Η νύχτα που αγάπησα το ποδόσφαιρο

bayernmunich

Θυμάμαι ακόμα το πώς ξεκίνησε εκείνη η βραδιά. Με παρακαλετό προς τους γονείς να με αφήσουν να το δω - ξέρετε ήμουν 10 χρόνων τότε και αν έμενα ξύπνιος μέχρι τα μεσάνυχτα, ε, θα θεωρούνταν ξενύχτι. Τελικά, τα κατάφερα.

Θυμάμαι ακόμα να έχω στηθεί μπροστά στην μικρή τηλεορασίτσα, έχοντας κολλήσει κυριολεκτικά το πρόσωπό μου στην οθόνη. Χωρίς να ξέρω ιδιαίτερα στοιχεία για τις δύο ομάδες, κάτι μου έλεγε ότι αυτό που θα παρακολουθούσα θα ήταν καλό. Αλλά, σίγουρα δεν περίμενα αυτό που έγινε.

Κάθισα οκλαδόν – φέρτε στο μυαλό σας εικόνα μικρού παιδιού που βλέπει κάτι στην τηλεόραση και νιώθει σα να έκανε κάποιο κατόρθωμα- και περίμενα να δω για πρώτη φορά έναν τελικό Champions League. Μπάγερν εναντίον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο «Καμπ Νου». Θυμάμαι ακόμα το γκολ μόλις στο 6ο λεπτό του Μάριο Μπάσλερ και πως οι Γερμανοί ήταν πολύ καλύτεροι σε όλη την διάρκεια του ματς.

Εύκολα μπορώ να θυμηθώ τις 11άδες των δύο ομάδων. Πως θα μπορούσα να τις ξεχάσω, άλλωστε. Σμάιχελ, Νέβιλ, Γιόνσεν, Σταμ, Ίργουιν, Γκιγκς, Μπέκαμ, Μπατ, Μπλόμκβιστ, Γιορκ, Κόουλ από τη μία. Καν, Ματέους, Μπάμπελ, Λίνκε, Κουφούρ, Τάρνατ, Έφενμπεργκ, Γέρεμις, Μπάσλερ, Γιάνκερ και Ζίγκλερ από την άλλη. Και φυσικά θυμάμαι, όπως και όλος ο κόσμος, τους δύο παίκτες που έκαναν την διαφορά για την Μάντσεστερ και ήρθαν από τον πάγκο.

Ναι, ο λόγος για τον Τέντι Σέριγχαμ και τον Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ, οι οποίοι χάρη στην οξυδέρκεια και το άστρο του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, χάρισαν στο ποδόσφαιρο μία από τις συγκινητικότερες, συγκλονιστικότερες και επικότερες ανατροπές στην ιστορία. Είναι μία από εκείνες τις στιγμές που σε πλημμυρίζουν με συναισθήματα και σε κάνουν να αναφωνήσεις, «μα ,καλά, γίνονται τέτοια πράγματα;». Κι όμως, έγιναν εκείνη τη νύχτα της 26ης Μαϊου 1999.

Θυμάμαι ακόμα να έχει φτάσει το 90ο λεπτό, η Μπάγερν να προηγείται με 1-0 και όλοι να πιστεύουν πως ο τελικός έχει κριθεί. Ήταν, βλέπετε, και η εικόνα τέτοια που δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Οι δύο αλλαγές του Φέργκιουσον, Σόλσκιερ και Σέριγχαμ, αποδεικνύονται «χρυσές» και αλλάζουν για πάντα το ρου της ιστορίας τόσο της Γιουνάιτεντ, όσο και του ποδοσφαίρου. Σουτ από κοντά στο 91’ του Τέντι και 1-1. Χαμός. Κι εγώ να έχω τρελαθεί με αυτό που βλέπω και να σκέφτομαι ότι άμα πάει παράταση θα πρέπει να το ρίξω ξανά στα παρακαλετά.

