Όσα είπε ο B.B. King μέσα από τα blues

bb king

«Όταν κάποτε καταρρεύσω, προσεύχομαι στον Θεό να γίνει αυτό με τρεις τρόπους. Πρώτον, πάνω στην σκηνή ή φεύγοντας από αυτήν, και δεύτερον, στον ύπνο μου. Και ο τρίτος τρόπος; Θα πρέπει να το βρεις μόνος σου!», είχε πει κάποια στιγμή ο σπουδαίος B.B. King. Και πράγματι, ο Θεός τον άκουσε, αφού πριν λίγες ημέρες τον πήρε μαζί του στην μεγάλη μουσική παρέα του παραδείσου, την ώρα που αυτός κοιμόταν.

 

 

«Προσπάθησα να συνδέσω την φωνή μου με την κιθάρα μου και την κιθάρα μου με την φωνή μου. Σαν να μιλάει το ένα στο άλλο». Και όντως, η σχέση του με την “Lucille”, όπως ονόμαζε την κιθάρα του, ήταν αμοιβαία. Ήταν προέκταση του χεριού του, κομμάτι του εαυτού του. Αχώριστοι πάνω σκηνή. Όταν δεν τραγουδούσε αυτός, το έκανε η Lucille στην θέση του και το αντίθετο.

 

 

Και φυσικά η αγάπη του για το γυναικείο φύλο αποτυπώθηκε πολλές φορές μέσα από τα τραγούδια του. “Ghetto Woman”, “The Woman I Love”, “Did You Ever Love A Woman”, “Ain’t That Just Like A Woman”. «Αν δεν υπήρχαν γυναίκες, δεν θα ήθελα να είμαι στον πλανήτη. Γυναίκες, φίλοι και μουσική- χωρίς αυτά τα τρία δεν θα ήθελα να είμαι εδώ».

 

 

Και φυσικά, μέσα σε μερικές γραμμές είχε συνοψίσει την τεράστια επιρροή του από τον T-Bone Walker, τον άνθρωπο που επηρέασε όσο λίγοι τον ήχο των ηλεκτρικών blues. «Αν ο T-Bone Walker ήταν γυναίκα, θα του ζητούσα να με παντρευτεί. Δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά κάτι τέτοιο: απλά έγχορδα blues παιγμένα με ηλεκτρική κιθάρα».

 

 

Τι άλλο θα μπορούσε να ρέει στο αίμα του; «Τα blues ματώνουν το ίδιο αίμα με εμένα», είχε πει χαρακτηριστικά και φυσικά εξηγεί μέσα από το πανέμορφο, “Why I Sing The Blues”, το πώς οι καλλιτέχνες της blues πρέπει να τα βγάλουν πέρα με πολλά πράγματα στην ζωή, με πολλές δυσκολίες, που βρήκαν διέξοδο μέσω της μουσικής.

 

 

Πώς θα μπορούσε να λείπει και η αναφορά στην μητέρα του. «Η μητέρα μου ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα, νομίζω. Ήτα πολύ καλή μαζί μου. Αν θυμάμαι καλά πέθανε όταν ήμουν γύρω στα 9, αλλά αν είχε ζήσει, πιθανότατα δεν θα προσπαθούσα να παίξω κιθάρα. Ήθελε να είμαι γνωστός, αλλά σαν κάτι άλλο. Όχι ως κιθαρίστας». “Nobody Loves Me But My Mother”, τραγουδάει.

 

 

«Με έχετε ακούσει να αποκαλώ τον εαυτό μου bluesman ή τραγουδιστή των blues. Αποκαλώ τον εαυτό μου τραγουδιστή των blues, αλλά ποτέ δεν θα με ακούσετε να αποκαλώ τον εαυτό μου κιθαρίστα των blues. Κι αυτό επειδή υπάρχουν τόσοι που μπορούν να το κάνουν καλύτερα από εμένα, να παίξουν τα blues καλύτερα από εμένα. Νομίζω πολλοί από αυτούς μου έχουν μάθει πράγματα, μου έχουν πει πράγματα». Μετριόφρων και σπουδαίος για ακόμα μία φορά. Μεταξύ άλλων θαύμαζε τους Charlie Christian και Django Reinhart. Για αυτούς μιλάει παρακάτω.

 

 

Το μεγαλείο του το έδειξε για πολλοστή φορά σε ένα live το 1985, όταν την ώρα που έπαιζε το “How Blue Can You Get”, έσπασε μια χορδή από την κιθάρα του, αλλά αυτός ακάθεκτος σαν να μη συνέβη τίποτα, συνέχισε το τραγούδι του, αντικαθιστώντας ταυτόχρονα την χορδή, χωρίς να χάσει ποτέ τον ρυθμό. «Δεν προσπαθώ μόνο να είμαι τραγουδιστής των blues. Προσπαθώ να είμαι και διασκεδαστής. Αυτό με βοηθάει να συνεχίσω».

 

 

Η μεγάλη του αγάπη. Αυτή που ήταν εκεί για να του θυμίζει πως τότε, το 1949, σε ένα κλαμπ του Αρκάνσας, παραλίγο να σκοτωθεί από μια φωτιά που προκλήθηκε εξαιτίας ενός καυγά δύο ανδρών για χάρη μιας γυναίκας. Έτρεξε να σώσει την κιθάρα του από το φλεγόμενο κλαμπ που ήταν έτοιμο να καταρρεύσει. Τα κατάφερε. Το όνομά της γυναίκας ήταν Lucille. Από τότε ονόμασε έτσι την κιθάρα του για να του υπενθυμίζει να μένει μακριά από μπελάδες, από πράγματα που μπορεί να τον σκοτώσουν. Η κιθάρα του τον έσωσε. Τα λέει όλα ξεκάθαρα στο 10λεπτο ομώνυμο τραγούδι.

The sound that you're listenin' to
Is from my guitar that's named Lucille

 

 

Αυτός ήταν ο B.B. King που έφυγε από κοντά μας πριν μερικές ημέρες. Ta blues δεν θα είναι πλέον τα ίδια.

The thrill is not gone mr. King