Ν.Παντελίδης: «Το θέατρο θέλει αγάπη, αλλά και προβολή»

nikos-pantelidis2-1200x500

Είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον κ. Νίκο Παντελίδη, ο οποίος αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί στο Μακμπέθ, η βίβλος του σκότους, στο ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, μια μεταγραφή του γνωστού έργου του Σαίξπηρ από τον Θεόδωρο Εσπίριτου,ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Μια κουβέντα λοιπόν για το θέατρο, τη διαχείρισή του, το έργο στο οποίο πρωταγωνιστεί και τον ρόλο που καλείται να παίξει.

 

-Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση Μακμπέθ, η βίβλος του σκότους. Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση. Γιατί ο υπότιτλος η βίβλος του σκότους;

Ο Μακμπέθ και η Λαίδη Μακμπέθ, αυτά τα δύο κομμάτια ενός και μόνο ανθρώπου, ενός και μόνο πλάσματος, ενός και μόνο ακατέργαστου κομματιού από πηλό… ζουν πια στο καθαρτήριο. Έχουν σκοτώσει τον βασιλιά, το στέμμα είναι πια δικό τους, έχουν σκοτώσει και άλλους ανθρώπους με σκοπό να δεθούν με ισχυρά δεσμά στο θρόνο και στη ζωή… μα όλα αυτά αποδεικνύονται μάταια και η μεγαλειώδης ιστορία τους, μετατρέπεται σε μια «ιστορία χωρίς νόημα που αφηγείται ένας τρελός, γεμάτος από θυμό και εξάψεις» Μακμπέθ, επάνω από το νεκρό πια μισό του σώμα. Κάθε που σκοτώνουν, σκοτώνουν ένα δικό τους κομμάτι. Αφαιρούν από επάνω τους ένα-ένα όλα όσα τους συνδέουν με αυτή τη ζωή, με αυτήν την πλευρά του κόσμου. Περνούν πράττοντας, στην άλλη πλευρά του κόσμου όπου η φύση γέρνει επάνω του σαν πεθαμένη.

Το κείμενο όπως έχει διαμορφωθεί, αφαιρεί όλους τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές της ιστορίας όπως την είχε συλλάβει ο Σαίξπηρ και επικεντρώνεται σε αυτά τα δύο πρόσωπα, στον Μακμπέθ και στη Λαίδη Μακμπέθ. Επικεντρώνεται στη διαδρομή τους προς την πτώση. Επικεντρώνεται, με τρόπο αφαιρετικό, στην ύβρη που είναι η σκιά της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο υπότιτλος «Η Βίβλος του Σκότους» υπογραμμίζει αυτή τη διαδρομή.

 

-Κατά την μεταγραφή του το έργο πόσο αλλάζει τελικά; Οι ήρωές του ταξιδεύουν στο σήμερα. Αυτό το ταξίδι αλλάζει την εικόνα του Μακμπέθ, όπως την είχε συλλάβει ο Σαίξπηρ;

Ο Σαίξπηρ αυτό που έγραψε είναι μεγαλειώδες, προκαλεί τον ίλιγγο. Κατά τη μεταγραφή του το κείμενο έχει διατηρήσει τον βασικό του κορμό, αλλά έχει αφαιρέσει τη βουή και την αγωνία όλων των άλλων πρωταγωνιστών της ιστορίας. Αυτό που διατήρησε επίμονα είναι το αποτέλεσμα αυτής της βουής στα αυτιά του Μακμπέθ και της Λαίδης Μακμπέθ.

 

– Ποια πιστεύετε ότι είναι τα στοιχεία που κάνουν τα έργα του Σαίξπηρ τόσο διαχρονικά και παγκόσμια;

Αν μου επιτρέπεται: «Ποιο στοιχείο» και όχι «Ποια στοιχεία»… Η αγωνία. Όχι σε ότι αφορά την έκβαση της ιστορίας-υπόθεσης, αλλά η ανθρώπινη αγωνία κατά τη διάρκεια του πολέμου που διεξάγει ο άνθρωπος εναντίον της θνητότητάς του.

