Οδός Πολυδούρη: Ένας μονόλογος, μια ζωή, μια ιστορία

pappa-polidouri

Τα τελευταία χρόνια της μεγάλης ποιήτριας Μαρίας Πολυδούρη στο νοσοκομείο, λόγω φυματίωσης και την αναδρομή στους σημαντικούς σταθμούς της ζωής της επιχειρεί η παράσταση Οδός Πολυδούρη, μέσα από τον μονόλογο, γραμμένο από την Ρούλα Γεωργακοπούλου και σκηνοθετημένο από τον Θανάση Γκόνη, έναν μονόλογο που ερμηνεύει μοναδικά η Ιωάννα Παππά.

Η Μαρία Πολυδούρη ανήκει στη λογοτεχνική γενιά του ’20 που καλλιέργησε το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής και η ποίησή της είναι μεστή από πηγαίο λυρισμό που ξεσπά σε βαθιά θλίψη και κάποτε σε σπαραγμό. Τα δύο μόνο πεζά κείμενα που άφησε είναι το Ημερολόγιό της και μια ατιτλοφόρητη νουβέλα, μέσα από την οποία σαρκάζει ανελέητα το συντηρητισμό και την υποκρισία της εποχής της. Η Οδός Πολυδούρη διαθέτει ακριβώς αυτά τα δύο στοιχεία. Ένας συνδυασμός από τη βαθιά θλίψη, την μοναξιά και το ανικανοποίητο, μερικές φορές, της ίδιας της ποιήτριας και τον σαρκασμό με τον οποίο αντιμετωπίζει, πλέον στα τελευταία της χρόνια, τον κόσμο γύρω της. Ένας σαρκασμός που δεν αναδύεται λόγω ποταπών συναισθημάτων, αλλά μάλλον συνοδεύει το μαύρο χιούμορ ενός ανθρώπου.

Οι διακυμάνσεις του ψυχισμού της ποίητριας κυμαίνονται από τη θλίψη, στην παράνοια και από το σαρκασμό και τον αυτοσαρκασμό στο θυμό και την παραίτηση. Είναι η ίδια που επηρεάστηκε και καταπιέστηκε κάποιες φορές από την ισχυρή παρουσία της μητέρας, που ερωτεύτηκε βαθιά και απογοητεύτηκε, που αρρώστησε και δεν ακολούθησε μια φορά τις συμβουλές των γιατρών της. Κλεισμένη μέσα σε ένα νοσοκομείο, όπου η ζωή της τελειώνει, βλέπει και παρατηρεί τον κόσμο, κάποιες φορές τον αναζητά και κάποιες τον χλευάζει.

Το σκηνικό αποτελείται από το χώρο του νοσοκομείου, τον οποίο έντεχνα ο σκηνοθέτης έχει χρησιμοποίησει, παραλληλίζοντας καθημερινά αντικείμενα με τα αποστειρωμένα νοσοκομειακά υλικά, χρησιμοποιώντας σαν μέσο για αυτόν τον παραλληλισμό την ίδια την πρωταγωνίστρια. Η Ιωάννα Παππά σαν Μαρία Πολυδούρη είναι εξαιρετική. Στέκεται μόνη της μέσα σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, το οποίο γεμίζει με την παρουσία της και καταφέρνει να κατακτήσει και να το μετατρέψει στο σκηνικό της ζωής της, κάνοντάς μας να ξεχνάμε προς στιγμήν το ίδιο τη σκηνικό και να φανταζόμαστε αυτό που εκείνη θέλει, αποδεικνύοντας τη δύναμη που έχουν ένα καλό κείμενο, μια εμπνευσμένη σκηνοθεσία και μια κορυφαία ερμηνεία. Αν και μόνη της για μια ώρα στη σκηνή αρκεί για να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο που της έχει ανατεθεί, μιας και πρέπει να ερμηνεύσει έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο, που αποτελεί δοκιμασία και άσκηση για κάθε ηθοποιό και καταφέρνει να το κάνει βγαίνοντας αλώβητη. Η στάση του κορμιού της, η φωνή της, το πρόσωπό της, η κίνησή της, όλα αρμονικά δεμένα, χρησιμοποιούνται πολύ σωστά και καταφέρνουν να δώσουν ένα άρτιο ερμηνευτικό αποτέλεσμα, το οποίο για δεύτερη χρονιά μας κατακτά.