Ένα χειροκρότημα είναι λίγο, για τον Βασίλη Σπανούλη

spanoulisv

Την στιγμή εκείνη δεν έχει σημασία ποιον υποστηρίζεις. Απλά, σηκώνεσαι και χειροκροτείς. Είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις, αφού πρώτα έχεις χρειαστεί μερικά λεπτά για να συνειδητοποιήσεις τι ήταν αυτό που μόλις είδαν τα μάτια σου. Οι μεγάλοι αγώνες είναι για τους μεγάλους παίκτες.

Ένας από αυτούς είναι ο Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος με όσα έκανε στον χθεσινό ημιτελικό της Ευρωλίγκας με την ΤΣΣΚΑ, απέδειξε –όχι ότι χρειαζόταν αυτό το ματς- γιατί είναι ένας από τους κορυφαίους της γενιάς του. Και έδωσε ακόμα μια αφορμή στους αυθεντικούς μπασκετικούς, αυτούς που χαίρονται με τις επιτυχίες Ελλήνων παικτών και ελληνικών ομάδων, άσχετα από το ποιον σύλλογο υποστηρίζουν, να δηλώσουν και να επιβεβαιώσουν για πολλοστή φορά πως, ναι, είμαστε τυχεροί που το ελληνικό μπάσκετ έχει βγάλει παίκτες σαν τον Σπανούλη, τον Διαμαντίδη και τον Παπαλουκά.

Χωρίς να αφήνω απέξω την τεράστια και πάλι ανατροπή του Ολυμπιακού που το ‘χει συνήθεια να γυρνάει παιχνίδια όποτε και με όποιο τρόπο του καπνίσει τα τελευταία χρόνια, θα ήθελα να σταθώ σε αυτό το αδιανόητο που κατάφερε ο Σπανούλης. Αυτό που μόνο αθλητές με προσωπικότητα, κλάση, τσαγανό, πείσμα, ψυχή και εγωισμό μπορούν να καταφέρουν. Άφαντος μέχρι το τελευταίο δεκάλεπτο, μόνο δύο πόντοι στην στατιστική και όπως είναι λογικό κανείς δεν περίμενε την συνέχεια.

Στα εναπομείναντα 3:39 για το τέλος του ημιτελικού ο αρχηγός του Ολυμπιακού παίρνει σχεδόν όλες τις επιθέσεις. Εύκολες, δύσκολες, όλες αυτός. Και το εντυπωσιακό είναι ότι τις μετουσιώνει όλες σε πόντους. Τρία τρίποντα και ένα πολύ δύσκολο δίποντο μας κάνουν 11 πόντους μέσα σε διάστημα λίγων λεπτών. Οι Πειραιώτες δείχνουν ξανά τον χαρακτήρα ελληνικής ομάδας που δεν τα παρατάει, που έχει το μέταλλο να επιστρέψει ακόμα κι όταν είναι ξεγραμμένη. Το έχει πετύχει πολλές φορές στο παρελθόν και όχι μόνο αυτή. Ο Παναθηναϊκός και κυρίως η Εθνική μας ομάδα έχουν κατορθώσει να κάνουν τα αδύνατα, δυνατά.

Τι σημασία έχει, λοιπόν, αν εγώ υποστηρίζω Παναθηναϊκό; Αν ο διπλανός μου είναι ΑΕΚτζής, Αρειανός, ΠΑΟΚτσής και πάει λέγοντας; Σημασία έχει ότι εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε την ευκαιρία να απολαμβάνουμε Έλληνες αθλητές να διαπρέπουν είτε με ελληνικές ομάδες είτε με ξένες. Έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε κάθε χρόνο μια αντιπρόσωπό μας στις τέσσερις κορυφαίες ομάδες της Ευρωλίγκας. Έχουμε την τιμή να διαθέτουμε δύο από τις ιστορικότερες, αν όχι τις ιστορικότερες, ομάδες στην μπασκετική Ευρώπη.

Το DNA Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού δεν το έχουν πολλοί σύλλογοι. Σύλλογοι που στο άκουσμα των δύο αυτών ονομάτων περιστοιχίζονται από φόβο και δέος. Κάτι που φαίνεται και μέσα στους αγώνες. Ποιος δεν ξέγραψε χθες τον Ολυμπιακό όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ με 9 πόντους; Μα, φυσικά, κανένας που βλέπει και αγαπάει το μπάσκετ. Γιατί εκείνη την στιγμή έφερε στο μυαλό του το -19 που έγινε +1 στον τελικό πάλι με την ΤΣΣΚΑ ή το -17 που έγινε 100άρα στον τελικό με την Ρεάλ. Το ‘χε ξανακάνει και το ξανάκανε η ομάδα του Σφαιρόπουλου.

Ο Ολυμπιακός κρατήθηκε κοντά στους Ρώσους, αλλά μην ξεχνιόμαστε. Όλο το ματς ήταν ο Βασίλης Σπανούλης. Το πήρε μόνος του στο τέλος, γιατί για αυτό είναι οι μεγάλοι παίκτες. Στα κρίσιμα, όταν η μπάλα «καίει» και όλοι οι υπόλοιποι ξέρουν ότι αυτός θα την πάρει και θα την βάλει στο καλάθι. Έτσι έγινε και δεν ξέρω πως αυτός ο Ολυμπιακός – με παίκτες που τρώνε… σίδερα και έναν Σπανούλη που μπορεί να κερδίσει μόνος του τον οποιοδήποτε- μπορεί να χάσει ακόμα και από την οικοδέσποινα Ρεάλ. Και πάλι, όμως, αυτό που έγινε στον ημιτελικό, η απερίγραπτη ανατροπή και η παράσταση του σπουδαίου Σπανούλη, δεν θα διαγραφούν με ήττα στον τελικό.

Αυτές είναι οι στιγμές που γράφονται με χρυσά γράμματα στο βιβλίο του μπάσκετ και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τις αναιρέσει. Κοιτάω τον Βασίλη να βάζει στο καναβάτσο την ΤΣΣΚΑ. Τον Διαμαντίδη να πετυχαίνει 13 πόντους σε 75’’. Τον Παπαλουκά να είναι μια ολόκληρη ομάδα μόνος του. Την ανατροπή της Εθνικής με την Γαλλία και την Σλοβενία. Το έπος με τις ΗΠΑ. Και σκέφτομαι ότι είμαι τυχερός που έχω ζήσει αυτούς τους παίκτες. Για αυτούς που θα μιλάω με περηφάνια μετά από χρόνια, όταν θα αναπολώ όσα συγκλονιστικά έκαναν στα παρκέ.

Ακόμα να συνειδητοποιήσω τι είδαν τα μάτια μου. Άφωνος, προσπαθώ να καταλάβω τι έκανε πάλι αυτός ο κύριος με το νούμερο 7 στην πλάτη. Ένα χειροκρότημα είναι λίγο.