Σ.Γραμμένος: “Φοβήθηκα ότι θα μπω στο ρόλο μου και θα μείνω εκεί”

11187955_10206452301411286_607966113_o

Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με τον Σπύρο Γραμμένο, τον ανατρεπτικό μουσικό και τον πολύ ενδιαφέρον άνθρωπο. Τον συναντήσαμε λίγο πριν ανέβει στη σκηνή για να ερμηνεύσει τον Αντρέι, από τις Τρεις Αδερφές του Τσέχωφ, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη και μιλήσαμε για το θέατρο, την μουσική και την κοινωνία.

Στο βιογραφικό σου αναφέρεις ότι γράφεις τραγούδια και ποιήματα. Σύστησέ μας τον εαυυτό σου. Πώς έφτασες μέχρι το σήμερα;

Ήμουνα κομμωτής και έπαιζα και μουσική από μικρός, ήθελα να γίνω μουσικός, αλλά ήταν κάτι που φαντάζει πάρα πολύ δύσκολο, ειδικά σε αυτούς που σε μεγαλώνουν. Όταν τους λες ότι θα γίνεις μουσικός σου λένε “Τι δουλειά θα κάνεις;” Θα παίζω μουσική και σε ρωτάνε “Τι θα τρως; Νότες;” Αυτή ήταν η κουβέντα που έκανα με την μάνα μου. Μετά έγινα κομμωτής, αλλά μου βγήκε σε καλό όλο αυτό, γιατί έκανα ζέσταμα στο κομμωτήριο πριν ξεκινήσω. Δηλαδή, ήρθα στα 30 μου στην Αθήνα και νομίζω ότι ήμουν ακόμα ανώριμος, ώστε να κάνω σωστά αυτό το πράγμα, την μουσική.

Οπότε στα 30 σου ξεκίνησες να είσαι μουσικός;

Όχι, ξεκίνησα από τα 23 μου. Έπαιζα στα Γιάννενα. Στα 30 όμως πήρα την απόφαση να κάνω αυτό, να αφήσω το κομμωτήριο.

 Δύσκολη απόφαση. Είχες αντιδράσεις από τον περίγυρό σου;

Η μάνα μου με έδιωξε από το κομμωτήριο, όπου δουλεύαμε μαζί. Με έσπρωξε να το κάνω αυτό. Κανένας δεν μου είπε “Μην το κάνεις”.

Φέτος συμμετέχεις στις Τρεις Αδερφές του Τσέχωφ, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη. Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχεις σε θεατρική παράσταση;

Όχι, έχω γράψει μουσική για παραστάσεις και έχω παίξει στο Αλμανάκ της Μαριάννας Κάλμπαρη, πέρυσι στο Θέατρο Τέχνης, όπου έπαιζα μουσική και είχα και ένα μικρό κομμάτι μέσα στην παράσταση και φέτος το χειμώνα έκανα μουσική στο Λουτ του Μάκη Παπαδημητρίου και έκανα εκεί έναν μπάτσο. Στην πρώτη παράσταση, στο Αλμανάκ, έκανα έναν παπά, στη δεύτερη έκανα έναν μπάτσο και είχα πει ότι, αν ξαναπαίξω, θα κάνω έναν πολιτικό. Δέχτηκα να παίξω τον Αντρέι στις Τρεις Αδερφές, επειδή, δεν είναι ακριβώς πολιτικός, ασχολείται όμως με τα κοινά, γιατί είναι γραμματέας του τοπικού επαρχιακού συμβουλίου.

Μίλησέ μας λίγο για την παράσταση.

