Πέτρος Αποστολόπουλος: «Γιατί η παράσταση ”Εγώ η Μάρθα Φρόυντ” συγκινεί;»

martha-freud

Ο Πέτρος Αποστολόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Εγώ η Μάρθα Φρόυντ» μαζί με τη Γιούλη Ζήκου. Μας μιλάει για την παράσταση, τη ζωή του, την καθημερινότητά του, αλλά και την βράβευσή του.

Πες μας λίγα λόγια για το έργο που πρωταγωνιστείς;

Το έργο το επέλεξε η Γιούλη Ζήκου και το διασκεύαασε από το ομότιτλο μυθιστόρημα της Φωτεινής Τσαλίκογλου,το σκηνοθέτησε και κρατάει το βασικό ρόλο. Έχουμε κάνει αρκετές κουβέντες για ψυχολογικά θέματα με τη Γιούλη, θα έλεγα πως το έργο αυτό ήρθε σαν φυσική συνέχεια των αναζητήσεών μας. Πιστεύω,δε, πως το θέμα του είναι επίκαιρο. Τώρα και πάντα. Ο Φρόυντ- που ενσαρκώνω- είναι ο πατέρας της ψυχανάλυσης, αυτός που θα λέγαμε πως κρατάει το κλειδί της ψυχής μας.

Πώς προσαρμόζεται στην τρέχουσα πραγματικότητα το έργο;

Θα σου πω πως δίνει μια τελείως νέα ματιά στα πράγματα και θα σου πω το δικό μου παράδειγμα. Ο Φρόυντ με έκανε να βλέπω τα πάντα με μια νέα ματιά, να δίνω μια ψυχαναλυτική διάσταση στο κάθετι. Κάθε ρόλος μου δίνει κάτι, ο συγκεκριμένος σίγουρα μου έδωσε την ώθηση να εστιάζω λίγο παραπάνω στο «προς τα μέσα». Στο θεατή πιστεύω πως θα του δώσει τη δύναμη να απελευθερωθεί. Η κεντρική ηρωίδα, η Μάρθα Φρόυντ, ήταν για χρόνια καταπιεσμένη και επιστρέφει στη ζωή για να λύσει της εκκρεμότητες της. Έτσι, καθένας πρέπει να ψάξει μέσα του τι τον απασχολεί, και να σπάσει τους «δεσμούς» της καταπίεσης. Για να ωριμάσουμε και να καλύψουμε αυτό το κενό. Να βρούμε την τόλμη, και πρέπει να βρούμε την τόλμη για να μπορέσουμε να εντοπίσουμε το κρυφό μας «αγκάθι».Μόνο έτσι θα εξελιχθούμε και θα βρούμε μέσα μας λύσεις.

Πώς νιώθεις για την βράβευσή σου με το βραβείο ερμηνείας Μάνος Κατράκης;

Δεν περίμενα ποτέ τη βράβευση αυτή. Νιώθω απόλυτη χαρά και ικανοποίηση για τη βράβευση αυτή, και ευχαριστώ θερμά την επιτροπή για την τιμή που μου έκανε. Τίποτα άλλο, όμως, δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά. Ίσως το μόνο που άλλαξε είναι ότι τονώθηκε λίγο περισσότερο η αυτοπεποίθησή μου όσον αφορά τη δουλειά. «Αυτόματιγώνομαι» λιγότερο, να το πω έτσι. Η αγωνία μου για τον εκάστοτε ρόλο, όμως, εξακολουθεί να υφίσταται, και αυτό είναι -σε γενικές γραμμές- καλό και εποικοδομητικό. Ευχαριστώ το Γιάννη Μόρτζο και τη Γιούλη Ζήκου, που μου έδωσαν αυτή τη μεγάλη ευκαιρία και την ώθηση.

Πώς αντιμετωπίζεις τους άλλους με το πέρας του χρόνου;

Έχω περάσει διάφορες φάσεις και μακροχρόνιες φάσεις. Υπήρξα κάπως απόμακρος και εξακολουθώ κάποιες φορές. Έχω λίγους φίλους και με αυτούς πορεύομαι. Δεν αλλάζω τους ανθρώπους εύκολα, ακόμα κι αν πληγωθώ. Πρέπει να περάσουν πολλές «εξετάσεις» για να μπουν στη ζωή μου. Είμαι παιδί μεταναστών και στα 5 μου χρόνια οι γονείς μου αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Αυτό επηρέασε τόσο τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, όσο και τον τρόπο που καμιά φορά τα αντιμετωπίζω. Ήμουν το «μεταναστάκι»,τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Ναι, πάντα νιώθω λίγο «ξένος», ακόμα και στις σχέσεις μου.

Πιστεύεις πως η Ελλάδα είναι ρατσιστική χώρα;

Η Ελλάδα είναι τα πάντα, και αυτό εν πολλοίς συνιστά τη μαγεία της. Το ίδιο -λίγο απ’ όλα και έντονα- είναι και οι κάτοικοί της. Ο ίδιος άνθρωπος που φοβάται, μπορεί να φοβίσει τους γύρω του. Πόσο ρευστά είναι τα πράγματα, αλήθεια…

Εξακολουθείς να ζεις λιτά, όπως μου είχες πει σε μια παλιότερη συνέντευξη;

Ναι, εξακολουθώ και είμαι ιδιαίτερα πλήρης με αυτό τον τρόπο ζωής. Ζω σε ένα μικρό σπίτι, χωρίς καμία υπερβολή. Να φανταστείς δεν έχω ούτε καμιά ιδιαίτερη διακόσμηση στο σπίτι. Οι τοίχοι είναι χωρίς κάδρα και πίνακες, λευκοί. Μου αρέσουν καλύτερα έτσι. Μόνο μια φωτογραφία των γονιών μου έχω, ως μέρος της διακόσμησης. Μου είπαν να προσθέσω και το βραβείο τώρα, αλλά θα το σκεφτώ. (γέλια)

 

 

Εγώ η Μάρθα Φρόυντ για 2 μόνο παραστάσεις ακόμα! Μην τη χάσετε!

Σάββατο 9.30 μ.μ.

Κυριακή : 7.30 μ.μ.

τηλ. 210 8812289