα που έλαβαν ήταν πολύ ζεστό, όπως τους άξιζε άλλωστε και – προσωπικά τουλάχιστον – το συνόδεψα με την εσωτερική απόφαση να μάθω άμεσα λεπτομέρειες για τα επερχόμενα live τους.

Ένα τέταρτο αργότερα τα ηνία πήραν οι The Big Nose Attack, οι οποίοι ευχήθηκαν “χρόνια πολλά” στο rockwave festival, τη στιγμή που τα πρώτα μπαλόνια είχαν αρχίσει να σκάνε γύρω μου. Με πολλή όρεξη, στυλ και καπνούς επί σκηνής, ο Little Tonnie και ο Boogie Man, μας ξεσήκωσαν, μεταξύ άλλων, με το My Girl και το Left Alone, έκαναν μια αφιέρωση στον βασιλιά των blues, B.B.King και μας έδωσαν μια γεύση από τις μέρες τους στο studio με το όνομα 69. Γνωρίζοντάς τους από την εποχή που λέγονταν ακόμα Down ‘n’ Out, και μετρώντας πολλά, πολλά live ως μέρος του πλήθους, πάντα με εντυπωσίαζε το γεγονός ότι δύο μοναχά άτομα καταφέρνουν ένα τόσο ηχητικά άρτιο αποτέλεσμα. Όποιο και αν είναι το μυστικό τους, το έφεραν μαζί τους και στη Μαλακάσα – and they also looked good while doing it. Ίσως για αυτό να έδωσαν και συνέντευξη στο BBC, λίγα λεπτά μετά το πέρας του set τους. Ίσως…

Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του τελευταίου δίσκου τους, τα αγόρια από το Χιλιομόδι ανέβηκαν στη σκηνή για να γιορτάσουν μαζί μας. Κάπου εδώ βίωσα την πρώτη μικρή απογοήτευση από την παραγωγή, καθώς ο ήχος στο μικρόφωνο δεν ήταν όσο καλά ρυθμισμένος θα έπρεπε για τα τραγούδια που ακολούθησαν. Ο κόσμος παρόλα αυτά δεν πτοήθηκε, ούτε φυσικά οι 1000mods! Μας έβαλαν πολύ γρήγορα σε stoner διάθεση και για πολλή ώρα ένιωθα ότι στη σκηνή είχαν ανέβει οι headliners. Κορυφαίες στιγμές τα Road To Burn, El Rolito, Claws, Vultures, Vidage… ίσως και όλα; Μόνο παράπονο το ότι παρέλειψαν το She και με έσπρωξαν να αναλογιστώ στιγμιαία να τους κρατήσω μούτρα, αλλά δε γίνονται αυτά σε τέτοια μπάντα!

Παίρνοντας μια ανάσα πριν βγει το επόμενο act ο κόσμος συσσωρεύτηκε στις – λιγότερες από πέρσι – τουαλέτες (μα γιατί, γιατί;) και στα – αποδεκτού αριθμού – bar, με την εξαιρετική προσφορά τρία ποτά/10ευρώ. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει και το φεγγάρι να φέγγει πάνω από τα βουνά της Μαλακάσας, υπενθυμίζοντας την ομορφιά του χώρου διεξαγωγής του φεστιβάλ και διαμορφώνοντας το απαραίτητο σκηνικό για τους Black Angels και τον ψυχεδελικό τους ήχο.

Μην έχοντας την τύχη να τους ακούσω ενάμιση χρόνο πριν στο Fuzz, υποδέχτηκα με πολύ προσμονή τους Τεξανούς, οι οποίοι μου το ανταπέδωσαν ταξιδεύοντας με από το πρώτο κιόλας κομμάτι, όπως και όλους, θαρρώ. You guys are fucking awesome, μας πληροφόρησε ο Alex Maas πίσω από τα μαύρα γυαλιά του, και είχε δίκιο: τουλάχιστον oι μπροστινοί 1000 ακροατές είχαν επιδοθεί σε ένα παρανοϊκό “ματς” “βόλεϊ” με τις λευκές μπάλες που έφεραν το αστεράκι και το 20 χρόνια rockwave festival logo. Ίσως να υπερβάλλω. Ίσως όμως να με έκανε το εν λόγω φαινόμενο να νιώσω πολύ κοντά – και όχι μόνο σωματικά – σε κάθε έναν μουσικόφιλο που βρισκόταν στο χώρο εκείνη την ώρα. Στο top 3 τα Indigo Meadow, Bad Vibrations, και Young Men Dead. Στο top 1 η κονσόλα του τραγουδιστή. Εξαιρετικοί!

Λίγο αλκοόλ αργότερα και με κάποια λεπτά καθυστέρηση (η μόνη της βραδιάς), ανέβηκε στη σκηνή το ντουέτο για το οποίο ο χώρος γέμισε όσο ποτέ άλλοτε. Ξεκινώντας με Dead And Gone, Next Girl, και Run Right Back, οι Black Keys φάνηκαν να ενσωματώνονται κατευθείαν στο χαρούμενο κλίμα. Πάλι εδώ ένιωσα, όμως, την ανάγκη να πω στην παραγωγή ότι κάτι πήγε στραβά με το sound check, δυστυχώς. Ίσως να έφταιγε το παραπάνω, ίσως οι διαρκείς παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια, η επαγγελματική – θα μπορούσα να πω και ψυχρή – εκτέλεση, ίσως τα συγκλονιστικά supporting acts αλλά οι Black Keys δε με συντάραξαν, είναι η αλήθεια, όσο περίμενα. Το υλικό σίγουρα ήταν εκεί: Too Afraid To Love You και Howlin’ For You το ένα μετά το άλλο, κλείσιμο με Lonely Boy και Little Black Submarines, μια λαοθάλασσα από άτομα που ολοφάνερα γνώριζαν τους στίχους, καπνοί, φωτισμός, κομφετί… Όλοι, τελικά, έχουμε και τις off μέρες μας. Όπως είπε όμως και ο Boogie Man πριν παραδώσει την σκυτάλη, «Αγάπη μόνο».

Αγάπη για τις όμορφες, μουσικές στιγμές που ζήσαμε, για ένα – ένα τα σχήματα ξεχωριστά, για το rockwave festival, για την παραγωγή, ο ένας για τον άλλον… Μόνο τις μέρες που μας χωρίζουν από την 20ή Ιουνίου δεν… αγαπάμε, αλλά η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε, ευτυχώς, και στο τέλος μας περιμένει ο Robbie Williams!