Το μήνυμα της παράστασης είναι αυτό που λέει κάπου στην αρχή “Αν δεν σου αρέσει εκεί που είσαι, κουνήσου δεν είσαι δέντρο.” Είναι πραγματικά πολύ ωραίο αυτό. Και το υπογράφει κι αυτός ο άγνωστος, που έχει υπογράψει ένα κάρο πράγματα. Για τον ρόλο που υποδύομαι, φοβήθηκα πολύ στην αρχή ότι θα είναι ένας πολύ καταθλιπτικός τύπος και επειδή εγώ δεν είμαι ηθοποιός, δεν έχω σπουδάσει και δεν έχω την τεχνική να μπω μέσα στο ρόλο και να βγω. Φοβήθηκα ότι θα μπω και θα μείνω εκεί. Με τρόμαξε όλο αυτό, γιατί είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω μόνο σε μια παράσταση. Οπουδήποτε κι αν ήμουν έλεγα, εντάξει έχω γράψει την μουσική και κάνω και ένα πέρασμα. Εδώ έχω έρθει σε μια φάση που σοκαρίστηκα για το πώς θα το κάνω όλο αυτό. Ο ρόλος μου είναι ένας τύπος που έχει στην αρχή, όπως όλοι, πάρα πολλά όνειρα και ξαφνικά καταρρέει. Κάθε ώρα που περνάει καταρρέει αυτός ο άνθρωπος.

Μπήκες στη διαδικασία να το ψάξεις ερμηνευτικά, να δεις πώς το έχουν προσεγγίσει άλλοι;

Επειδή ακούω πολύ ραδιοφωνικό θέατρο, παλιές παραστάσεις, έτυχε να ακούσω την παράσταση, λίγο πριν μιλήσω με τη Γεωργία και να έχω τουλάχιστον στ’ αυτιά μου κάποιον τύπο. Η Γεωργία μου απαγόρευσε να τον ακούω όμως και τον άκουσα πάλι τώρα, πριν ξεκινήσουμε και είναι κάτι τελειώς διαφορετικό. Μάλλον επειδή είναι αρκετά παλιά η παράσταση.

Πόσο διαφορετική είναι η έκθεση στο κοινό, ως μουσικός και ως ηθοποιός;

Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα αυτή η σκηνή. Το πως κάθεται ο κόσμος απέναντί σου. Την πρώτη φορά που έπαιξα στο θέατρο μουσική ήταν σαν την πρώτη φορά που έπαιζα. Είναι πολύ πιο επιβλητικό, όσον αφορά το κοινό που είναι απέναντί σου. Είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Ποιός είναι πιο σκληρός χώρος πιστεύεις; Αυτός του θεάτρου ή της μουσικής;

Νομίζω του θεάτρου ότι είναι πολύ πιο σκληρός. Πρώτον έχεις να κάνεις με ανθρώπους που πάνε να δουν μια παράσταση και όχι κάποιον συγκεκριμένο. Συνήθως. Δηλαδή, αν κάποιος πάει να ακούσει το Θανάση Παπακωνσταντίνου, πάει γι’ αυτόν. Όταν πάει στο θέατρο και εν προκειμένω εδώ, πάει να δει Τσέχωφ και εκεί κρίνεσαι τη συγκεκριμένη στιγμή, ενώ στην μουσική έχεις κριθεί για το έργο σου και έρχονται απλά να σε ακούσουν για να διασκεδάσουν και το πολύ-πολύ να μην περάσουν και τόσο ωραία αυτοί που σε ξέρουν και σε αγαπάνε γιατί εκείνη τη βραδιά δεν είσαι τόσο καλός. Από άποψη επιβίωσης τώρα, δεν το συζητώ το θέμα των ηθοποιών. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να επιβιώνουν οι ηθοποιοί που δουλεύουν μόνο στο θέατρο. Δεν γίνεται να παίζει ο άλλος στην παράσταση τρεις μήνες και να πάρει στο τέλος 150 ευρώ και είναι και από τις δουλειές εκείνες, όπως και η μουσική και οι Τέχνες γενικά, που όλοι οι γύρω επιβιώνουν από αυτό που κάνεις εσύ, αλλά εσύ κάνεις Τέχνη, εσύ είσαι καλλιτέχνης, εσύ κάνεις αυτό που ήθελες να κάνεις και αυτή είναι η ανταμοιβή, γιατί πρέπει να βγει και η επιχείρηση. Κι αυτό ισχύει και σε κάθε επιχείρηση, ζούμε στον καπιταλισμό και οι καλλιτέχνες δεν είναι μέρος αυτού. Κάποια στιγμή με ρώτησε ένας πιτσιρικάς γιατί δεν παώ να παίξω σε έναν συγκεκριμένο χώρο και του απάντησα γιατί δεν γίνεται να πληρώσω τους μουσικούς μου. Και με ρώτησε “Πληρώνεται ο κιθαρίστας σου για να παίξει;” Ναι, γιατί την κιθάρα που έχει πρέπει να την πληρώσει. “Να κάνει άλλη δουλειά τότε” μου είπε. Ο κιθαρίστας, ο οποίος είναι 8 ώρες στο στούντιο και μελετάει και άλλες 5 πρέπει να βρει και άλλη δουλειά για να πληρώνεται.

