Ο Peter Frampton μας δείχνει τον τρόπο

peter_frampton

Έβαλα μια τελεία σε αυτά που σκεφτόμουν ακούγοντας το “I’m In You” και ξεκίνησα να γράφω για τον Peter Frampton. Το παραπάνω αποτέλεσε μεγάλο hit του 65χρονου, πλέον, πολυπράγμονα καλλιτέχνη το μακρινό 1977, ωστόσο ο βασικός λόγος που με ώθησε να γράψω αυτές τις γραμμές δεν ήταν αυτό το τραγούδι. Αφορμή στάθηκαν τα γενέθλια του Frampton και το cd που κρατώ στα χέρια μου και δεν είναι άλλο από το Frampton Comes Alive, ένα από τα σπουδαιότερα live άλμπουμ στην ιστορία της ροκ μουσικής.

Γνώρισα τους ήχους του Frampton από αυτό το άλμπουμ και ύστερα έμαθα για τους εξαιρετικούς Humble Pie, στους οποίους ήταν μέλος μαζί με τον Steve Marriott των Small Faces, τον Greg Ridley των Spooky Tooth και τον Jerry Shirley. Διάβασα για τους Herd, το γκρουπ απ’ το οποίο ξεκίνησε την πετυχημένη πορεία του στον χώρο, όντας μόλις 16 χρόνων. Κι όλα αυτά από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Παράλληλα με τους Humble Pie έπαιξε δίπλα σε διάφορους διάσημους της εποχής, ανάμεσά τους οι Jim Price, Jerry Lee Lewis, George Harrison και John Entwistle.

Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας ξεκίνησε την σόλο καριέρα του, με άλμπουμ όπως το Wind of Change του 1972, το Frampton’s Camel του 1973, το Something’s Happening του 1974 και το Frampton του 1975. Όλα αυτά μέχρι να φτάσουμε στην χρονιά που έγινε το «μπαμ». Το 1976 ο Frampton κυκλοφορεί το Frampton Comes Alive και γνωρίζει παγκόσμια επιτυχία. Στον δίσκο συμπεριλήφθηκαν ζωντανές εκτελέσεις κομματιών από παλαιότερες δουλειές του, που ωστόσο δεν είχαν γνωρίσει ιδιαίτερη επιτυχία. Αυτό που έκανε το άλμπουμ του Frampton ήταν να αναδείξει την ένταση και την ζωντάνια των live εμφανίσεών του και να φέρει στην επιφάνεια σπουδαία τραγούδια όπως τα “Do You Feel Like We Do”, “Show Me The Way”, “Baby I Love Your Way”, “Doobie Wah”, “Something’s Happening” και “Lines On My Face”, τα οποία έμειναν λίγο-πολύ στα αζήτητα άμα την κυκλοφορία τους στα studio άλμπουμ τους.

Ο Frampton κλείνει σήμερα το 65o έτος της ηλικίας του και γι’ αυτό τον λόγο αποφάσισα να ασχοληθώ λίγο με τον καλύτερο δίσκο του, ο οποίος δεν είναι τυχαίο ότι είχε ψηφιστεί «Άλμπουμ της χρονιάς» το 1976 από τους αναγνώστες του Rolling Stone. Ηχογραφημένο το 1975 σε διάφορες συναυλίες το άλμπουμ πούλησε πάνω από έξι εκατομμύρια αντίτυπα μόνο στην Αμερική, έμεινε στο νούμερο 1 του Billboard Pop Album Chart για δέκα εβδομάδες και γενικά ήταν μέσα στα charts για 97 εβδομάδες! Παρέα με τους μουσικούς Bob Mayo, Stanley Sheldon και John Siomos πρόσφεραν στο κοινό κομμάτια και στιγμές που σπάνια συναντά κάποιος σε live άλμπουμ.

Χαρακτηριστικότερο σημείο του Frampton Comes Alive είναι το σόλο του Frampton στο “Do You Feel Like We Do” με το περίφημο talkbox. Ένα μικρό κουτί, ένα πεντάλ εφέ θα λέγαμε, που συνδέεται με τον ενισχυτή της κιθάρας και ανακατευθύνει τον ήχο της μέσα από έναν σωλήνα στο μικρόφωνο και από εκεί στόμα του καλλιτέχνη, επιτρέποντάς του να βγάζει παραμορφωμένα φωνητικά, και το παίξιμο της κιθάρας να ομοιάζει πολύ με την ανθρώπινη ομιλία. Το talkbox έγινε το σήμα κατατεθέν σε συναυλίες του Peter Frampton,  ενώ χρησιμοποιήθηκε και από άλλα συγκροτήματα, όπως οι Aerosmith στο “Sweet Emotion”. Το “Do You Feel Like We Do” ξεχωρίζει, λοιπόν, από τον δίσκο, όχι μόνο για το σόλο με το talkbox, αλλά και γιατί πιάνει το συναίσθημα του κοινού, το ξεσηκώνει. Μιλάει για ένα hangover και δίνει το καλύτερο πάτημα για να αποχαιρετήσει την βραδιά. Εξ’ ου και η τελευταία θέση του στο άλμπουμ.

Ένα άλλο κομμάτι που κάνει την διαφορά είναι το “Show Me The Way”, το κομμάτι που σκέφτεται κάποιος με το που ακούει το όνομα του Peter Frampton. Σε αυτό χρησιμοποιεί και πάλι το talkbox για να προσδώσει μια χαρούμενη χροιά στο ήδη χαρούμενο κομμάτι, για του οποίου το νόημα οι απόψεις διίστανται. Απ΄ την μία υπάρχουν αυτοί που λένε ότι γράφτηκε για τον Θεό και για τις συμβουλές που του ζητά ο αφηγητής για την ζωή του, απ’ την άλλη αυτοί που λένε ότι είναι ένα ερωτικό κομμάτι και αναφέρεται στην πρώτη φορά που έκανε έρωτα. Βασικά πρόκειται για ένα ιδιαίτερο τραγούδι που βγάζει διάφορα συναισθήματα σε όποιον το ακούει. Παρεμπιπτόντως, το “Show Me The Way” ήταν από τα πρώτα κομμάτια που έπαιξαν οι U2 στα πολύ νεανικά τους χρόνια.

Ακόμα ένα τραγούδι που έμεινε στην ιστορία μέσω του Frampton Comes Alive είναι το “Baby I Love Your Way”, μια ρομαντική μπαλάντα που διασκευάστηκε και από τους Will To Power και τους Big Mountain. Ένα τραγούδι που ακούγεται –για όσους την έχουν δει- στην ταινία High Fidelity του 1999, με την Lisa Bonet στα φωνητικά. Δύσκολα μπορείς να αφήσεις στην άκρη κάποιο τραγούδι από το εν λόγω άλμπουμ. Το “Something’s Happening”, το “Doobie Wah”, το “All I Want To Be (Is By Your Side)”, το “Shine On”, το “I Wanna Go To The Sun”, το “Lines On My Face”, το “(I’ll Give You) Money, η εκτέλεση του “Jumping Jack Flash” των Rolling Stones.

Frampton Comes Alive, ένα άλμπουμ που με μύησε στην μουσική του Frampton και με βοήθησε να ψαχτώ και παρακάτω, βλέπε Humble Pie. Το ακούω ξανά και ξανά. Πάμε παρέα. «Do you feel like I do…»;

“Do You Feel Like We Do”

“Show Me The Way”

“Lines On My Face”

“Something’s Happening”

“Baby, I Love Your Way”

“Shine On”