Το «Άλφα Ζεύγος» του Νίκου Χαλβατζή και το soundtrack μιας αφήγησης

Ο Νίκος Χαλβατζής είναι ένας από τους πιο ξεχωριστούς και ιδιόμορφους τραγουδοποιούς της γενιάς του. Έχει έναν πολύ δικό του ποιητικό και σύνθετο τρόπο γραφής ενώ η μουσική του αν και πειραματίζεται με πολλούς ήχους και τεχνοτροπίες, είναι απολύτως ακριβής και δουλεμένη με λεπτομέρεια δίνοντας έτσι στον πειραματισμό έναν χαρακτήρα συμβολισμού.

Ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο Πλάνο Εξόδου (Λύρα) σε παραγωγή Σωκράτη Μάλαμα το 2006 εισπράττοντας εξαιρετικές κριτικές πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού. Στο δίσκο, εκτός από τον ίδιο, ερμήνευσαν τραγούδια του οι Σωκράτης Μάλαμας, Τάνια Τσανακλίδου, Θεοδοσία Τσάτσου, Γιώργος Μιχαήλ και Μάρθα Ηλιάδου. Το 2010 κυκλοφόρησε τον δεύτερο προσωπικό δίσκο του με τίτλο Γκόλεμ # (Λύρα) με τη συμμετοχή της Μαρίας Παπαγεωργίου στο τραγούδι «Τέλος» αποσπώντας επίσης σημαντικές κριτικές. Τον Δεκέμβριο του 2014 κυκλοφόρησε το Άλφα Ζεύγος (Yafka Records), με τη συμμετοχή της Δανάης Παναγιωτοπούλου και της Λίνας Σωπιάδου.

Το «Άλφα Ζεύγος» είναι ο τρίτος και τελευταίος του δίσκος. Με αυτόν κλείνει την τριλογία που ξεκίνησε με τους δυο προηγούμενους σύμφωνα με τον ίδιο το Νίκο Χαλβατζή. Πρόκειται λοιπόν για μια αφήγηση που ξεκίνησε στον πρώτο δίσκο και κλείνει με τον τελευταίο. Ηχητικά είναι μακράν ο πιο ηλεκτρικός όμως υπάρχει κάτι πολύ πιο χαρακτηριστικό σε αυτό συγκεκριμένο άλμπουμ. Έχουν εφευρεθεί πολλές ταμπέλες για αυτούς που παντρεύουν διάφορα είδη ροκ με παραδοσιακή μουσική. Συνήθως αυτά τα μουσικά όργανα είναι που κάνουν και τη διαφορά και διαχωρίζουν το σύγχρονο από το παραδοσιακό. Αυτό που καταφέρνει όμως ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης είναι εντελώς δικό του διότι συγχέει τα διαφορετικά ακούσματα τόσο καλά ώστε να βγάζει κάτι συμπαγές και τόσο ιδιαίτερο ώστε να μην αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά. Δεν παντρεύει ακριβώς τις μουσικές αλλά τις κάνει ένα, συμπληρώνοντας απολύτως αρμονικά η μία την άλλη χωρίς να ξενίζει καθόλου στο αυτί.

Πιο χαρακτηριστικά ο δίσκος ανοίγει ήρεμα με τον «Ζητιάνο», ένα τραγούδι μελαγχολικό, νοσταλγικό και λίγο ταξιδιάρικο στο άκουσμα με κάποια μικρά πιο έντονα ηλεκτρικά ξεσπάσματα, συνεχίζοντας στο ίδιο ηχητικό μοτίβο με τον «Άνθρωπο Με Το Μικρότερο Σπίτι Στον Κόσμο», συμπεραίνει ότι ίσως τελικά ο άνθρωπος να μην έχει πραγματικές ρίζες και τίποτα να μην του ανήκει πραγματικά ενώ το κλείσιμό του έχει μια πινελιά από blues και southern rock.

Μετά την ήρεμη αυτή είσοδο του άλμπουμ, σειρά παίρνουν πιο σκληρά ακούσματα όπως το «Πέρασμα» με τις εναλλαγές στην ένταση του ήχου όσο και του παραδοσιακού με το μοντέρνο και το θυμωμένο «Βίκτωρ Λορντ Μπάτλερ». Έπειτα έρχεται «Ασυνέχεια» η οποία αποπνέει έναν αέρα λίγο Radiohead, λίγο Trip Hop και γενικότερα ενός αισθαντικού alternative rock. Ιδιαίτερη μνεία όμως πρέπει να γίνει στο «Πυροφάνι». Ένα ζεϊμπέκικο με κάποια μικρά dub στοιχεία! Πρόκειται για την εκδοχή του Χαλβατζή επάνω στο «Πούσι» του Καββαδία.

Τη σκυτάλη παίρνουν οι «Πέντε ψίθυροι στο προσκεφάλι» και μας μιλούν για τις φωνές που μας προτείνουν ρόλους και συμπεριφορές σε μια alternative rock συμφωνία με ένα φοβερό riff, την παρέμβαση του άσκαυλου και τη συνοδεία του βιολιού. Προσωπική αδυναμία στον δίσκο είναι ο «Χαμαιλέων» με την πολύ μάγκικη ηλεκτρική του κιθάρα και την ερμηνεία αλλά ρεμπέτικο. Ακόμη μια απόδοση παραδοσιακού λαϊκού τραγουδιού σε ροκ ήχους είναι και το ομώνυμο κομμάτι «Άλφα Ζεύγος» το οποίο σέβεται απόλυτα τον «ξένο» και εκμυστηρεύεται πως τελικά όλοι ξένοι είμαστε.

Με τον ίδιο τρόπο που ξεκίνησε, έτσι πάλι σταδιακά ο δίσκος αποκλιμακώνει την ένταση με την «Υπόθεση πολιτείας κατά Κων. Αχράνη»  ενώ η τριλογία κλείνει πλέον με το ορχηστρικό «Μικρή Φλεγόμενη» να την καλύπτει σαν πέπλο φέρνοντας έτσι την κάθαρση.

Σαν αίσθηση, αυτό που αφήνει το «Άλφα Ζεύγος» είναι μια μελαγχολία, μια νοσταλγία, ενώ ταυτόχρονα μια μεγάλη ένταση περιγράφοντας συνολικά την αδυναμία του ανθρώπου σαν γένος. Παράλληλα όμως είναι ελεύθερος. Ο δίσκος αυτός θα μπορούσε κάλλιστα να είναι soundtrack μιας ταινίας ή ακόμη περισσότερο η μουσική αφήγηση μιας ζωής ή έστω μιας συγκεκριμένης κατάστασης στη ζωή ενός ανθρώπου και πως τον επηρεάζουν οι εξωγενείς και ενδογενείς παράγοντες. Το σίγουρο είναι πως ο Νίκος Χαλβατζής μας αποδεικνύει ότι υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες οι οποίοι καταφέρνουν να αποδίδουν τα φαινομενικά  ετερόκλητα μουσικά στοιχεία στη δουλειά τους με τόση μαεστρία ώστε να φαίνεται σαν κάτι πολύ φυσικό ενώ παράλληλα χειρίζονται τον ελληνικό λόγο με τρομερή ευχέρεια. Κάτι το οποίο με το πέρασμα των χρόνων σε καλλιτέχνες που δεν θεωρούνται αυστηρά έντεχνοι, αυτό εκλείπει.