Η παράσταση μιλάει για τις ελπίδες και τους φόβους ενός μουδιασμένου κόσμου που παραπαίει ανάμεσα στην πρόθεση για αλλαγή και την απόφαση για δράση. Βρίσκεις παραλληλισμούς στο έργο και την πραγματικότητα που ζούμε;

Ναι, ο Αντρέι στην παράσταση λέει “Η πόλη που ζούμε υπάρχει 200 χρόνια και δεν βρέθηκε ένας διαφορετικός από τους άλλους, ένας που να ξυπνήσει στους άλλους τη λαχτάρα για να τον μιμηθούν”. Η δική μας πόλη υπάρχει κάτι χιλιάδες χρόνια και πραγματικά ισχύει το ίδιο πράγμα. Αυτό το έργο που έχει γράψει ο Τσέχωφ και πολλά ακόμα έργα που έχουν γραφεί παλιά, είναι σαν να τα έχουν γράψει για σήμερα. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.

Πιστεύεις ότι είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε πίσω τους φόβους μας και να αναλάβουμε δράση;

Πίσω από όλο αυτό έχουμε μια απίστευτη ηλιθιότητα. Όλοι μας. Ο κόσμος είναι ηλίθιος. Και βάζω κι εμένα μέσα, κανονικά. Δηλαδή, κοιτάει μόνο την πάρτη του και αυτή τη στιγμή κανένας δεν θέλει να αλλάξουν τα πράγματα. Το έλεγα και πρόπερσι αυτό, περίπου όταν ξεκίνησε η κρίση και το πιστεύω ακόμα. Αυτό που θέλει ο καθένας αυτή τη στιγμή είναι να μπορέσει να ξαναπάρει διακοποδάνειο και να μπορέσει να πάρει καλύτερο αυτοκίνητο. Ακόμα κοιτάμε ποιος έχει καλύτερο αυτοκίνητο από τον άλλο και ακόμα ποιος έχει βάλει καλύτερα κάγκελα στο μπαλκόνι του. Κοιτάμε τα μπλουζάκια μας και τις μάρκες.

Ποιός είναι ο δικός σου φόβος;

Είμαι σε μια φάση που προσπαθώ να διώξω τους φόβους μου, δεν θέλω να τους αναφέρω. Δεν είναι ο φόβος του θανάτου. Πιστεύω ότι ο φόβος της τρέλας με τρομάζει πιο πολύ.

Στην προσωπική σου ιστοσελίδα το κοινό μπορεί να κατεβάσει την μουσική σου δωρεάν. Ποιο είναι το σκεπτικό πίσω από αυτήν την κίνηση;

Όταν έβγαλα τον πρώτο μου δίσκο, μου κόστισε κάποια χρήματα. Πάρα πολύ λίγα, γιατί με βοήθησαν πάρα πολλοί φίλοι. Όταν έβγαλα αυτά τα χρήματα πουλώντας το CD στα live μου,  το ανέβασα στο site για να μπορέσει ο καθένας να το κατεβάσει τζάμπα. Κι αυτό γιατί είχα τελειώσει εγώ με όλο αυτό, δεν με ενδιέφερε αν θα πουληθούν τα υπόλοιπα. Τον πρώτο δίσκο τον έβγαλα από ένα label. Όταν ήταν να βγάλω το δεύτερο δεν ήξερα πως ακριβώς θα το κάνω, οπότε μίλησα με κάποιες εταιρείες, πήρα κάποιες απαντήσεις στην ερώτησή μου αν θα μου βγάλουν το δίσκο, που δεν μου άρεσαν καθόλου. Οι όροι του συμβολαίου δεν μου άρεσαν. Και στον πρώτο δίσκο το συμβόλαιο ήταν 60 σελίδες και όπως μου το έδωσαν το έσκισα και έγραψα σε ένα χαρτί πολύ απλά ότι το υλικό ανήκει σε εμένα και εσύ θα πάρεις αυτά τα χρήματα, γι’ αυτό το λόγο. Έτσι το υπογράψαμε. Δεν υπάρχει λόγος να διαβάζεις 60 σελίδες. Σ’ αυτόν το δίσκο βαριόμουν πολύ όλη αυτή τη διαδικασία. Τον ανέβασα, έκανα ένα λογαριασμό στο paypal, όπου έβαζε ο καθένας ότι ήθελε και ήταν πολύ συγκινητική η ανταπόκριση.

