Βίκυ Γεωργιάδου: “Οι άνθρωποι διαρκώς μετατρέπουμε τον χώρο και τον χρόνο”

georgiadou(1)

Με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης Ντύρντρα, την οποία παρουσιάζει η Ομάδα Πάλσαρ, στο Skrow Theater, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τη σκηνοθέτιδα της παράστασης Βίκυ Γεωργιάδου  για την τέχνη της σκηνοθεσίας και την σημασία της δραματουργίας στην καθημερινότητα μας.

Τι ήταν αυτό που σας έσπρωξε στη σκηνοθεσία, αν υποθέσουμε ότι μπορεί κάτι τέτοιο να οριστεί εύκολα και σύντομα;

Δεν ξέρω. Ας πούμε, κάπως από έφηβη, όταν εμπλεκόμουν σε καλλιτεχνικές δραστηριότητες, αντλούσα πολύ μεγαλύτερη ευχαρίστηση προσπαθώντας να ανακαλύψω τις διαδρομές που συνδέουν τους ανθρώπους και διαμορφώνουν τις σχέσεις τους. Αυτό που συνειδητοποίησα σιγά σιγά είναι ότι εκείνο που με κινεί σε αυτή τη δουλειά είναι η ανάγκη μου να καταλάβω πως παράγεται νόημα από τη σχέση ανάμεσα στο χώρο και τον χρόνο, τον ρυθμό και την αλλοίωση των διαστάσεων του χώρου πρακτικά και ψυχικά. Οι άνθρωποι διαρκώς μετατρέπουμε τον χώρο και τον χρόνο και έτσι τροφοδοτούμε την φαντασία μας, τις σκέψεις μας και τις επιλογές της δράσης μας.

Τι είναι αυτό που σας ενδιαφέρει περισσότερο σκηνοθετώντας μια παράσταση;

Να ειπωθεί με καθαρότητα μια ιστορία και να δημιουργηθούν ουσιαστικές σχέσεις αλληλεξάρτησης ανάμεσα στους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτήν.

Στις 22 Απριλίου κάνει πρεμιέρα η παράσταση Ντύρντρα του Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς, την οποία σκηνοθετείτε. Πείτε μας δυο λόγια για την καινούρια σας αυτή δουλειά.

Ο Γέητς έγραψε την Ντύρντρα του το 1907, βασισμένος στο δημοφιλέστερο μύθο της κέλτικης παράδοσης, την ερωτική ιστορία της Ντύρντρας και του Νέισι. Σύμφωνα με το μύθο, μια προφητεία λέει ότι η Ντύρντρα θα γίνει η ομορφότερη γυναίκα της Ιρλανδίας και θα προκαλέσει τον αφανισμό του βασιλείου του Ώλστερ. Παρόλο που μεγαλώνει για να γίνει σύζυγος του βασιλιά Κόνοχαρ, ερωτεύεται τον Νέισι και οι δυο τους δραπετεύουν για να απαλλαγούν από την μέγγενη της μοίρας και τις επιταγές του βασιλιά. Το έργο μας βρίσκει επτά χρόνια μετά, όταν ο βασιλιάς υπόσχεται συγχώρεση και ζητά από τους εραστές να επιστρέψουν εν ειρήνη. Το ελπιδοφόρο ταξίδι όμως της επιστροφής γίνεται μια παγίδα προδοσίας. Και οι εραστές μπροστά στην υποταγή και τον χωρισμό επιλέγουν τον θάνατο. Ο Γέητς, με αφορμή ένα παραμύθι, μιλάει για μια κορυφαία στιγμή της ανθρώπινης ύπαρξης, για την στιγμή που κάποιος συνειδητοποιεί ότι η βούλησή του μπορεί να είναι ελεύθερη έξω από κοινωνικές συμβάσεις. Μιλάει για τη στιγμή κατάκτησης μιας ουσιαστικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας, που αποθεώνει την αγάπη των εραστών αλλά ανάβει και τη φλόγα της διεκδίκησης ενός ολόκληρου λαού, απέναντι σε έναν ιδιοκτησιακό εξουσιαστή.

Έχετε ασχοληθεί με την δραματουργική σύνθεση και παρουσίαση στο θέατρο κειμένων του Φραντς Κάφκα παραπάνω από μία φορές. Έχει για εσάς κάποια ιδιαίτερη σημασία το έργο του;

Ναι. Ο Κάφκα παίζει με το μυαλό σου όσο κανείς άλλος. Εκτός ίσως από τον Ντοστογιέφσκι. Και είναι μοναδικός στο πώς υπονομεύει την προσπάθεια σου να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, τη στιγμή που περιορίζεις την ευθύνη σου απέναντι στον κόσμο που σε περιβάλλει. Και νομίζω ότι εγώ χρειάζομαι αυτόν τον καθρέφτη. Και επιπλέον αυτό που ζούμε στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία έχει τρομακτικές αναλογίες με πολλές στιγμές των κειμένων του Κάφκα. Η Απόρριψη, ας πούμε, που έχει βασικό υπόγειο πρόσωπό της τον οικονομικό συνταγματάρχη, είναι μια ανατριχιαστική παραβολή της σημερινής κατάστασης.

Υπάρχει ένας κοινός τόπος στην επιλογή των έργων που σκηνοθετείτε; Τι είναι αυτό που σας ωθεί στο να επιλέξετε ένα κείμενο και να το ανεβάσετε;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος κοινός τόπος, γιατί μέσα στα χρόνια αλλάζουν και οι προτιμήσεις και οι ανάγκες. Ας πούμε παλιότερα μου άρεσαν περισσότερο τα σύγχρονα έργα, αλλά τώρα προτιμώ την παραβολικότητα παλιότερων κειμένων. Προσπαθώ να διαβάζω πολύ για να συναντώ άγνωστα μου κείμενα που μπορεί να συντονιστούν με αυτό που θεωρώ σημαντικό για τη σχέση μου με την πραγματικότητα τη δεδομένη στιγμή. Αν μπορώ να βρω έναν κοινό τόπο είναι ότι μου αρέσουν κυρίως έργα που διαδραματίζονται σε δημόσιους χώρους. Σε ένα γραφείο, σε μια πλατεία, σε μια καντίνα εργασιακού χώρου, στο δρόμο μπροστά από την είσοδο καταστημάτων, σε έναν ξενώνα, όπως τώρα η Ντύρντρα. Σε χώρους όπου μπορεί να συναντηθούν ετερόκλητοι άνθρωποι, ενωμένοι από κάτι που ενδέχεται να τους ξεπερνά.

Ασχολείστε και με μαθήματα υποκριτικής. Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με την υποκριτική;

Σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί, να μην καθυστερήσει να ξεκινήσει αυτό που ονειρεύεται. Και σε αυτόν που αρχίζει να το κάνει στο πλαίσιο μιας σπουδής, να μη χάσει ποτέ την πίστη του στην πολλή δουλειά και την εμπιστοσύνη του στην περιέργεια και την αθωότητα. Ακόμη και αν η εξυπνακίστικη εποχή μας βιαστεί να τον κατατάξει στους αφελείς.

Η επίσημη ιστοσελίδα της σκηνοθέτιδας Βίκυς Γεωργιάδου: http://www.vickygeorgiadou.com