 

-Έχετε διατελέσει και μέλος του ΔΣ του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ από το 2012 έως το 2014. Αυτή σας η ιδιότητα τι εμπειρίες σας προσέφερε και πόσο άλλαξε τον τρόπο που βλέπετε τη διαχείριση του Θεάτρου σαν μέσο πολιτισμού;

…λοιπόν… κάποια στιγμή είπα: Γιατί όχι; Και έκανα το άλμα!… Αυτή η διαδρομή με έφερε σε επαφή με τρόπο διαφορετικό από ότι είχα συνηθίσει, με τους ανθρώπους του θεάτρου. Ομολογώ ότι μου λύθηκαν οι απορίες σχετικά με τα «πώς» και τα «γιατί»! Μεγάλη εμπειρία. Όλοι λέμε «το θέατρο θέλει αγάπη»! Επίσης –συμπληρώνω- θέλει και προβολή. Θέλει δηλαδή ανθρώπους που το αγαπούν και που το έχουν επάγγελμα, μα και παράλληλα ανθρώπους που βλέπουν με μάτια καθαρά ώστε να βοηθήσουν αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη και αξίζουν.

 

-Σαν μέλος του ΔΣ του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ είχατε την επιμέλεια του Φόρουμ Σύγχρονης Δραματουργίας. Μιλήστε μας γι’ αυτήν την κίνηση του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ και το σκοπό της.

Το Φόρουμ Σύγχρονης Δραματουργίας είναι μια από τις πιο σημαντικές δράσεις του Ε.Κ.Δ.Ι.Θ. διότι τα θεατρικά κείμενα που παρουσιάζονται -με τη μορφή αναλογίου- παρουσιάζονται εδώ, για πρώτη φορά στην Ελλάδα! Αυτό βέβαια απαιτεί την κινητοποίηση πολλών μελών του Κέντρου Θεάτρου, όπως μεταφραστών, ηθοποιών, σκηνοθετών και μουσικών που εργάζονται γι’ αυτό το σκοπό φυσικά… χωρίς χρήματα! Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας και της δουλειάς παρουσιάζεται στο Γαλλικό Ινστιτούτο, σε ένα διήμερο αφιερωμένο στο Φόρουμ. Προτού γίνω μέλος του Δ.Σ. είχα λάβει μέρος ως ηθοποιός και ομολογώ ότι ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία.

-Έχετε ερμηνεύσει πολλούς και μεγάλους ρόλους. Υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζετε και αν ναι, γιατί;

Ναι… τον εν δυνάμει Αρτώ, στην παράσταση «Ο Αρτώ θυμάται τον Χίτλερ και το Καφέ Ρομάν» του Tom Peuckert, σε μετάφραση του Συμεών Σταμπουλού και σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καντιώτη…

«Κανένας δε με ξέρει

κανένας δε νογάει ποιος είμαι εγώ

Αυτά τα πλάσματα ξεχάσανε τον πόνο…»

Η μοναξιά του ανθρώπου και η ανάγκη του να ακουστεί η φωνή του πέρα από τους τοίχους που τον περιβάλλουν, μου δημιουργούν πάντοτε μια θλίψη και μια εσωτερική κινητοποίηση ικανή να με αφήσουν ξάγρυπνο. Ένιωθα φόβο σε κάθε παράσταση.

 

-Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα θέλατε να έχετε ερμηνεύσει και δεν το έχετε κάνει ακόμα;

Όχι, δεν κάνω τέτοιες σκέψεις. Δεν το βλέπω έτσι. Το θέατρο είναι τόσο ψηλό, βαθύ, πλατύ… που δεν μπορώ να εστιάσω σε κάποιον συγκεκριμένα. Τώρα αγαπώ τον Μακμπέθ.