Το πρώτο παγωτό είναι πάντα αλλιώτικο

Οι ανοιξιάτικες μέρες που διανύουμε είναι ότι πρέπει για να φας το πρώτο σου παγωτό. Οι μέλισσες ζουζουνίζοντας γύρω από τα ποικιλόχρωμα λουλούδια, δημιουργώντας σκιά επάνω τους, και η θάλασσα που όσο πάει γίνεται και πιο δελεαστική με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει είναι μερικοί από τους λόγους που σε σπρώχνουν να επιλέξεις το πρώτο «κατεψυγμένο» επιδόρπιο της χρονιάς. Έτσι, νιώθεις όλα αυτά τα καθόλου πρωτόγνωρα μα εξαιρετικά προσφιλή συναισθήματα όπως το καλωσόρισμα του θέρους και η νοσταλγία των παιδικών σου χρόνων, τότε που μέτραγες με μεγάλη επιμέλεια τα χωνάκια που έτρωγες ώστε να μπορείς να απαντήσεις στην βαρύγδουπη ερώτηση του κολλητού σου «Πόσα παγωτά έφαγες το καλοκαίρι;» προσθέτοντας ένα- δύο παραπάνω στο γενικό σύνολο. Αν βέβαια οι γονείς σου ήταν παρόντες την κρίσιμη στιγμή της ερώτησης, απαρνιόσουν μερικά τεχνηέντως με την ελπίδα να παραταθεί η περίοδος κατανάλωσης του «κατεψυγμένου» γλυκίσματος.

Αυτές λοιπόν τις χρωματιστές και μυρωδάτες ημέρες του χρόνου, επέλεξα και εγώ να φάω το πρώτο μου παγωτό όμως η ανάγκη μου δημιουργήθηκε κάτω από περίεργες συνθήκες. Δε συντέλεσαν ούτε οι μέλισσες, ούτε η θάλασσα στη δική μου απόφαση αφού η φετινή άνοιξη μου κρύβεται κατ’ εξακολούθηση και όσο και αν προσπαθώ δεν έχω καταφέρει να την ξετρυπώσω ακόμα. Έτσι, αποφάσισα να αυθυποβάλλω τον εαυτό μου να νοιώσει άνοιξη με μια απλή κίνηση, τρώγοντας παγωτό. Μα πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα; Το παγωτό δε μπορεί παρά να φέρει χαμόγελο στα χείλη, μυρωδιά καλοκαιριού και νοσταλγικές εικόνες. Έτσι και έγινε! Το αγαπημένο παιδικό γλύκισμα ήρθε στα χέρια μου, όμως τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που υπολόγιζα. Η πρώτη γευστική απόπειρα απόπειρα απέτυχε, μετακινήθηκα σε πιο ηλιόλουστο σημείο, και πάλι τίποτα.

«Πως είναι;» ρώτησε η φίλη μου που έτρωγε με μεγάλη χαρά το δικό της. «Χμμμ, καλό» απάντησα. Η αλήθεια είναι όμως πως δεν το λες και εξ’ ολοκλήρου γλυκό, γλυκόπικρο ίσως και αυτό γιατί τα συναισθήματα που δεν έρχονται δημιουργούν μια άσχημη προσμονή, σαν τον καλεσμένο που περιμένεις να φανεί κοιτώντας από το μπαλκόνι ενώ η κουζίνα κάνει υπερπροσπάθεια να κρατήσει ζεστό το φαγητό του. Ε, όταν δεν έρχεται η αποτυχία είναι παταγώδης. Το πρώτο μου παγωτό λοιπόν για φέτος, ήταν λίγο διαφορετικό. Η νοσταλγία που ήρθε δεν άφησε ένα ζεστό χαμόγελο παρά θύμησες από εικόνες που μοιάζουν μακρινές, τόσο μακρινές σα να μου τις διηγείται κάποιος άλλος αφού, πως γίνεται να τις έχω ζήσει εγώ και να μη μπορούν τώρα να υπερκαλύψουν το κενό;

Πολύ κακό για το τίποτα θα μου πεις! Μεγάλωσα πια και μπορώ να τρώω παγωτό όλο το χρόνο, όχι μόνο λίγο πριν το καλοκαίρι. Έχεις δίκιο! Όμως, σαν πολύ αλατοπίπερο δεν έπεσε σ’ αυτή τη ζωή; Λίγη ζάχαρη μας λείπει ίσως να γλυκάνει όνειρα, σκέψεις και ελπίδες. Να λιώσει από τον καυτό ήλιο και να κάνει μια γλυκιά κρούστα γύρω μας. Ποιος ξέρει, ίσως το πρώτο παγωτό γίνει η αφορμή για περισσότερη ζάχαρη στη ζωή μας !!!