Η «ιεροτελεστία» μου πριν το Rockwave

black keys

Η λίστα ξεκίνησε με τους Black Angels. Όχι ότι είχα ετοιμάσει κάτι, αλλά το συνηθίζω αυτό πριν από μεγάλες συναυλίες και γεγονότα που περιμένω με προσμονή. Βάζω ξανά και ξανά τα άλμπουμ τους. Τα ακούω. Ναι, αυτό το τραγούδι κάτι μου θυμίζει, μου φέρνει στο μυαλό τότε που ήμουν στην σχολή και μου έλεγαν, «αυτοί οι Black Keys είναι κάτι ωραίοι τύποι που παίζουν γκαρατζιές, πρέπει να τους ακούσεις». Σίγουρα τους είχε πάρει το αυτί μου, αλλά πόσες φορές δεν σου έχει τύχει να σου αρέσει ένα κομμάτι, αλλά να μην γνωρίζεις αυτόν που βρίσκεται πίσω από το μικρόφωνο; Όχι λίγες, θα σου πω και έχω δίκιο νομίζω.

Ξεπερνάμε το αρχικό «σοκ» που λες, «α, ναι ρε αυτούς τους ήξερα» ή το άλλο, «έλα ρε, αυτοί είναι που λένε το Howlin’ For You». Ή ακόμα και το άλλο. Δεν ξέρεις πολλά γι’ αυτούς, μα ένας φίλος ανεβάζει κάτι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αμέσως, σου κάνει «κλικ». Μα είναι δυνατόν αυτή η στοουνεριά να «παράγεται» από Έλληνες; Γιατί, τι μας περάσατε, θα απαντήσω στον εαυτό μου, σε μια «κρίση» μουσικού παραληρήματος. Τι, νομίζετε ότι στην Ελλάδα δεν βγάζουμε καλή μουσική, ροκ, stoner ή ό, τι άλλο θέλετε. Βεβαίως. Και συνεχίζει η λίστα, μα δεν μπορώ να τα ξέρω κι όλα.

Αυτόν με την μαϊμού τον γνωρίζω, που θέλει να νιώσει πραγματική αγάπη για το σπίτι που ζει. Για τον Robbie Williams, λέω, δεν παίζει να μην το κατάλαβε κανείς. Δεν έχει πολλή ώρα που έχει αρχίσει η προετοιμασία. Σαν μια ιεροτελεστία που τηρείται ευλαβικά και φέρνει στο μυαλό θύμισες . Πότε τους άκουσες πρώτη φορά. Ή καλύτερα, πότε και πώς τους ανακάλυψες. Το πρώτο τραγούδι, τι σε τράβηξε σε αυτό και σε έκανε να ακούσεις και τα υπόλοιπα. Η αλήθεια είναι ότι το δεν γνώριζα τους πάντες από το φετινό line up. Αλλά, ψάχνοντας και ακούγοντας, μαθαίνεις. Διευρύνεις τους μουσικούς σου ορίζοντες. Και το αποφάσισα. Ποιο είναι το πρώτο άκουσμά μου, το πρώτο πρώτο κομμάτι τους που άκουσα; Σε ποιο οδηγήθηκα τυχαία και μου έκανε κάτι;

Πάμε, παίζει η λίστα συνέχεια. Μόνο αυτοί οι 16 καλλιτέχνες/συγκροτήματα. Τώρα παίζει το “Narayan” από Prodigy. Αλλά δεν είναι το «παρθενικό» που άκουσα από τους «τρελούς» Άγγλους. Ίσως να το θεωρήσετε αρκετά κοινό, όμως το τραγούδι που ήρθε στα αυτιά μου για πρώτη φορά από τους Prodigy ήταν το κλασικό “Breathe”. Από τον δίσκο του 1996, The Fat of the Land. Και με αυτό αρχίζει το μουσικό ταξίδι μας. Παίζει ήδη το κομμάτι. Η συνέχεια σε μερικές αράδες παρακάτω.