Κόρνερ στο 93’, το εκτελεί ο Μπέκαμ. Πόδι-αλφάδι ο άτιμος. Κεφαλιά του Σέριγχαμ, η μπάλα φτάνει στο Σόλσκιερ που με προβολή ολοκληρώνει την ανατροπή που ακόμα και σήμερα δεν γίνεται να ξεχαστεί. Αυτή και η άλλη του 2005 στην Κωνσταντινούπολη. Όταν η Λίβερπουλ επέστρεψε από το 3-0 και πήρε το τρόπαιο από την Μίλαν. Για κάτι τέτοια αξίζει να παρακολουθείς ποδόσφαιρο. Για κάτι τέτοια ξεκίνησα να βλέπω συστηματικά ποδόσφαιρο. Εκείνο το βράδυ του 1999 ήταν η πρώτη φορά που με τράβηξε τόσο πολύ ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι και όλος ο μύθος που αυτό δημιούργησε.

Με πιάνω ακόμα να διαβάζω όσα είχε πει ο διαιτητής του αγώνα, Πιερλουίτζι Κολίνα, και με πιάνει μια ανατριχίλα, μια νοσταλγία. «Θα το θυμάμαι πάντα για διάφορους λόγους: πρώτον, για την αντίδραση των οπαδών της Γιουνάιτεντ μετά το δεύτερο γκολ – ήταν ένας απίθανος ήχος, σαν βρυχηθμός λιονταριού. Έπειτα, θυμάμαι την αντίδραση των παικτών της Μπάγερν – η απογοήτευσή τους την ώρα που έπεφταν στο χορτάρι δεχόμενοι το δεύτερο γκολ. Η εναλλαγή των συναισθημάτων, χαράς και λύπης, και τα δακρυσμένα μάτια του Λόταρ Ματέους όταν κοιτούσε το τρόπαιο. Αξέχαστο».

Τα λόγια του Ιταλού ρέφερι δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν καλύτερα όσα έγιναν τότε στο «Καμπ Νου». Ακόμα και ο αστικός μύθος με πρωταγωνιστή τον τότε πρόεδρο της UEFA, Λέναρντ Γιόχανσον, δίνει ακόμα περισσότερο μέγεθος στο απίστευτο της ιστορίας. Ο Γιόχανσον πιστεύοντας ότι το ματς είχε κριθεί, άρχισε να κατεβαίνει από τα επίσημα προς τον αγωνιστικό χώρο (είναι και τεράστια η απόσταση) για να κάνει την απονομή στην Μπάγερν. Στου δρόμου τα μισά ενημερώθηκε για την ισοφάριση και ενώ έκανε να επιστρέψει στην θέση του, έχασε και το 2-1!

«Κοιτούσαμε τους παίκτες της Μπάγερν όταν πήγαιναν να πάρουν τα μετάλλιά τους. Μερικοί από αυτούς έριχναν ματιές στο κύπελλο, καθισμένοι εκεί, περιμένοντας την Γιουνάιτεντ, και μπορούσες να δεις στα μάτια τους πως ήταν απεγνωσμένοι. Πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να σηκώσουν ούτε τα κεφάλια τους και να κοιτάξουν», είχε πει ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, από το δεξί πόδι του οποίου ξεκίνησαν και τα δύο γκολ της τεράστιας ανατροπής.

Θυμάμαι ακόμα εκείνες τις εικόνες. Θυμάμαι ακόμα το ρίγος που αισθάνθηκα ακόμα και τότε που ήμουν πολύ μικρός. Αλλά βλέπετε, εκείνος ο τελικός ήταν σα να τα είχα δει όλα. Σαν να κατακτούσα εγώ εκείνο το τρόπαιο. Εκείνο το τρόπαιο δεν με έκανε Γιουνάιτεντ ή Μπάγερν, αλλά οπαδό του ποδοσφαίρου και όλων όσων αυτό αντιπροσωπεύει. Τόσο σε αθλητικό και κοινωνικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο συναισθημάτων.