American Horror Story: Η ανθολογία του τρόμου

American Horror Story - Evan Peters

Το American Horror Story είναι μία ανθολογία ιστοριών με κοινό συστατικό –τι άλλο;- τον τρόμο. Από το 2011 που ξεκίνησε να προβάλλεται έχει καθηλώσει τους τηλεθεατές και έχει φτάσει να θεωρείται το νέο διαμάντι του καναλιού Fox. Υπερβολική αντίδραση του καναλιού και του κόσμου, αν θέλετε τη γνώμη μου.

Στον πρώτο κύκλο δεν βλέπουμε κάτι το ιδιαίτερα horror-y -ή horrifying για τους γραμματιζούμενους. Η υπόθεση αφορά μία οικογένεια η οποία μετακομίζει σε ένα νέο σπίτι. Γνωρίζει τους νέους γείτονες, πρώην ενοίκους του σπιτιού, και στην πορεία της σειράς και τους άλλους νυν διαμένοντες στο σπίτι, δηλαδή όσους έχουν πεθάνει μέσα σε αυτό. Η όλη ιδέα για αυτόν τον κύκλο δεν είναι καλή, αλλά καταφέρνει να κρατήσει τον τηλεθεατή με μία εκπληκτική Jessica Lange αλλά και έναν εξαιρετικό Evan Peters οι οποίοι αν και δεν έχουν τους πρώτους, φαινομενικά, ρόλους είναι η ψυχή της σειράς. Όλα αυτά μέχρι το αποκορύφωμα που έρχεται κάπου στη μέση –όσοι το έχουν δει θα καταλάβουν, ελπίζω. Από εκεί και πέρα ξεκινάει, όπως είναι και λογικό, μία καθοδική πορεία, η οποία είναι ομαλή μέχρι και το προτελευταίο επεισόδιο. Το τελευταίο υπάρχει απλά για να υπάρχει. Με περισσότερα κωμικά στοιχεία παρά τρομακτικά, δίνει την αίσθηση ότι απλά ήθελαν να συμπληρώσουν τα 13 επεισόδια.

Στον δεύτερο, πάμε πίσω στο χρόνο, σε άλλη περιοχή και με άλλους χαρακτήρες, όμως ίδιους ηθοποιούς. Ο Kit (Evan Peters) μετά από τις κατηγορίες για το φόνο της γυναίκας του, κλείνεται σε ψυχιατρικό άσυλο το οποίο λειτουργεί υπό την επίβλεψη της εκκλησίας. Σε αυτόν τον κύκλο συνδυάζονται εξωγήινοι, με τον διάβολο αλλά και με πειράματα των ναζί πάνω σε ανθρώπους. Το στοιχείο του τρόμου είναι εμφανέστερο από τον προηγούμενο κύκλο αλλά εισάγεται και κάτι που θα χρησιμοποιηθεί πολύ στους επόμενους κύκλους. Όχι, δεν εννοώ την Sarah Paulson, εννοώ το θριλερικό στοιχείο με την έννοια της αγωνίας για τη μοίρα των πρωταγωνιστών, κάτι που έλειπε από τον πρώτο. Για μία ακόμη φορά βλέπουμε το ταλέντο της Jessica Lange αλλά και του νεαρού Evan Peters. Ο κύκλος τελειώνει με περίεργο τρόπο αφού θα μπορούσε το φινάλε του να θεωρηθεί cliffhanger, κάτι που δεν κάνει η σειρά καθώς οι κύκλοι είναι αυτοτελείς. Γενικά, ίσως αυτός να είναι ο κύκλος που καθιέρωσε τη σειρά.

Η τρίτη σεζόν είναι κάτι πολύ χλιαρό. Μάγισσες. Και διδασκαλία μαγείας. Κάτι σαν το Χάρι Πότερ αλλά με λιγότερη δράση και ελάχιστα περισσότερο τρόμο. Ένας κύκλος που πρέπει να ιδωθεί περισσότερο σαν ψυχολογικό θρίλερ και λιγότερο σαν σειρά τρόμου. Δεν έχω πολλά να πω για τον κύκλο αυτόν. Είναι η ευκαιρία του Evan Peters να φτάσει σε άλλα ύψη και τα καταφέρνει με την απίστευτή του ερμηνεία ως «ζόμπι» ενώ για άλλη μια φορά η Jessica Lange -όχι απλά δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας- απογειώνει το ρόλο μη φοβούμενη να «τσαλακωθεί» -καταλήγουμε να τη βλέπουμε σε μία σκηνή χωρίς μαλλιά.

Τέταρτος και τελευταίος, προς το παρόν, κύκλος. Ένα σόου με φρικιά έρχεται σε μία επαρχιακή πόλη των Η.Π.Α. με το καστ να αποτελείται από «κανονικά φρικιά» αλλά και από απλούς ηθοποιούς. Ο συγκεκριμένος κύκλος είναι σχεδόν εξίσου μέτριος με τον προηγούμενο όμως έχει ένα επεισόδιο το οποίο μπορεί άνετα να καταταγεί ανάμεσα στα καλύτερα όχι μόνο της σειράς αλλά και όλων των σειρών που σέβονται τον εαυτό τους. Σε αυτό το επεισόδιο, λοιπόν, ο Neil Patrick Harris (ο Barney από το How I Met Your Mother ντε) δείχνει ότι αξίζει να θεωρείται ένας «legen-(wait for it)-dary» ηθοποιός. Για άλλη μία σεζόν η Jessica Lange δείχνει το μεγαλείο της αλλά και ο Evan Peters, ο έτερος πρωταγωνιστής, δεν είναι κακός –χωρίς όμως να μπορεί να χαρακτηριστεί «εξαιρετικός».

Η σειρά δεν περνάει κάποιο μήνυμα, τουλάχιστον όχι κάποιο που να μπορώ να σκεφτώ με μία γρήγορη αναδρομή στο τι έχω δει από αυτήν, αλλά δεν έχει και αυτόν το σκοπό. Σκοπός της σειράς δεν είναι να ψυχαγωγήσει αλλά να διασκεδάσει –ή να τρομάξει- τον τηλεθεατή και το κάνει πολύ επιτυχημένα, είναι η αλήθεια.

Όσο για τον ντόρο που γίνεται στο κανάλι για τη σειρά, μπορώ με ασφάλεια να υποθέσω ότι ευθύνονται τα νούμερα τηλεθέασης. Δεν γνωρίζω αν άλλαξαν διεύθυνση ή συμβούλους μετά το κόψιμο του Firefly για λόγους τηλεθέασης όμως το κανάλι φαίνεται να παραμένει το ίδιο 13 χρόνια μετά. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για το Fox. Όλα τα κανάλια έτσι λειτουργούν πλέον. Έτσι, όμως, μέτριες σειρές μεσουρανούν ενώ πολλές καλές δουλειές χάνονται. Σε αυτό έχει συμβολή και ο κόσμος που τους δίνει πάτημα. Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε την ποιοτική από την μέτρια τηλεόραση και να μην δεχόμαστε ό,τι μας σερβίρουν.