 
 

Έφυγα από την δισκογραφία τους . Επόμενοι στην τυχαία λίστα είναι οι Black Rebel Motorcycle Club. Όντες πιο πρόσφατοι, μπορώ να ανακαλέσω πιο εύκολα στην μνήμη την αρχή της «σχέσης» μου με τους ροκάδες από την Καλιφόρνια. Από το άλμπουμ του 2010 και το ομώνυμο τραγούδι, “Beat The Devil’s Tattoo”. Ακολουθεί το “Ain’t No Easy Way” στην αναπαραγωγή. Αλλά, είπαμε, θυμόμαστε τα πρωταρχικά ακούσματα από τον καθένα τους. Δεν πάει να πει υποχρεωτικά είναι και τα πιο σημαδιακά. Είναι αυτά όμως που σε μύησαν στον ήχο τους.

 
 

Αυτοί από το Χιλιομόδι Κορινθίας, τι φάση τα παιδιά; Στοουνεράδες, ξέρουν από μουσική και φαίνεται στο παίξιμό τους. 1000mods, οι επονομαζόμενοι και το κομμάτι είναι το “Vidage” από το Super Van Vacation του 2011. Και ναι, οι συμπατριώτες μας παίζουν καλό stoner και όχι μόνο. Τα επόμενα 8 λεπτά και 48 δευτερόλεπτα αναλογίσου, αν αυτό το άκουσμα έχει καμιά διαφορά με άλλες μεγάλες ξένες μπάντες του είδους. Θα δεις ότι δύσκολα θα βρεις κάποια.

 
 

Next please. 1980 και British Steel. Ακόμα πιο δυνατός, πιο σκληρός ήχος. Ε, αν δεν καταλάβετε, σημειώστε ότι έχουν έρθει ξανά σε Rockwave. Και όχι μόνο μια φορά. Το πρώτο που άκουσα, εντούτοις… δεν παρανόμησα.

 
 

Πολλή μαυρίλα, σκοτεινά μονοπάτια. Ίσως από τα πιο όμορφα κομμάτια. Μιλάω για το “A Dead Poem” των δικών μας Rotting Christ, από τον ομώνυμο δίσκο του 1997. Ο συνδυασμός μελαγχολίας και λύπης που στην συνέχεια γίνεται κραυγή απόγνωσης , καταλήγει σε μουσικό «οργασμό». Όχι ό, τι καλύτερο για να ακούσετε σε ώρα κοινής ησυχίας.

 
 

Πώς γίνεται από black metal να πεταχτούμε στο “My Love” της Sharon Kovacs, θα μου πείτε. Κι όμως, το πρόγραμμα τα πετάει στην τύχη. Αλλά και πάλι η μουσική αυτό είναι. Συνδυάζει διαφορετικά είδη σε ένα μίγμα που έχει να πει πράγματα και να δημιουργήσει ποικίλα και διαφορετικά συναισθήματα στον καθένα. Όπως το παρακάτω τραγούδι μιας εξαίσιας και αισθαντικής φωνής.

 
 

Προσπαθώ να θυμηθώ αν το πρώτο άκουσμα ήταν το “Mala Vida” ή το “Me Gustas Tu”. Νομίζω το δεύτερο, γιατί μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το βίντεο κλιπ. Και αν δεν κάνω λάθος πήγαινα ακόμα γυμνάσιο. Θα σας γελάσω. Τότε έμαθα τον Manu Chao. Από το τραγούδι του 2001 και από τον δίσκο Proxima Estacion: Esperanza.

 
 

Φυσικά όταν ακούω το όνομα John Garcia μου έρχεται στο νου το “Whitewater” και οι Kyuss. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, άλλωστε. Είναι το τραγούδι από το άλμπουμ του 1994, Welcome to Sky Valley. Αυτό που μου έμαθε τον ήχο των Kyuss και την φωνή του John Garcia.

