Τζιανλουίτζι Μπουφόν, ένας ρομαντικός του ποδοσφαίρου

buffongigi

Ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν είναι από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που από μόνοι τους μπορούν να συνθέσουν ένα ποδοσφαιρικό παραμύθι. Ένα παραμύθι που έχει τα πάντα. “Δράκους”, απογοητεύσεις, καλές και άσχημες στιγμές, εντυπωσιακά στιγμιότυπα, αλλά κυρίως συγκινήσεις. Συγκινήσεις που μόνο ένα άθλημα σαν το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει σε τόσο μεγάλο βαθμό. Συγκινήσεις όπως η χθεσινή στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου”. Η στιγμή που ο σπουδαίος “Τζίτζι” συνειδητοποιεί την πρόκριση της Γιουβέντους στον τελικό με την Μπαρτσελόνα. Σαν deja vu μετά από 12 χρόνια, όταν τότε 13 Μαϊου του 2003 η “Γηραιά Κυρία” απέκλειε ξανά την Ρεάλ, αλλά εκείνη την φορά μέσα στο σπίτι της, το “Ντέλε Άλπι”.

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί ποδόσφαιρο έχω στο μυαλό μου ως κορυφαίο τον Μπουφόν. Τον μεγαλύτερο τερματοφύλακα που έχω ζήσει, που την αξία του δεν την δείχνει μόνο μέσα στο γήπεδο, κάτω από τα δοκάρια, αλλά και στην συμπεριφορά του και στο ήθος του έξω από αυτό. Οι επιλογές που έκανε τον έχουν κατατάξει ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές “σημαίες”, αυτούς που δεν μπορείς να τους προσάψεις παρά μόνο θετικά πράγματα και αυτούς που θα θυμάσαι για χρόνια αφότου αποφασίσουν να σταματήσουν την καριέρα τους. Αυτούς που έχεις συνδέσει με μία ομάδα, με έναν τελικό, με μια απόκρουση, με μία δήλωση.

Ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν είναι ένας ποδοσφαιρικός μύθος. Δεν χρειάζεται να υποστηρίζεις την Γιουβέντους για να το παραδεχθείς και να το καταλάβεις αυτό. Η πορεία του στα γήπεδα το αποδεικνύει. Οι εκφράσεις του στην κάμερα μετά το χθεσινό 1-1 των “μπιανκονέρι” είναι χαρακτηριστικές ενός ανθρώπου που ζει γι’ αυτό που κάνει, το αγαπάει, αλλά κυρίως αγαπάει την φανέλα που φοράει, που δεν την αποχωρίστηκε ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές της, που είναι σίγουρο πως θα αποσυρθεί με κάθε τιμή, άμα τη αποχώρησει του από το ποδόσφαιρο.

Η χθεσινή εμφάνιση του 37χρονου, πλέον, Μπουφόν δείχνει ότι τα χρόνια δεν μπορούν να αποτελέσουν βραχνά όταν μιλάμε για τέτοιο μέγεθος ποδοσφαιριστή. Ο τερματοφύλακας που με έκανε να τον αποθεώσω με τις επεμβάσεις του και το αρχοντικό παρουσιαστικό του είναι το πρόσωπο της Γιουβέντους που μαζί με τον Πίρλο θα προσπαθήσουν να ξαναφέρουν τον ιταλικό κολοσσό στην κορυφή της Ευρώπης μετά το 1996 και τον τελικό με τον Άγιαξ. Η εικόνα του μαζί με έναν άλλο μεγάλο του αθλήματος, τον Ίκερ Κασίγιας, είναι από εκείνες που σου εντυπώνονται στο μυαλό, αυτές για τις οποίες αξίζει να αποθηκεύεις στην μνήμη του μυαλού σου και να θυμάσαι όταν πια θα έχουν περάσει χρόνια από τότε που τους θαύμαζες. Κι ας μην αγωνίζονται σε ομάδες που υποστηρίζω, σημειώνω ξανά.

