Η κατάντια έχει πάτο;

cameras

Καλώς ή κακώς, οι πράξεις και οι επιλογές μας είναι αυτές που σε γενικές γραμμές μας καθορίζουν αρχικά ως ανθρώπους και εν συνεχεία ως επαγγελματίες -όταν πρόκειται για το αντικείμενο που εξασκούμε. Ένας από τους τομείς που ανέκαθεν ήταν πολύπαθος ως προς τους επαγγελματίες που ΔΕΝ είχε, με αποτέλεσμα να κακοχαρακτηρίζεται το σινάφι στο σύνολό του, είναι και εκείνος της δημοσιογραφίας.

Να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν μιλάω απαραίτητα για τον λεγόμενο “κίτρινο Τύπο” γιατί εκεί -τουλάχιστον- ξέρεις τι να περιμένεις. Εξάλλου, αν δεν έχεις και “κίτρινη” νοοτροπία ως αναγνώστης, ποιος ο λόγος να επιλέξεις ένα τέτοιο μέσο για την, ας πούμε, ενημέρωσή σου; Σαφώς και δεν είναι η πεμπτουσία της δημοσιογραφίας ο κίτρινος Τύπος, αλλά είναι σαφώς πιο “τίμια” όσα μέσα εξαρχής αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοια, σε σύγκριση με εκείνα που υποτίθεται ότι κάνουν σοβαρό πολιτικό και κοινωνικό ρεπορτάζ. Αυτά τα τελευταία είναι και η αφορμή γι’ αυτό το κείμενο.

Τις τελευταίες ημέρες, για ακόμη μια φορά, η νότια Ευρώπη συγκλονίζεται από τα απανωτά ναυάγια σαπιοκάραβων, τα οποία μεταφέρουν πρόσφυγες πολέμου, με αποκορύφωμα εκείνο της Λαμπεντούζα, όπου 800 άνθρωποι πνίγηκαν, στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν μια ανθρώπινη ζωή. Θεωρητικά, το γεγονός από μόνο του είναι αρκετά βαρύ και ενδεικτικό της φρίκης που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, ώστε να ρισκάρουν τα πάντα, ελπίζοντας στο καλύτερο. Γι’ αυτό και μόνο, αν μη τι άλλο, ο Τύπος θα έπρεπε να δείχνει έναν στοιχειώδη σεβασμό.

Ωστόσο, εδώ στην ψωροκώσταινα, υπάρχουν κι εκείνες οι εφημερίδες που, αντί να σωπάσουν, αφού δεν βρίσκουν ούτε μια κουβέντα συμπόνοιας και καταγγελίας γι’ αυτή την κατάσταση να γράψουν, τα εξώφυλλά τους φέρουν πηχυαίους τίτλους, όπως “Πετάξτε τους στη θάλασσα γιατί θα μας φάνε ζωντανούς”. Ανύπαρκτη συνείδηση, ανύπαρκτη δεοντολογία.

Παράλληλα, όταν πριν λίγες μέρες ξεκίνησε η ιστορικής σημασίας δίκη της χρυσής αυγής, υπήρξε κι εκείνη η εφημερίδα που θεώρησε σκόπιμο να δημοσιεύσει τα ονόματα των μαρτύρων κατηγορίας, παραδίδοντάς τους ουσιαστικά στα χέρια της οργάνωσης για τα περαιτέρω. Τη στιγμή, μάλιστα, που κοντά στο χώρο διεξαγωγής της δίκης και παρά τα “δρακόντεια” μέτρα ασφαλείας, δέχθηκαν επίθεση από υποστηρικτές της χρυσής αυγής μάρτυρες πολιτικής αγωγής. Πρόκειται -φυσικά- για την ίδια εφημερίδα που είχε εξώφυλλο το αιμόφυρτο πτώμα του Παύλου Φύσσα, αμέσως μετά τη δολοφονία του από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά, στα χέρια της συντρόφου του. Ανύπαρκτη συνείδηση, ανύπαρκτη δεοντολογία ξανά.

Εννοείται πως αυτά τα δύο περιστατικά δεν αποτελούν τα μόνα μέσα στη γενικότερη ευτελοποίηση του όρου “δημοσιογραφία”. Είναι εκκωφαντική η σιωπή της ΕΣΗΕΑ, παρά το ότι προειδοποίησε για Πειθαρχικά (σιγά τα ωά). Κυρίως, όμως, είναι ντροπιαστικό το γεγονός ότι η εφημερίδα του δεύτερου συμβάντος είναι πρώτη σε πωλήσεις στις κυριακάτικες εφημερίδες (αρνούμαι να γράψω τα ονόματα των εφημερίδων, γιατί έστω κι έτσι διαφήμιση θα έχουν). Και είναι πρώτη για κάποιοι την προτιμούν και την αγοράζουν.

Επιλέγουμε για την ενημέρωσή μας μέσα που εξωράισαν και “ξέπλυναν” το φασισμό σε όλες του τις εκφάνσεις, που με περίσσεια άνεση έβαλαν στο ίδιο εξώφυλλο το πτώμα ενός δολοφονημένου από φασίστες ανθρώπου μαζί με τα κουπόνια για τις αγορές μας σε γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ, που μας παροτρύνουν να πνίγουμε ανθρώπους γιατί “κινδυνεύουμε” εμείς οι υπόλοιποι από την ύπαρξή τους (;).

Και, για να κλείσω κατά πώς ξεκίνησα, επειδή οι πράξεις και οι επιλογές μας είναι εκείνες που μας καθορίζουν, όταν επιλέγεις τον φασίστα δημοσιοκάφρο (δημοσιογράφο δεν τον λες) για να ενημερωθείς, λογικά συμβαίνει ένα και μόνο πράγμα. Είσαι το ίδιο φασίστας κι εσύ. Είτε μπορείς να το αντιληφθείς και να το παραδεχτείς, είτε όχι. Επομένως, την επόμενη φορά που θα στέκεσαι μπροστά στα μανταλάκια των περιπτέρων, εξέτασε λίγο περισσότερο την επιλογή σου.

Και κάτι τελευταίο. Αυτά τα έντυπα που τώρα σου πουλάνε έθνος, τιμή και πατριωτισμό, είναι τα ίδια που στήριξαν με ζήλο τις μνημονιακές πολιτικές που επιβλήθηκαν σε αυτό τον τόπο τα τελευταία χρόνια και οδήγησαν το λαό (και εσένα προσωπικά, ενδεχομένως) στην εξαθλίωση και που καλλιέργησαν το κλίμα “τρομοκρατίας” στον κόσμο, ώστε να καταστήσουν τις εν λόγω πολιτικές αναγκαίες στη συνείδηση του καθένα ξεχωριστά.

Καλά τα κουπονάκια για τις κυριακάτικες αγορές και τα δωρεάν dvd, αλλά σε τέτοιους καιρούς που διανύουμε, σοφότερο θα ήταν να δείξουμε με τη στάση μας ότι δεν έχουν όλα την τιμή τους και ότι αυτό που τελικά θα μας κρατήσει όρθιους είναι η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη και όχι η μισαλλοδοξία και ο μισανθρωπισμός. Γιατί, έντυπα σαν και τα παραπάνω, δεν πρεσβεύουν τίποτα διαφορετικό από αυτά τα δυο. Τόσο απλά.