 
 

Έψαξα και έμαθα και κατάλαβα ότι τα παιδιά το ‘χουν. Μου θύμισαν λίγο Siena Root είναι η αλήθεια. Τουλάχιστον, το πρώτο που άκουσα, το “The Sun”, από το ομώνυμο άλμπουμ του 2015. Είναι οι Puta Volcano και τους ακούμε.

 
 

Από τον δίσκο House On Fire του 2009. Οι Έλληνες Maplerun και το κομμάτι “Imperfection”. Όσο ακούς μαθαίνεις, δεν είπαμε. Για πάμε.

 
 

Κι εδώ είχα αμφιβολίες. Αποφάσισα όμως ότι ανάμεσα στο “Feel” και το “Me And My Monkey”, το δεύτερο ήταν αυτό που μου έκανε το «κλικ». Ότι το θυμάμαι να είναι ο πρώτος ήχος από Robbie Williams που άκουσα. 2002, τίτλος δίσκου, Escapology.

 
 

Εμπνευσμένοι από Tom Waits, Captain Beefhart, αλλά και White Stripes και Black Keys (άντε τελειώνει η λίστα, να δείτε που θα ‘ναι τελευταίοι…), οι Big Nose Attack αποδεικνύουν ότι οι Ελλάδα βγάζει καλλιτέχνες που έχουν μουσική παιδεία και επιρροές από σπουδαίους μουσικούς. To “Down With Me” άκουσα από το Paint It Blue και το μοιράζομαι.

 
 

Περνάμε σε λίγο trash καταστάσεις και ανελέητα κουνήματα κεφαλιού. Χτύπημα οι τύποι. Head banging που λέμε. Ακούμε “Annihilation” από τους Έλληνες Exarsis και το άλμπουμ του 2010, Under Destruction.

 
 

Λίγο psychedelic ροκ έχει σειρά. Λίγο Black Angels με το τραγούδι "Manipulation", το οποίο μου τράβηξε αμέσως την προσοχή όταν το άκουσα. Από τον πρώτο τους δίσκο, Passover, του 2006. Για ακούστε.

 
 

Αναμένοντας τους Black Keys πια, η λίστα φτάνει στους Baildsa. Τους Θεσσαλονικιούς, μια μίξη gypsy punk, reggae, ska και balkan. Χωρίς να έχω μεγάλη γνώση από τα παιδιά, ψάχνοντας έπεσα στο “U.S.B” από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το United States of Balkan, του 2011.

 
 

Είναι αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο όνομα που θα εμφανιστεί στην φετινή σκηνή της Μαλακάσας. Οι Black Keys, αυτοί οι δύο τύποι, μωρέ, ο ένας με τα μούσια και ο άλλος με τα γυαλιά, αυτοί που συνδυάζουν garage και indie, αυτοί με τo αγαπημένο “Little Black Submarines” ή το “Howlin For You” ή δεν ξέρω κι εγώ ποιο άλλο. Αυτοί που άκουγα χρόνια στο ραδιόφωνο και μια μέρα στην σχολή πριν αρκετά χρόνια έτυχε να μου πουν/προτρέψουν να τους ακούσω. Πολλά τραγούδια, χαρακτηριστική φωνή, κι όμως δεν έκανα τον κόπο να ρωτήσω το απλό, «ποιοι είναι αυτοί;». Όταν το έκανα, κατάλαβα. Δεν θυμάμαι ποιο κομμάτι τους πρωτάκουσα, αλλά θυμάμαι ποια με τράβηξαν στο ιδιαίτερο στυλ τους. Ήταν δύο. Το “Lonely Boy”, το κλασικό. Αλλά κυρίως το θεσπέσιο “Little Black Submarines” από το περίφημο El Camino του 2011.

Τελειώνει η λίστα, αλλά το Rockwave αρχίζει. Και αρχίζει όπως ακριβώς τελειώνει αυτή. Με Black Keys. Για πάμε.