Στη Γαύδο «ξεπλύθηκε» η ντροπή μας

gaudos_metanastes

Ήταν από εκείνα τα περιστατικά που οι λέξεις μοιάζουν πολύ λίγες να περιγράψουν το πώς και το τι, ενώ οι πράξεις, από την άλλη, αφενός σου θυμίζουν πώς οφείλεις να φέρεσαι αν θες να λέγεσαι άνθρωπος κι αφετέρου πόσο λιγότερος των συγκυριών έχεις αποδειχτεί έως τώρα.

Λίγες μόνο μέρες πριν το Πάσχα, δουλέμποροι ψυχών παρατάνε στη Γαύδο 160 πρόσφυγες, λέγοντάς τους ότι εκεί είναι η Ιταλία, που αποτελούσε τον προορισμό τους. Μέχρι εδώ, σύνηθες το φαινόμενο, θα πεις, αφού η Ελλάδα συνιστά πέρασμα για όλους όσους θέλουν να βρεθούν στην Ευρώπη, προερχόμενοι από χώρες της Ασίας και της βόρειας Αφρικής -ως επί το πλείστον.

Ωστόσο, το κείμενο αυτό δεν έχει σκοπό να μείνει τόσο στο μείζον πρόβλημα της δουλεμπορίας και της εκμετάλλευσης δυστυχισμένων ανθρώπων, όσο στην αντιμετώπιση που έτυχαν οι 160 πρόσφυγες από τις μερικές δεκάδες κατοίκων της Γαύδου.

Ένας τόπος μικρός σε μέγεθος και σε ανθρώπινο δυναμικό αποδείχτηκε πολύ μεγάλος σε ψυχή και ανθρωπιά, καθώς οι κάτοικοι της Γαύδου κινητοποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή, ώστε να βοηθήσουν, να στηρίξουν και να ανακουφίσουν -έστω προσωρινά- τους 160 πρόσφυγες, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν γυναίκες και μικρά παιδιά.

Μεταφερόμενοι στην Αθήνα, ωστόσο, οι πρόσφυγες κατέλυσαν στην πλατεία Βικτωρίας, γιατί δεν είχαν πού να μείνουν και για κάποιον λόγο που δεν βρίσκω εύκαιρο, καμία αρμόδια αρχή δεν επιλήφθηκε του θέματος.

Οξύμωρο, ε; Στην Αθήνα, που υπάρχουν όλα τα μέσα, οι υποδομές, οι αρμόδιες αρχές, δεν υπήρξε κάποια πρωτοβουλία και οι άνθρωποι αυτοί έμειναν σε μια πλατεία. Αντίθετα, στην Γαύδο, όπου ούτε ιατρικό προσωπικό επαρκές υπήρχε, ούτε υποδομές, ούτε κάποια αρμόδια αρχή, οι πρόσφυγες βρήκαν στέγη, νερό, τροφή, ζέστη και -εν γένει- αντιμετωπίστηκαν ως άνθρωποι.

Όσο η πρωτεύουσα ψάχνει -ακόμα- πώς και με ποιες προϋποθέσεις και πότε θα κλείσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, αυτά που αποτελούν ντροπή για την ανθρωπότητα, υπάρχουν κάπου πιο πέρα μια χούφτα άνθρωποι που με τις πράξεις τους “ξεπλένουν” την ντροπή μας, την ντροπή όσων ανεχτήκαμε να μπαίνει το πρόβλημα κάτω από το χαλί, νομίζοντας ότι επειδή δεν το βλέπουμε παύει να υπάρχει, την ντροπή όσων είπαμε ότι “κρίμα είναι να θαλασσοπνίγονται αλλά δεν χωράμε άλλοι σε αυτή τη χώρα”, την ντροπή όσων είδαμε να κακομεταχειρίζονται τον εκάστοτε Ουαλίντ αλλά δεν μιλήσαμε από φόβο/αδιαφορία/συνήθεια/ωχαδελφισμό, την ντροπή της συνενοχής μας παντί τρόπω.

Όλα αυτά συνέβησαν τις ημέρες του Πάσχα, ημέρες άγιες για τους χριστιανούς. Ημέρες που πολλοί πήγαν στην εκκλησία, προσευχήθηκαν, έκαναν μεγάλους σταυρούς, ένιωσαν όμορφα ως πιστοί. Άνθρωποι που καθημερινά δεν δίνουν δεκάρα για τον διπλανό, πόσο μάλλον όταν αυτός είναι και “ξένος” και σιχτιρίζουν για τους “βρωμιάρηδες που μαζεύονται εδώ”.

Αντ’ αυτού, οι κάτοικοι της Γαύδου μας έδειξαν πώς γίνεται πράξη η μία και μοναδική εντολή που θα έπρεπε να ισχύει για τους ορθοδόξους (σύμφωνα με όσα μας έμαθαν στον σχολείο): “αγαπάτε αλλήλους”, αφήνοντας στήλες άλατος τα όπου γης φασιστοειδή. Και τους ευχαριστώ γι’ αυτό.

Τους ευχαριστώ γιατί ήταν εκεί, γιατί αποδείχτηκαν ανώτεροι των περιστάσεων, γιατί έσωσαν ζωές, γιατί έδωσαν μάθημα ανθρωπιάς, γιατί ακόμα κι αν είχαν φόβους, αμφιβολίες, εμπόδια πάσης φύσεως δεν έκαναν πίσω. Και σε μια κοινωνία που έχει μάθει στην απάθεια και στο “ο σώζων εαυτόν σωθήτω”, αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Τόσο απλά και τόσο δύσκολα, συνάμα.