Άνθρωποι και ανθρωπάκια

άνθρωπος

H τάση μου είναι να τρέφω μεγάλο σεβασμό για το ανθρώπινο είδος. Θεωρώ θαύμα όχι τόσο την ύπαρξη, όσο τη συνεχή εξέλιξη μας μέσα από τον αγώνα, την πάλη, την επιβίωση. Το κάθε άτομο που γνωρίζω αποτελεί ένα ξεχωριστό φαινόμενο, μια ανεπανάληπτη οντότητα που της αρμόζει σεβασμός παρόμοιος με εκείνον που θα δείχναμε σε κάποιον που διεκδικεί, πορεύεται με νύχια και δόντια, δεν επαναπαύεται και βάζει στόχους.

Στόχους με κέντρο τον άνθρωπο και όχι την ύλη. Συνεχίζω να πιστεύω στις δυνατότητες του καθενός, με εξιτάρει ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζουμε την απλότητα με την πολυπλοκότητά μας. Ο ανθρώπινος νους μπορεί να δώσει σήμα για τις πιο θαυμαστές λειτουργίες, ενώ το ανεξήγητο της ψυχής συνιστά την ύπαρξη. Ποντάρω στην κοινωνικότητα του ατόμου, απορρίπτω το ατομικιστικό πρότυπο. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει όριο σε αυτά που μπορούμε να καταφέρουμε, ξέρω όμως πως η σύμπραξή μας δύναται να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο. Μέσα από το σφίξιμο της παλάμης, την κοινή πορεία, την ενσυναίσθηση.

Την πίστη μου αυτή κάποιες μέρες την πληρώνω ακριβά. Με μαθηματική ακρίβεια, συχνά πυκνά μες στην εβδομάδα, με κάθε αφορμή, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις -κι αφού είναι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα- υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν γροθιά στο είδωλό μου. Με τους πιο αυτάρεσκους, μικρόψυχους και ιδιοτελείς τρόπους. Αυτοαναιρούμαι επειδή τους πίστεψα, βάζω ένα ερωτηματικό σε κάθε φράση. Είναι εκείνοι οι στενόμυαλοι που σε κοιτούν με μισό μάτι επειδή διαφέρεις, που δεν σέβονται την ιδεολογία σου και εκσφενδονίζουν βέλη χωρίς επιχειρήματα, αυτοί που λοξοκοιτούν την εκάστοτε ευτυχία σου.

Ένα από τα τιμήματα εξάλλου που καταβάλλεις μεγαλώνοντας είναι το ξεθώριασμα των ιδεών που είχες χτίσει από παιδί. Το πάνθεον της παιδικής σου μυθολογίας γκρεμίζεται όσο περνούν τα χρόνια για λόγους υποκειμενικούς ή αντικειμενικούς. Τελειώνουν οι αυταπάτες, αυστηραίνουν τα κριτήρια, ή χειρότερα, πάντα έτσι ήταν κι εσύ δεν το είχες καταλάβει. Πολλές φορές η εξέλιξη των πραγμάτων είναι η προκαθορισμένη και μία. Η καθημερινή συνάφεια με συγκεκριμένους ανθρώπους θολώνει την αρχική τους εικόνα, γιατί είναι αναπόφευκτο, θα νιώσεις θες, δεν θες το ρευστό της μορφής τους. Και κάπου εκεί έρχεται η επανάσταση που θα ξεκινήσει απ’ τα μέσα σου για να πραγματωθεί στην πράξη, δίνοντας σου την ευκαιρία να πετάξεις με τα δικά σου φτερά και να σπάσεις τα δεσμά που σε βασανίζουν.

Για τον Αλμπέρ Καμύ ο επαναστατημένος άνθρωπος είναι εκείνος που προβάλλει αντίσταση στο παράλογο, αγωνίζεται για την επιβολή μιας ανθρώπινης τάξης, όπου όλες οι απαντήσεις φέρουν επιχειρήματα. Το μέσο για τον επαναστατημένο άνθρωπο είναι η εξέγερση, ή όπως ο ίδιος ο Καμύ διατυπώνει η εξέγερση είναι “η ιστορική μας πραγματικότητα”. Η επανάσταση για τον Αλγερινό συγγραφέα είναι μόνο “η πρώτη ένδειξη”, αυτή όμως είναι που απελευθερώνει το άτομο από τη μοναξιά του, “είναι ένας κοινός τόπος που θεμελιώνει την πρώτη αξία σ’ όλους τους ανθρώπους”, την αξία του “επαναστατώ, άρα υπάρχω”.

Είμαστε πολλοί. Ανταμώνουμε και ξεμακραίνουμε. Ανόμοιοι μεταξύ μας με πολλά σχήματα και σχέδια στα μάτια. Άλλα γελαστά, άλλα μελαγχολικά. Χαζεύουμε και μας χαζεύουν. Δεν στηρίζω τη μοιρολατρία, ατομική ή κοινωνική, γιατί ακόμα και τώρα επιμένω στην εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο. Μέχρι στιγμής δεν έχει φανερωθεί στο δρόμο μου κάτι που να υπερβαίνει την ανωτερότητά του. Ανακαλύπτει, εφευρίσκει, γεννά ιδέες, πολιτικοποιείται, αγαπά και δημιουργεί παράλληλα. Αν σκέφτεται συλλογικά και όχι σαν μηχανή που ήρθε στον κόσμο για να παράγει, γίνεται ελεύθερος και δεν φοβάται.