Ποιο είναι το πιο θετικό σχόλιο που έχεις ακούσει μέχρι στιγμής από θεατές και ποιο είναι το πιο αρνητικό;

Τα θετικά προσπαθώ να μην τα ακούω και ψωνιστώ. Ακούω όμορφες κουβέντες και μου αρέσει πολύ. Υπάρχουν κάποια πολύ κακά σχόλια που έχουν χιούμορ. Το έχω βιώσει τρεις φορές να παίζω και να ακούω από κάτω σχόλια. Τις δύο φορές ήταν σε πάρα πολύ μικρό χώρο, σε ρακάρδικο. Υπήρχε άνθρωπος που με κοιτούσε σαν εξωγήινο και έλεγε “Τι είναι αυτά που λέει;” και να γυρνάει και να λέει στους φίλους του να λέει “Δεν το πιστεύω ότι ακούς αυτό το πράγμα”. Πριν από 3-4 χρόνια με ενοχλούσαν τα αρνητικά σχόλια πάρα πολύ. Πλέον τα βρίσκω αστεία και με πολλά γελάω. Γελάω ιδιαίτερα με τα σχόλια αυτά που υπάρχουν κάτω από το youtube, κάτω από διάφορα site. Πρόσφατα σε κείμενο που έχει γραφεί για μένα σε κάποιο site υπήρχαν διάφορα σχόλια και κάποιο από αυτά, είχε γραφεί μάλλον από ένα μικρό παιδί και ήταν πολύ ευγενικό έλεγε ότι “Αυτός ο τύπος είναι από τα Γιάννενα, τον ξέρει ο αδερφός μου, είναι πολύ καλό παιδί, έχει γράψει και πολλές νεανικές επιτυχίες και είναι κολλητός με τον Παντελίδη και με την Πάολα και ας είναι ροκ!” Δεν μπαίνω να διαβάσω όμως σχόλια σε ειδησεογραφικά site. Εκεί πιστεύω ότι τα άτομα που σχολιάζουν είναι πραγματικά άρρωστα. Είναι χειρότεροι από αυτούς που παίρνανε τηλέφωνο στα ραδιόφωνα παλιά, στις εκπομπές.

Τι θα ήθελες να σου επιφυλάσσει το αύριο;

Δεν με ενδιαφέρει ρε γαμώτο. Επειδή το συζητάω συχνά, δεν έχω κάτι. Τι να πω, ότι θέλω να παίζω στο Σταυρό του Νότου; Θα ήθελα τα πράγματα να κυλάνε ωραία και θέλω στο μέλλον να είμαι ήρεμος και χαλαρός και να έχω πιο πολύ χρόνο για τον εαυτό μου. Δεν ξέρω αν κάνω τόσα πολλά πράγματα ή αν καταστρέφω το χρόνο μου μόνος μου. Αλλά δεν έχω καθόλου χρόνο. Πρέπει να μάθω να διαχειρίζομαι το χρόνο μου. Αυτό είναι ένα όνειρο για το μέλλον.

 

Αν επιθυμείτε να μάθετε περισσότερα για τον Σπύρο Γραμμένο επισκεφθείτε το: http://spirosgrammenos.gr/

*Photo Credits: Γεωργία Μαλαπάνη