Από το 2001 στην Γιουβέντους ο Μπουφόν, όλη του την ποδοσφαιρική ζωή, σχεδόν. Όπως και η άλλη σημαία της Ρεάλ, ο Κασίγιας, που βρίσκεται εκεί από την αρχή της καριέρας του, έχει προσφέρει τόσα, κι όμως είναι φορές που τα έχει ακούσει για τα καλά από τους φίλους της ομάδας. Αυτοί οι οι ωραίοι τύποι, αυτοί οι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου όπως ο Κασίγιας και ο Μπουφόν είναι αυτοί που δίνουν άλλη όψη και χρώμα στο άθλημα, αυτοί που κανονικά δεν πρέπει να “αγγίζονται” γιατί, ναι, αυτοί ξέρουν καλύτερα και δεν κάνουν ό, τι κάνουν για να κερδίσουν την εκτίμηση των φιλάθλων. Αλλά γιατί έτσι νιώθουν πραγματικά.

Ο άνθρωπος που το 2006 δεν “πήδηξε” από το καράβι της Γιουβέντους, όταν αυτή κατέρρεε, πέφτοντας στην Serie B. Όταν οι υπόλοιποι αστέρες της (Ιμπραχίμοβιτς, Καναβάρο, Βιεϊρά) αποχωρούσαν εντυπωσιασμένοι από την λάμψη μεγαλύτερων κατηγοριών, αυτός μαζί με τους Ντελ Πιέρο και Νέντβεντ παρέμεναν στην “Γηραιά Κυρία”, μένοντας να αντιμετωπίσουν την πιο δύσκολη στιγμή στην καριέρα τους, αλλά και στην ιστορία της ομάδας. Το σκάνδαλο Calciopoli ήταν καταδικαστικό για την Γιουβέντους, αλλά αυτοί οι τρεις “σωματοφύλακες” έμειναν εκεί, αγωνίστηκαν εναντίον ομάδων όπως η Ρίμινι, η Σπέτσια και η Τριεστίνα, δεν προτίμησαν τα λεφτά και την αίγλη μιας άλλης ομάδας και κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία.

Την ίδια εποχή που η Ιταλία κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο και ο Μπουφόν ήταν ο απόλυτος σταρ στον κόσμο, θα μπορούσε κάλλιστα να αποχαιρετήσει την Γιουβέντους όταν υποβιβάστηκε, όμως αυτός πιστός στην ασπρόμαυρη φανέλα και με πίστη για μεγάλη επάνοδο, το πάλεψε και δικαιώθηκε. Εννιά χρόνια μετά την μαύρη σελίδα της Γιουβέντους ήρθε ξανά η αναγνώριση, η επιστροφή σε λημέρια όπου πρέπει και αξίζει να είναι. Όσα κάνει ο Μπουφόν μέσα στα γήπεδα, οι φωνές του στους αμυντικούς, οι καίριες επεμβάσεις του, οι παθιασμένοι πανηγυρισμοί του, ο σεβασμός στον αντίπαλο, είναι όσα θέλει να βλέπει ένας πραγματικός φίλαθλος.

Ένας φίλαθλος που αγαπάει το ποδόσφαιρο και τους μύθους που το περικλείουν, αλλά και το διαμορφώνουν. Και ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν είναι ένας από αυτούς. Από αυτούς που διαμορφώνουν γενιές φιλάθλων και συγκαταλέγονται ανάμεσα στους μεγάλους του αθλήματος. Αυτούς που θα θέλαμε να δούμε να σηκώνουν το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ το βράδυ της 6ης Ιουνίου στο Βερολίνο. Γιατί; Γιατί είναι το μόνο που λείπει από την συλλογή του. Γιατί θα είναι συγκινητικό. Γιατί όπως είχε πει και πριν λίγους μήνες ο ίδιος, “εύχομαι να υπάρχει χώρος για μερικά ακόμα τρόπαια αλλά ό,τι και αν γίνει εγώ αισθάνομαι ευτυχισμένος για αυτά που έχω πετύχει“. Κι εμείς ακόμα πιο ευτυχισμένοι που τον βλέπουμε ακόμα να δεσπόζει αγέρωχος κάτω από τα γκολποστ.