Περί λαϊκισμού μιλώντας

katharistries

Μία μόλις ημέρα αφού ψηφίστηκε στην Βουλή το νομοσχέδιο που περιλάμβανε την τροπολογία για την επαναπρόσληψη των απολυμένων καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ, ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, δέχτηκε στο Μέγαρο Μαξίμου μια αντιπροσωπεία 50 εξ αυτών, προβαίνοντας σε μια κίνηση συμβολικού χαρακτήρα.

Το πώς αντιμετωπίστηκαν οι απολυμένες καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ στη διάρκεια του αγώνα τους, τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση όσο και από τα ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους, είναι γνωστό. Το γεγονός ότι όλες εκείνες σήκωσαν ανάστημα από την πρώτη στιγμή της άδικης απόλυσής τους και έστησαν σκηνές έξω από το υπουργείο Οικονομικών, πραγματοποιώντας δράσεις διαρκώς, ενώ παράλληλα συμπαραστέκονταν και ήταν αλληλέγγυες και σε άλλους κοινωνικούς αγώνες και διεκδικήσεις εργαζομένων, έκανε τους κυβερνώντες αλλά και όσους διαπλέκονταν με εκείνους (πχ. mainstream media) να νιώθουν ότι “απειλούνται” από μερικές εκατοντάδες γυναικών, με αποτέλεσμα να απαξιώνουν και να χλευάζουν τον δίκαιο αγώνα τους.

Και είχαν δίκιο να φοβούνται. Οι γυναίκες αυτές μέχρι πρότινος δεν είχε χρειαστεί να αγωνιστούν κατ’ αυτό τον τρόπο, με τόση διάρκεια και τόση ζέση για το αυτονόητο, το δικαίωμα στην εργασία. Οι συγκυρίες και οι μνημονιακές πολιτικές τα έφεραν έτσι που για ένα χρόνο οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ ενεργοποίησαν την ταξική τους συνείδηση, βγήκαν στους δρόμους, βίωσαν αμέτρητη καταστολή από τα σώματα ασφαλείας, αλλά δεν λύγισαν. Ήταν κάθε μέρα εκεί, μπροστά στο ΥΠΟΙΚ, στις διαδηλώσεις, στους αγώνες και άλλων εργαζομένων. Οι ίδιες δεν φοβήθηκαν, μα έκαναν τους υπεύθυνους για την απόλυσή τους και όσους στήριξαν αυτές τις παράλογες πολιτικές να φοβούνται γιατί με τη στάση τους δημιούργησαν προηγούμενο. Έδειξαν ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, εκείνος που δεν έχει σκυμμένο κεφάλι και υποταγή.

Κι όταν ο νέος πρωθυπουργός της χώρας θέλησε να τις υποδεχτεί στο Μαξίμου, αναγνωρίζοντας, έτσι, για μια ακόμη φορά το δίκαιο αγώνα τους, αυτό που κυριάρχησε στην πλειοψηφία των mainstream media ως άποψη ήταν μία λέξη: “λαϊκισμός”. Κατά τη γνώμη των “ειδικών” στα διάφορα πάνελ των διάφορων εκπομπών και δελτίων, είναι λαϊκισμός ένας πρωθυπουργός να συνδιαλέγεται με τη βάση, να μιλά με εργαζομένους που αγωνίζονται, που διεκδικούν όσα δικαιούνται, που δεν σταματούν. Είναι λαϊκισμός να παραμένει συνεπής με όσα στήριξε, δήλωσε, πρέσβευσε προεκλογικά και μετά την ανάληψη των καθηκόντων του.

Αντ’ αυτού, για όλους εκείνους δεν ήταν λαϊκισμός (και μάλιστα ακραίος) δηλώσεις όπως “Στην Ελλάδα έχουμε τόσους ανέργους όσοι είναι και οι λαθρομετανάστες”, “Αυτές οι εικόνες (αγίων) δεν θα κατέβουν ποτέ από τα σχολειά, γιατί ο ελληνικός λαός πιστεύει”, ή, πιο πρόσφατα, βουλευτής της ΝΔ, που μέχρι σήμερα καταφερόταν με κάθε ευκαιρία ενάντια στις διαδηλώσεις του εργαζόμενου κόσμου, να περιφέρεται σε συγκέντρωση των εργαζομένων στα μεταλλεία των Σκουριών, φορώντας κράνος στο κεφάλι και δηλώνοντας περίτρανα ότι αυτός και το κόμμα του δεν θα επιτρέψουν να οδηγηθούν οι εργαζόμενοι των μεταλλείων στην ανεργία. Αυτός που με τις υπογραφές τις δικές του και των ομοϊδεατών του οδήγησε στην ανεργία, όσο βρισκόταν στην κυβέρνηση, χιλιάδες κόσμου. Για τα διεθνή μέσα αυτή η εικόνα ήταν ένας περίγελος, για τα δικά μας ήταν απλώς “η άλλη πλευρά”.

Η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα σαφώς και ήταν επικοινωνιακά μελετημένη. Ένδειξη λαϊκισμού, όμως, γιατί; Υποτίθεται πως μια δημοκρατία ξεκινά από το λαό και καταλήγει σε αυτόν. Οι βουλευτές εκλέγονται όχι για να μας κουνάνε το δάχτυλο και να μας λένε πόσο λυπούνται αλλά πρέπει για το καλό της πατρίδας (τι πατριδοκαπηλεία όμως, ε;) να οδηγήσουν το λαό αυτού του τόπου σε περαιτέρω εξαθλίωση, αλλά για να ενεργούν με γνώμονα το συμφέρον των πολλών και πόσω μάλλον, δε, των πιο αδύναμων.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, λοιπόν, ένα σύστημα που αποδέχτηκε ελαφρά τη καρδία να διαφεντεύεται από μπουμπούκους και τσεκουράτους, οι οποίοι μέσα στα κοστούμια της “σταθερότητας” με το ένα χέρι έκοβαν μισθούς και συντάξεις από παντού, όσο με το άλλο διόριζαν τα “δικά τους” τα παιδιά (σου θυμίζω τη σύντομη συνομιλία στο twitter του Αδώνιδος με άνεργη νοσηλεύτρια, ψηφοφόρο της ΝΔ), δεν μπορεί να λέει ότι είναι λαικισμός ο διάλογος με τους εργαζομένους και η παραδοχή ότι αγώνες σαν κι εκείνον των καθαριστριών αποτελούν έμπνευση και οδηγό τόσο για τις καθημερινές διεκδικήσεις τους καθενός μας, όσο και σε εθνικό επίπεδο, στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές.

Και εν πάση περιπτώσει, ας σωπάσουν κάποια στιγμή όσοι δημιούργησαν εξαθλίωση, πόνο, δυστυχία, μιζέρια, καταστροφή. Ας δείξουν τη στοιχειώδη ευθιξία και ας σωπάσουν. Κι επειδή όλα αυτά καταδεικνύουν το πώς αντιλαμβάνονται εκείνοι την “σταθερότητα”, εγώ προτιμώ τον “λαϊκισμό” που συνδιαλέγεται με τον εργαζόμενο και που αναδεικνύει τους αγώνες του. Έτσι απλά.